1Gdy minął szabat, Maria Magdalena, Maria Jakubowa i Salome nakupiły pachnideł, aby pójść do grobu i namaścić Jezusa.2Wybrały się wcześnie rano w niedzielę, pierwszego dnia tygodnia, tak że o wschodzie słońca dotarły do grobowca.3Po drodze rozmawiały między sobą: Kto nam odwali kamień zamykający wejście?4Lecz gdy przybyły, zobaczyły, że kamień jest odsunięty. A był on bardzo duży.5Weszły zatem do środka, a tam zobaczyły siedzącego po prawej stronie i ubranego w białą szatę młodzieńca. Ogarnęło je wielkie zdumienie.6On zaś powiedział do nich: Nie dziwcie się! Szukacie ukrzyżowanego Jezusa z Nazaretu? Zmartwychwstał! Nie ma Go tu! Oto miejsce, gdzie Go położono.7Ale idźcie i powiedzcie Jego uczniom oraz Piotrowi, że wyprzedza was w drodze do Galilei; tam Go zobaczycie — tak, jak wam powiedział.8Wyszły zatem i wręcz uciekły od grobu, czuły bowiem na przemian strach i ogromną radość. Ale ponieważ lęk wziął górę, nic nikomu nie powiedziały. Wszystko to natomiast, co same usłyszały, zwięźle opowiedziały ludziom zebranym wokół Piotra. Po tych wydarzeniach również sam Jezus rozesłał za ich pośrednictwem, na wschód i na zachód, święte i niezniszczalne przesłanie o wiecznym zbawieniu. Amen.
9Gdy Jezus powstał z martwych wczesnym rankiem pierwszego dnia tygodnia,[1] ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której niegdyś wypędził siedem demonów.[2]10Ona poszła i oznajmiła to tym, którzy z Nim byli, pogrążonym w smutku i płaczu.11Lecz oni, gdy usłyszeli, że On żyje i był przez nią widziany, nie uwierzyli.12Potem, w innej postaci, ukazał się dwóm spośród nich w drodze do wsi.13Wrócili oni i opowiedzieli pozostałym, ale i tym nie uwierzyli.14Później zaś ukazał się im jedenastu, gdy siedzieli przy stole. Wtedy ostro zganił ich za niewiarę oraz upór serca, ponieważ nie uwierzyli tym, którzy Go widzieli zmartwychwstałego.15I powiedział im: Idźcie do najdalszych zakątków świata i głoście tam dobrą nowinę wszystkim bez wyjątku.16Kto uwierzy i zostanie ochrzczony, będzie zbawiony, a kto nie uwierzy, będzie potępiony.17Tym natomiast, którzy uwierzą, towarzyszyć będą takie znaki: w moim imieniu będą wyganiać demony, będą mówić nowymi językami,18w swoje ręce brać będą węże, a gdyby nawet coś trującego wypili, na pewno im nie zaszkodzi; na chorych będą kłaść ręce, a ci wyzdrowieją.19Po tym więc, jak Pan Jezus im to powiedział, został uniesiony do nieba i zajął miejsce po prawej stronie Boga.20Oni natomiast odeszli i wszędzie głosili dobrą nowinę, podczas gdy Pan współdziałał z nimi i potwierdzał Słowo towarzyszącymi mu znakami.
Marka 16
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Gdy minął szabat, Maria Magdalena, Maria Jakubowa i Salome nakupiły pachnideł, aby pójść i namaścić Go.[1] (Mt 26,12; Mt 28,1; Mk 15,40; Mk 15,47; Mk 16,9; Łk 23,56; Łk 24,1; Jan 20,1)2I bardzo wcześnie rano, pierwszego dnia tygodnia, przyszły do grobowca o wschodzie słońca.[2]3A mówiły między sobą: Kto odsunie nam kamień od wejścia do grobowca? (Mk 15,46)4Podniosły jednak wzrok i zobaczyły, że kamień jest odsunięty, a był bardzo duży. (Mt 27,60)5Gdy weszły do grobowca, zobaczyły młodzieńca siedzącego po prawej stronie i ubranego w białą szatę – i ogarnęło je wielkie zdumienie. (Jan 20,12)6On zaś powiedział do nich: Nie dziwcie się! Szukacie Jezusa z Nazaretu, ukrzyżowanego. Został wzbudzony, nie ma Go tu, oto miejsce, gdzie Go położono. (Mk 1,24)7Ale idźcie i powiedzcie Jego uczniom oraz Piotrowi, że wyprzedza was do Galilei; tam Go zobaczycie, jak wam powiedział. (Mk 14,28; Jan 21,1)8Wyszły zatem i uciekły od grobowca, zaczęło je bowiem ogarniać drżenie i uniesienie, a ponieważ nie opuszczał ich lęk, nic nikomu nie powiedziały.[3] Wszystko zaś, co im przykazano, zwięźle opowiedziały[4] tym, [którzy zebrali się] wokół Piotra. A potem również sam Jezus rozesłał przez nich na wschód i na zachód święte i niezniszczalne poselstwo wiecznego zbawienia. Amen.
Krótsze zakończenie Ewangelii wg Marka Dłuższe zakończenie Ewangelii wg Marka
9Gdy [Jezus] powstał z martwych wczesnym rankiem, pierwszego dnia tygodnia,[5] ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której niegdyś wypędził siedem demonów. (Mt 28,9; Łk 8,2; Jan 20,14)10Ona poszła i oznajmiła to tym, którzy z Nim byli, smutnym i płaczącym. (Mt 28,10; Jan 16,20; Jan 20,18)11Lecz oni, gdy usłyszeli, że żyje i że był przez nią widziany, nie uwierzyli. (Łk 24,11)12Potem, w innej postaci, ukazał się dwóm spośród nich, gdy szli do wsi. (Łk 24,13; Jan 21,1; Jan 21,14)13Wrócili oni i opowiedzieli pozostałym, ale i tym nie uwierzyli.14Później zaś ukazał się im jedenastu, gdy spoczywali [przy stole], i ostro zganił ich niewiarę oraz zatwardziałość serca, ponieważ nie uwierzyli tym, którzy Go widzieli wzbudzonego z martwych.[6] (Mk 10,5; Mk 16,8; Łk 24,41; 1 Kor 15,5)15Powiedział im też: Wyruszcie na cały świat i ogłoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu.[7] (Mt 28,19; Mk 14,9; Dz 1,8; Rz 8,19; Rz 10,18; Kol 1,6; Kol 1,20; Kol 1,23)16Kto uwierzy i zostanie ochrzczony, będzie zbawiony, kto zaś nie uwierzy, będzie potępiony. (Jan 3,16; Jan 3,18; Jan 3,36; Dz 2,38; Dz 8,12; Dz 8,36; Dz 16,31; Rz 10,9)17Tym natomiast, którzy uwierzyli, towarzyszyć będą takie znaki: w moim imieniu będą wyganiać demony, będą mówić nowymi językami, (Łk 10,17; Dz 2,4; Dz 10,46; Dz 16,18; Dz 19,6; 1 Kor 12,10; 1 Kor 12,28; 1 Kor 12,30)18w swoje ręce brać będą węże, a gdyby wypili coś trującego, na pewno im nie zaszkodzi; na niedomagających będą kłaść ręce, a ci [znów] będą mieć się dobrze. (Mk 5,23; Mk 6,5; Łk 10,19; Dz 5,15; Dz 28,3; Dz 28,8; Jk 5,14)19Po tym więc, jak Pan Jezus im to powiedział, został uniesiony do nieba i usiadł po prawicy Boga. (Ps 110,1; Łk 24,51; Dz 1,11; Dz 7,55; Rz 8,34; Ef 1,20; Kol 3,1; Hbr 1,3; Hbr 8,1; Hbr 10,12; Hbr 12,2; 1 P 3,22)20Oni zaś odeszli i głosili wszędzie, podczas gdy Pan współdziałał [z nimi] i potwierdzał Słowo towarzyszącymi [mu] znakami. (Dz 5,12; Dz 14,3; 1 Kor 3,9; Hbr 2,4)