1O Moabie. Tak mówi PAN Zastępów, Bóg Izraela: Biada Nebo, gdyż jest spustoszone! Kiriataim zawstydzone, zdobyte! Zhańbiona twierdza! Rozbita!2Nie ma po co sławić Moabu pieśnią. Tak, w Cheszbonie obmyślili[1] mu nieszczęście: Chodźmy, zniszczmy go, by przestał być narodem! Także ty zamilkniesz, Madmeno![2] Ścigać cię będzie miecz!3Słuchaj! Rozlega się krzyk z Choronaim! Spustoszenie! Ogromne zniszczenie!4Rozbity jest Moab! Donoszą o strasznym krzyku jego młodych.[3]5Tak! Ścieżką do Luchit idą ludzie z wielkim płaczem! Tak! Na zboczach Choronaim słychać wrogi krzyk niszczących!6Uciekajcie! Ratujcie swoje życie! Stańcie się jak jałowiec[4] na pustyni!7Tak! Ponieważ polegałeś na swych dziełach i swych skarbach, zostaniesz zdobyty, Moabie! I uda się Kemosz do niewoli, a za nim jego kapłani i książęta.8Pod każde miasto nadciągnie niszczyciel! I żadne z nich nie ujdzie! Zniszczona będzie dolina i spustoszona równina — mówi PAN.9Dajcie skrzydła Moabowi![5] Bo całkiem uleci! Jego miasta staną się pustkowiem, nie będzie w nich mieszkańca!10Przeklęty, kto wykonuje dzieło PANA niedbale,[6] i przeklęty, kto wstrzymuje Jego[7] miecz od krwi!11Cieszył się Moab bezpieczeństwem od młodości, odpoczywał on przy swym wystałym winie, nie przelewano go z naczynia do naczynia i nie szedł do niewoli. Dlatego zachował się jego smak i jego zapach pozostał niezmieniony.12Dlatego idą dni — oświadcza PAN — gdy poślę na niego piwnicznych. Oni go przeleją! Opróżnią jego naczynia i potłuką dzbany.13I zawiedzie się Moab na Kemoszu, jak Izrael zawiódł się na Betel, swej nadziei!14Już nie możecie powiedzieć: Jesteśmy bohaterami i ludźmi dzielnymi w walce.15Bo nadciągnie niszczyciel miast moabskich, a kwiat jego młodzieży pójdzie na rzeź — oświadcza Król, którego imię brzmi PAN Zastępów.16Bliska jest klęska Moabu! Rychłe jego nieszczęście!17Opłakujcie go, wszyscy wokół niego, wszyscy, którzy wymieniacie jego imię![8] Mówcie: O, złamana jest jego mocna laska, pokruszone wspaniałe berło!18Zejdź na dół, porzuć chwałę i usiądź na spieczonej ziemi,[9] mieszkanko, córko Dibonu, bo niszczyciel Moabu wystąpi też przeciw tobie, zniszczy twoje warownie!19Stań na drodze i rozejrzyj się, mieszkanko Aroeru! Zatrzymaj zbiega lub zbiegłą, zapytaj: Co się stało?20Zawstydzony jest Moab, pobity! Zawódźcie, narzekajcie! Donieście w Arnonie, że Moab jest zniszczony!21Wyrok spadnie też na ziemię równinną, na Cholon i na Jahzę, na Mefaat22i na Dibon, na Nebo i na Bet-Diblataim,23na Kiriataim i na Bet-Gamul, na Bet-Meon24i na Kerijot, na Bosrę i na wszystkie miasta Moabu — dalekie i bliskie.25Ścięto róg Moabu, złamano jego ramię![10] — oświadcza PAN.26Upijcie Moab, bo wynosił się nad PANA! Niech się tarza w swoich wymiocinach! Niech się także stanie pośmiewiskiem!27Bo czy nie był ci Izrael pośmiewiskiem? Natrząsałeś się przy każdym wspomnieniu o nim, jakby złapano go między złodziejami!28Opuśćcie miasta i zamieszkajcie w skałach, mieszkańcy Moabu! Bądźcie jak gołębica z gniazdem u wylotu górskich rozpadlin!29Słyszeliśmy o pysze Moabu! O, był zarozumiały! Słyszeliśmy o jego zadufaniu, pysze, dumie i wyniosłym sercu!30Ja znam — oświadcza PAN — jego zarozumiałość i próżne przechwałki. Wiem o jego niesłusznych posunięciach!31Dlatego będę zawodził nad Moabem, nad nim całym będę płakał z żalu, będę wzdychał nad ludźmi z Kir-Cheresu.32Będę opłakiwał cię bardziej, niż płakano nad Jazer, winorośli Sybmy! Twoje pędy wyrosły poza morze, dosięgły aż do Jazer, a teraz na twe zbiory fig, daktyli i winogron spadnie okrutny niszczyciel!33Znikły radość i wesele z sadów ziem Moabu. Wysączę z kadzi wino, nie będą go już tłoczyć ze śpiewem — tłoczącym nie będzie do śmiechu!34Krzyk Cheszbonu dotrze do Elale, do Jahaz przekażą wieść o nich; od Soaru po Choronaim i Eglat Szeliszijja, bo wody Nimrim też zalegną ruinami.35I sprawię — oświadcza PAN — że nie będzie miał kto w Moabie wychodzić na miejsce ofiarne, aby spalać kadzidło jego bóstwom.36Dlatego moje serce pojękuje nad Moabem niczym flety. Niczym flety zawodzi nad ludźmi z Kir-Cheres — bo to, co posiadł, przepadło!37Tak, na każdej głowie łysina, każda broda obcięta, na wszystkich rękach nacięcia, a na biodrach wór.38Na wszystkich dachach Moabu i na jego placach słychać tylko narzekanie, gdyż rozbiłem Moab jak naczynie, którego nikt już nie pragnie — oświadcza PAN.39Jakże on rozbity! Zawódźcie! Jakże został zmuszony do odwrotu! Co za wstyd! Moab stał się pośmiewiskiem! Postrachem u wszystkich sąsiadów!40Gdyż tak mówi PAN: Niszczyciel jak orzeł spikuje i rozciągnie skrzydła nad Moabem!41Miasta będą zdobyte i twierdze pokonane, a serca bohaterów Moabu będą w tym dniu jak serca kobiet w bólach rodzenia.42I Moab będzie zniszczony tak, że przestanie być ludem, gdyż wynosił się nad PANA!43Popłoch, dół i potrzask[11] czeka cię, mieszkańcu Moabu! — oświadcza PAN.44Kto ucieknie w popłochu, ten wpadnie do dołu. A kto wydostanie się z dołu, ten wpadnie w potrzask. Bo to sprowadzę na Moab w roku jego nawiedzenia — oświadcza PAN.45W cieniu Cheszbonu przystanęli uchodźcy nie mający już sił, a z Cheszbonu buchnął ogień! Płomień strzelił z domu Sychona! Pożera skronie Moabu, czupryny jego dumnych wojowników!46Biada tobie, Moabie! Zginął lud Kemosza! Tak! Synowie wzięci w niewolę, córki — na wygnanie!47Jednak w dniach ostatecznych przywrócę Moabowi powodzenie — oświadcza PAN. Dotąd wyrok na Moab.
Jeremiasza 48
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1O Moabie.[1] Tak mówi JHWH Zastępów, Bóg Izraela: Biada Nebo, gdyż jest spustoszone! Zawstydzone, wzięte Kiriataim! Zawstydzona twierdza[2] i rozbita! (Rdz 19,30; Lb 22,1; Lb 32,3; Pwt 23,3; Joz 13,19; Rt 1,1; 2 Sm 8,2; 2 Krl 3,4; 2 Krl 24,2; 2 Krn 20,1; Iz 15,1; Jer 27,3; Ez 25,8; Am 2,1; So 2,8)2Nie ma już pieśni pochwalnej dla Moabu,[3] w Cheszbonie obmyślili[4] mu nieszczęście: Chodźmy i wytnijmy go, by przestał być narodem! Także ty zamilkniesz, Madmeno![5] Pójdzie za tobą miecz! (Lb 21,26; Lb 32,37; Joz 13,17; Joz 21,39; Iz 15,9; Iz 25,10)3Słuchaj! Krzyk z Choronaim! Spustoszenie i wielkie zniszczenie!4Zniszczony jest Moab; sprawiają, że słychać krzyk jego młodych.[6]5Tak! Ścieżką do Luchit z płaczem, zdążają z płaczem! Tak, na zboczu Choronaim wrogi krzyk zniszczenia usłyszeli. (Iz 15,5)6Uciekajcie! Ratujcie swoją duszę! Stańcie się jak jałowiec[7] na pustyni!7Tak! Ponieważ polegasz na swoich dziełach i na swoich skarbach, także ty zostaniesz wzięty! I wyjdzie Kemosz do niewoli, jego kapłani i jego książęta razem z nim! (Lb 21,29; 1 Sm 5,1; 1 Krl 11,7; 2 Krl 3,27; 2 Krl 23,13; Iz 46,1; Jer 43,12; Am 5,25)8I nadciągnie niszczyciel na każde miasto! Żadne miasto nie ujdzie! I zginie dolina! I spustoszą równinę – jak powiedział JHWH. (Joz 13,15; Joz 13,27)9Dajcie znak[8] Moabowi, gdyż całkiem uleci! A jego miasta staną się pustkowiem – nie będzie w nich mieszkańca! (2 Krl 23,17; Iz 15,5; Iz 16,6; Jer 31,21)10Przeklęty, kto wykonuje dzieło JHWH z niedbalstwem,[9] i przeklęty, kto wstrzymuje Jego miecz od krwi!11Cieszył się bezpieczeństwem Moab od swojej młodości i odpoczywał on przy swym wystałym winie,[10] nie przelewano go z naczynia do naczynia i nie szedł do niewoli. Dlatego zachował się jego smak, a jego zapach [pozostał] niezmieniony.[11] (Iz 16,8; So 1,12)12Dlatego oto idą dni – oświadczenie JHWH – gdy poślę na niego piwnicznych, którzy go przeleją, opróżnią jego naczynia i ich dzbany potłuką.13I zawstydzi się Moab z powodu Kemosza, jak dom Izraela zawiódł się na Betel, na swojej ufności. (1 Krl 12,28; Oz 8,5; Oz 10,5; Am 7,10)14Jak możecie mówić: Jesteśmy bohaterami i ludźmi dzielnymi w walce?15Wystąpił niszczyciel Moabu i jego miast,[12] a kwiat jego młodzieży poszedł na rzeź – oświadczenie Króla, którego imię brzmi JHWH Zastępów.16Bliska jest klęska Moabu – aby przyjść, jego nieszczęście bardzo pośpiesza!17Opłakujcie go, wszyscy, którzy go otaczacie, i wszyscy, którzy znacie jego imię![13] Mówcie: Jakże złamana mocna laska, wspaniałe berło!18Zejdź [na dół] z chwały i usiądź w pragnieniu,[14] mieszkanko, córko Dibonu,[15] gdyż niszczyciel Moabu wystąpił przeciw tobie, zniszczył twoje warownie! (Joz 13,17)19Stań na drodze i rozejrzyj się, mieszkanko Aroeru! Wypytaj zbiega i zbiegłą, powiedz: Co się stało? (Joz 13,16; 2 Krl 10,33)20Zawstydzony jest Moab, bo pobity, zawódźcie i krzyczcie, głoście w Arnonie, że Moab jest zniszczony!21I sąd przyszedł na ziemię równinną, na Cholon i na Jahzę, i na Mefaat,22i na Dibon, i na Nebo, i na Bet-Diblataim.23I na Kiriataim, i na Bet-Gamul, i na Bet-Meon,24i na Kerijot, i na Bosrę, i na wszystkie miasta ziemi Moabu, dalekie i bliskie.25Ścięty jest róg Moabu i jego ramię złamane – oświadczenie JHWH. (Pwt 11,2; Ps 18,3; Ps 75,5)26Upijcie go, gdyż wywyższał się nad JHWH! Niech chlapie się Moab w swoich wymiocinach i niech nawet będzie pośmiewiskiem! (Jer 25,15)27Bo czy nie był ci Izrael pośmiewiskiem? Czy złapano go wśród złodziei, że natrząsałeś się przy każdym twym mówieniu o nim?28Opuśćcie miasta i zamieszkajcie w skałach, mieszkańcy Moabu! I bądźcie jak gołębica gnieżdżąca się u wylotu, w otworze przepaści![16]29Słyszeliśmy[17] o pysze Moabu! Bardzo pyszny! O jego zadufaniu[18] i jego pysze,[19] i jego dumie, i wyniosłości jego serca.30Ja znam – oświadczenie JHWH – jego zarozumiałość i niewłaściwe przechwałki,[20] że nie tak postępowali.[21]31Dlatego będę zawodził nad Moabem, nad całym Moabem krzyczał [z żalem] – nad ludźmi z Kir-Cheresu[22] będzie wzdychał. (Iz 16,7; Iz 16,11)32Bardziej niż opłakiwano Jazer, będę opłakiwał ciebie, winogradzie[23] Sybmy, twoje pędy przekroczyły morze, aż do morza[24] Jazer sięgnęły; na twoje owocobranie i na twoje winobranie[25] spadł niszczyciel! (Iz 16,8)33I znikły radość i wesele z sadów i z ziemi Moabu, i wino z kadzi wysączyłem, nie tłoczy [już] wesołek – wesołek [już] nie jest wesołkiem![26]34Od[27] krzyku Cheszbonu aż do Elale, aż do Jahaz podali ich głos. Od Soaru do Choronaim [i] Eglat Szeliszijja, bo również wody Nimrim[28] staną się ruiną.35I sprawię – oświadczenie JHWH – że nie będzie miał kto w Moabie wychodzić na miejsce ofiarne i kadzić jego bogom.36Dlatego moje serce nad Moabem pojękuje niczym flety. I moje serce nad ludźmi z Kir-Cheres pojękuje niczym flety, dlatego że dostatki, które posiadł, poginęły.37Tak, na każdej głowie łysina, każda broda obcięta, na wszystkich rękach nacięcia, a na biodrach wór. (Kpł 19,27; Kpł 21,5; Jer 4,8; Jer 16,6; Jer 41,5; Am 8,10; Mi 1,16)38Na wszystkich dachach Moabu i na jego placach jest tylko narzekanie, gdyż rozbiłem Moab jako naczynie, którego nikt nie pragnie – oświadczenie JHWH.39Jakże rozbity! Zawódźcie! Jakże odwrócił się plecami ze wstydem! I stał się Moab pośmiewiskiem i postrachem u wszystkich, którzy go otaczają.40Gdyż tak mówi JHWH: Oto jak orzeł spikuje i rozciągnie swe skrzydła nad Moabem! (Jer 49,22; Lm 4,19; Ez 17,3)41Miasta wzięte i twierdze przechwycone; i stanie się w tym dniu serce bohaterów Moabu jak serce kobiety w bólach [rodzenia]. (Iz 13,7; Jer 4,31; Jer 6,24)42I Moab będzie zniszczony tak, że przestanie być ludem, gdyż wynosił się nad JHWH!43Groza, jama i sidło[29] – na ciebie, mieszkańcu Moabu! – oświadczenie JHWH.44Kto ujdzie przed grozą, wpadnie w jamę, a kto wyjdzie z jamy, wpadnie w sidło, gdyż [to] sprowadzę na niego, na Moab, w roku jego nawiedzenia – oświadczenie JHWH. (Iz 24,17; Am 5,19)45W cieniu Cheszbonu przystanęli bezsilni uchodźcy, lecz z Cheszbonu wychodzi ogień, a płomień spomiędzy[30] Sychona i pożera skroń Moabu i czuprynę synów [wojennego] zgiełku.[31] (Lb 21,28; Lb 24,17)46Biada tobie, Moabie! Zginął lud Kemosza! Tak! Wzięci twoi synowie w niewolę, a twoje córki – na wygnanie.47Lecz przywrócę powodzenie Moabowi w dniach ostatecznych – oświadczenie JHWH. Dotąd wyrok na Moab. (Jer 29,14; Jer 30,3)