1Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, i Tymoteusz, nasz brat, do kościoła Bożego w Koryncie oraz do wszystkich świętych rozproszonych po całej Achai:2Niech łaska i pokój, których źródłem jest Bóg, nasz Ojciec, i Pan, Jezus Chrystus, będą waszym udziałem.
Wdzięczność mimo ucisku
3Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który jako Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy4pociesza nas w każdym ucisku. Dzięki temu my potrafimy pocieszać tych, którzy przechodzą przez ucisk, tą pociechą, której sami doznaliśmy od Boga.5Gdyż tak jak nie brak nam cierpień podobnych Chrystusowym, tak za sprawą Chrystusa doświadczamy wielkiej pociechy.6Jeśli więc jesteśmy uciskani, to dla waszej pociechy i zbawienia. I jeśli jesteśmy pocieszani, to też dla waszej pociechy, abyście trwali mimo tych samych cierpień, których my doznajemy.7A nasza nadzieja co do was jest mocna, bo wiemy, że jak jesteście uczestnikami cierpień, tak i pociechy.8Nie chcemy bowiem, bracia, abyście byli nieświadomi, że ucisk, który nas dotknął w Azji, był niemal nie do zniesienia. Spadł na nas ciężar ponad nasze siły, tak, że nie byliśmy pewni, czy w ogóle przeżyjemy.9Właściwie pogodziliśmy się już z wyrokiem śmierci, aby nie liczyć na to, że sami zdołamy jeszcze coś zmienić. Zdaliśmy się na Boga, który wzbudza umarłych.10I On uchronił nas od pewnej śmierci! A mamy w Nim nadzieję, że nie tylko tym razem. Liczymy, że nadal będzie nas chronił,11między innymi dzięki waszemu współdziałaniu z nami w modlitwie, tak, aby z wielu ust wzniosła się do Boga wdzięczność za nas, za udzielony nam dar łaski.12W tym wszystkim naszą chlubą było świadectwo naszego sumienia. Potwierdzało nam ono, że w stosunkach z ludźmi, a szczególnie z wami, postępowaliśmy z właściwą Bogu prostotą i szczerością — nie jako po ludzku mądrzy, lecz jako polegający na Jego łasce.13Bo w tym, co piszemy, nie ma nic oprócz tego, co czytacie i rozumiecie, a mam nadzieję, że całkowicie zrozumiecie.14Znacie nas przecież przynajmniej po części, więc wiecie, że w dniu przyjścia naszego Pana Jezusa będziemy waszą chlubą, podobnie jak wy naszą.
Plany odwiedzin
15Z takim przeświadczeniem postanowiłem już wcześniej przybyć do was. Pragnąłem, abyście powtórnie dostąpili łaski.16Planowałem udać się od was do Macedonii, a potem, z Macedonii, znów do was wrócić, licząc, że mnie wyprawicie dalej do Judei.17Czy ten plan był wyrazem lekkomyślności? Albo czy planując, robię to czysto po ludzku, tak że moje: tak, jest warte tyle, co: nie?18Bóg jest wierny. To za Jego sprawą to, co wam mówimy, nie jest: tak, i zarazem: nie.19Syn Boży, Jezus Chrystus, którego wśród was głosiliśmy — ja, Sylwan[1] i Tymoteusz — nie był jednocześnie: tak, i: nie. W Nim dokonało się tylko: tak.20Wszystkie Boże obietnice mają w Nim swoje: tak! Dlatego też przez Niego możemy potwierdzać: Tak, niech się stanie[2] — dla chwały Boga.21On jest Tym, który nas, oraz was, utwierdza w Chrystusie i który udzielił nam namaszczenia.22On też wycisnął na nas pieczęć i, jako zadatek, dał nam do serc swego Ducha.23Ja zaś wzywam Boga na świadka mojej duszy, że nie przybyłem do Koryntu tylko dlatego, że chcę was oszczędzić.24To prawda, że nie jesteśmy panami waszej wiary. Jesteśmy jednak współtwórcami[3] waszej radości, bo przecież oparliście swoje życie na wierze.
2 Koryntian 1
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
3Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy, (Rz 15,5; Ef 1,3; 1 P 1,3)4który nas pociesza we wszelkim naszym ucisku, abyśmy my byli w stanie pocieszać tych, którzy są we wszelkim ucisku, tą pociechą, którą sami zostaliśmy pocieszeni przez Boga. (2 Kor 4,8; 2 Kor 4,17; 2 Kor 7,4; 2 Kor 7,6)5Gdyż tak jak obfitują cierpienia Chrystusa względem nas,[1] tak przez Chrystusa obfituje nasza pociecha. (Ps 34,20; Ps 94,19; Flp 3,10; Kol 1,24)6Jeśli zaś jesteśmy uciskani, to dla waszej pociechy i zbawienia; jeśli jesteśmy pocieszani, to dla waszej pociechy, działającej w wytrwałości [pośród] tych samych cierpień, których i my doznajemy; (2 Kor 4,15; Ef 3,13)7a nasza nadzieja co do was jest mocna, gdyż wiemy, że jak jesteście uczestnikami cierpień, tak i pociechy. (Rz 8,17; Flp 1,29)8Nie chcemy bowiem, abyście byli nieświadomi, bracia, co do naszego ucisku, do którego doszło w Azji, że do niemożliwości, ponad [naszą] moc byliśmy obciążeni, tak że byliśmy całkowicie niepewni nawet, czy przeżyjemy; (Dz 19,23; 1 Kor 15,32)9tak, sami w sobie wystawiliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie byli [ludźmi], którzy spolegli na sobie samych, ale na Bogu, który wzbudza umarłych, (Ps 25,2; Ps 26,1; Jer 17,5; Jer 17,7; 1 Kor 15,31; 2 Kor 4,11; 2 Kor 4,14; Flp 3,3)10który od tak pewnej śmierci uchronił nas i uchroni – w którym pokładamy nadzieję, że jeszcze uchroni, (2 Tm 4,18)11przy waszym też współdziałaniu w modlitwie o nas, aby z wielu ust popłynęły podziękowania za nas, za udzielony nam dar łaski. (Rz 15,30; 2 Kor 4,15; 2 Kor 9,11; Flp 1,19; Flm 1,22; Hbr 13,18)12To bowiem jest naszą chlubą: świadectwo naszego sumienia, że zachowywaliśmy się w świecie, a tym bardziej względem was, w prostocie i szczerości[2] Boga, nie w zmysłowej mądrości[3] – lecz w łasce Boga. (Dz 23,1; Rz 9,1; 1 Kor 1,17; 1 Kor 2,4; 1 Kor 2,5; 1 Kor 2,13; 1 Kor 15,10; 2 Kor 2,17; 2 Kor 12,9; 2 Tes 2,10; 2 Tm 1,3; Hbr 13,18; Jk 3,15)13Nie piszemy wam bowiem niczego innego, jak tylko to, co czytacie i co rozumiecie, a mam nadzieję, że całkowicie zrozumiecie,14jak i poznaliście nas po części, że jestem waszą chlubą, podobnie jak wy naszą – w dniu naszego Pana Jezusa. (1 Kor 1,8; 2 Kor 5,12; Flp 1,6; Flp 1,10; Flp 2,16; 1 Tes 2,19)
Plany odwiedzin
15W takim przeświadczeniu postanowiłem już wcześniej przyjść do was, abyście dostąpili powtórnej łaski, (Rz 1,11; Rz 15,29; 1 Kor 4,19; Flm 1,22)16od was przejść do Macedonii, a z Macedonii znów przyjść do was, abyście wy mnie wyprawili do Judei. (Dz 19,21; 1 Kor 16,5)17Czy więc tego pragnąc, poczynałem sobie lekkomyślnie? Albo czy planując, planuję według ciała, tak że moje „tak, tak” jest jednocześnie „nie, nie”? (2 Kor 5,16)18Wierny jednak jest Bóg, tak że nasze słowo do was nie jest „tak”, a zarazem „nie”. (1 Kor 1,9)19Gdyż Syn Boży, Jezus Chrystus, który został przez nas pośród was ogłoszony, przeze mnie, Sylwana[4] i Tymoteusza, nie stał się „tak” i „nie”, ale dokonało się w Nim „tak”. (1 Tes 1,1; 2 Tes 1,1; 1 P 5,12)20Bo ile tylko jest obietnic Bożych, w Nim [mają swoje] „tak”; dlatego też przez Niego mówimy „Amen” dla chwały Bożej. (Rz 15,8; 1 Kor 14,16; Ga 3,17; Ef 2,12; Ef 3,21; Hbr 6,12; Hbr 10,23; Ap 3,14)21Tym zaś, który utwierdza nas wraz z wami w Chrystusie i który nas namaścił, jest Bóg; (Wj 30,25; Wj 30,30; Łk 4,18; 1 J 2,20; 1 J 2,27)22On też wycisnął na nas pieczęć i dał zadatek Ducha[5] do naszych serc. (Rz 8,23; 2 Kor 5,5; Ef 1,13; Ef 1,14; Ef 4,30)23Ja zaś przywołuję sobie Boga na świadka mojej duszy, że nie przybyłem do Koryntu dlatego, że was oszczędzam. (Rz 1,9; 2 Kor 11,31; 2 Kor 13,2; Flp 1,8; 1 Tes 2,5; 1 Tes 2,10)24Nie że jesteśmy panami waszej wiary, lecz jesteśmy współpracownikami waszej radości;[6] w wierze bowiem stanęliście.[7] (1 Kor 15,1; 1 Kor 16,13; 1 P 5,3)