1Oto Słowo, które wypowiedział prorok Jeremiasz do Barucha, syna Nerijasza. Wydarzyło się to w czwartym roku panowania Jehojakima, syna Jozjasza, króla Judy. Baruch, pod dyktando Jeremiasza, spisywał wówczas na zwoju te słowa.2Baruchu! Tak mówi o Tobie PAN, Bóg Izraela:3Stwierdziłeś: Biada mi! PAN dodał smutek do mojego bólu. Zmęczyłem się wzdychaniem i nie znajduję wytchnienia.4Powiedz mu więc: Tak mówi PAN: Oto burzę, co zbudowałem. Sam wyrywam, co zasadziłem — to znaczy całą tę ziemię.5A ty szukasz dla siebie czegoś wielkiego? Nie szukaj! Bo oto Ja sprowadzam nieszczęście na wszystko, co żyje — oświadcza PAN. — Tobie jednak podaruję życie. Będzie ci ono zdobyczą, gdziekolwiek się znajdziesz.
Jeremiasza 45
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Słowo, które wypowiedział Jeremiasz, prorok, do Barucha, syna Nerijasza, gdy spisywał on te słowa na zwoju pod dyktando Jeremiasza, w czwartym roku Jehojakima,[1] syna Jozjasza, króla Judy, tej treści: (Jer 36,4; Jer 36,13; Jer 36,19; Jer 36,32)2Tak mówi JHWH, Bóg Izraela, o tobie, Baruchu:3Powiedziałeś: Biada mi, gdyż dodał JHWH smutek do mojego bólu. Zmęczyłem się w mym wzdychaniu i nie znajduję wytchnienia.4Tak mu powiesz: Tak mówi JHWH: Oto co zbudowałem, burzę, a to, co zasadziłem, sam wyrywam, i to całą tę ziemię.5A ty szukasz dla siebie [rzeczy] wielkich? Nie szukaj! Bo oto Ja sprowadzam nieszczęście na wszelkie ciało – oświadczenie JHWH – lecz daruję tobie twoją duszę jako zdobycz we wszystkich miejscach, dokądkolwiek pójdziesz. (Jer 21,9; Jer 38,2; Jer 39,18)