Heiligung der Erstgeburt Israels. Das Fest der ungesäuerten Brote
1Und der HERR redete zu Mose und sprach:2Heilige mir alle Erstgeburt! Alles, was, den Mutterschoß als Erstes durchbricht von den Kindern Israels, vom Menschen und vom Vieh, das gehört mir! (2Mo 12,12; 2Mo 12,15; 2Mo 22,29; 2Mo 34,19; 3Mo 27,26; 5Mo 15,19; Lk 2,23)3Da sprach Mose zu dem Volk: Gedenkt an diesen Tag, an dem ihr aus Ägypten gezogen seid, aus dem Haus der Knechtschaft, dass der HERR euch mit mächtiger Hand von dort herausgeführt hat: Darum sollt ihr nichts Gesäuertes essen! (2Mo 6,1; 2Mo 12,8; 2Mo 12,9; 2Mo 12,14; 2Mo 12,16; 2Mo 12,20; 2Mo 12,39; 2Mo 12,41; 5Mo 5,15; 5Mo 8,2; 5Mo 26,8; 1Chr 16,12; Ps 136,12)4Heute seid ihr ausgezogen, im Monat Abib. (2Mo 23,15; 2Mo 34,18; 5Mo 16,1)5Wenn dich nun der HERR in das Land der Kanaaniter, Hetiter, Amoriter, Hewiter und Jebusiter bringen wird, wie er es deinen Vätern geschworen hat, um dir ein Land zu geben, in dem Milch und Honig fließt, so sollst du diesen Dienst in diesem Monat bewahren. (2Mo 3,8; 2Mo 3,17; 2Mo 6,8)6Sieben Tage lang sollst du ungesäuertes [Brot] essen, und am siebten Tag ist ein Fest des HERRN. (2Mo 5,1; 2Mo 10,9; 2Mo 12,14; 2Mo 12,15; 2Mo 23,14; 2Mo 34,18)7Man soll diese sieben Tage lang ungesäuertes [Brot] essen, und kein gesäuertes [Brot] soll bei dir gesehen werden; und kein Sauerteig soll gesehen werden in deinem ganzen Gebiet. (2Mo 12,15; Mt 16,6)8Und du sollst [das] deinem Sohn an jenem Tag erklären und sagen: Es ist um deswillen, was der HERR an mir getan hat, als ich aus Ägypten zog. (2Mo 12,26)9Und es soll dir wie ein Zeichen sein in deiner Hand und ein Erinnerungszeichen vor deinen Augen, damit das Gesetz des HERRN in deinem Mund sei, weil der HERR dich mit mächtiger Hand aus Ägypten herausgeführt hat. (2Mo 13,16; 5Mo 6,8; 5Mo 11,18; Spr 6,21; Hl 8,6)10Darum sollst du diese Ordnung einhalten, zur bestimmten Zeit, Jahr für Jahr. (2Mo 12,14; 2Mo 12,24; 2Mo 23,15; 3Mo 23,5)11Wenn dich nun der HERR in das Land der Kanaaniter bringt, wie er es dir und deinen Vätern geschworen hat, und es dir gibt, (2Mo 13,5)12so sollst du alles, was den Mutterschoß als Erstes durchbricht, für den HERRN aussondern, auch jeden ersten Wurf vom Vieh, den du bekommst; alles, was männlich ist, soll dem HERRN gehören. (2Mo 13,2; 2Mo 22,29; 2Mo 34,19; 3Mo 27,26; 4Mo 8,17; 5Mo 15,19)13Aber jede Erstgeburt des Esels sollst du mit einem Lamm auslösen[1]; wenn du es aber nicht auslöst, so brich ihm das Genick. Ebenso sollst du alle Erstgeburt des Menschen unter seinen Söhnen auslösen. (2Mo 34,20)14Und wenn dich künftig dein Sohn fragen wird: Was bedeutet das?, so sollst du ihm sagen: Der HERR hat uns mit mächtiger Hand aus Ägypten herausgeführt, aus dem Haus der Knechtschaft. (2Mo 6,7; 2Mo 12,26; 5Mo 6,20; 5Mo 6,21; Jos 4,6; Jos 4,21)15Denn es geschah, als der Pharao sich hartnäckig weigerte, uns freizulassen, da erschlug der HERR alle Erstgeburt im Land Ägypten, von der Erstgeburt der Menschen bis zur Erstgeburt des Viehs: Darum opfere ich dem HERRN alles Männliche, das als Erstes den Mutterschoß durchbricht; alle Erstgeburt meiner Söhne aber löse ich aus. (2Mo 12,29)16Und das soll dir wie ein Zeichen in deiner Hand sein und wie ein Erinnerungszeichen vor deinen Augen, dass uns der HERR mit mächtiger Hand aus Ägypten herausgeführt hat. (2Mo 13,3)
Israels Zug zum Schilfmeer
17Und es geschah, als der Pharao das Volk ziehen ließ, da führte sie Gott nicht auf die Straße durch das Land der Philister, obwohl sie die nächste war; denn Gott sprach: Es könnte das Volk reuen, wenn es Kämpfe vor sich sehen würde, und es könnte wieder nach Ägypten umkehren. (2Mo 14,10; 4Mo 14,1; 5Mo 17,16)18Darum führte Gott das Volk einen Umweg durch die Wüste am Schilfmeer. Und die Kinder Israels zogen gerüstet aus dem Land Ägypten. (2Mo 14,2; 4Mo 33,7)19Und Mose nahm die Gebeine Josephs mit sich; denn der hatte einen Eid von den Kindern Israels genommen und gesagt: Gott wird sich gewiss euer annehmen; dann führt meine Gebeine mit euch von hier herauf! (1Mo 50,25; Jos 24,32; Hebr 11,22)20So zogen sie aus von Sukkot und lagerten sich in Etam, am Rand der Wüste. (4Mo 33,6)21Und der HERR zog vor ihnen her, am Tag in einer Wolkensäule, um sie den rechten Weg zu führen, und bei Nacht in einer Feuersäule, um ihnen zu leuchten, damit sie bei Tag und bei Nacht ziehen konnten. (2Mo 14,19; 2Mo 14,24; 4Mo 9,15; 4Mo 10,34; 5Mo 1,33; Neh 9,12; Ps 78,14; Ps 105,39; Jes 4,5; 1Kor 10,1)22Die Wolkensäule wich nie von dem Volk bei Tag, noch die Feuersäule bei Nacht. (Neh 9,19)
2.Mose 13
Библия, ревизирано издание
von Bulgarian Bible Society1ГОСПОД каза още на Моисей:2Посвети на Мене всяко първородно същество, което се ражда[1] между израилтяните – и човек, и животно; то е Мое. (2Mo 13,12; 2Mo 13,13; 2Mo 13,15; 2Mo 22,29; 2Mo 22,30; 2Mo 34,19; 3Mo 27,26; 4Mo 3,13; 4Mo 8,16; 4Mo 8,17; 4Mo 18,15; 5Mo 15,19; Lk 2,23)3Тогава Моисей каза на народа: Помнете този ден, в който излязохте от Египет, от дома на робството; защото ГОСПОД ви изведе със силна ръка оттам. Никой да не яде квасно. (2Mo 6,1; 2Mo 12,8; 2Mo 12,42; 5Mo 16,3)4Вие излизате днес, в месец Авив. (2Mo 23,15; 2Mo 34,18; 5Mo 16,1)5И когато ГОСПОД те въведе в земята на ханаанците, хетите, аморейците, евейците и йевусейците, за която се закле на бащите ти, че ще ти я даде – земя, където текат мляко и мед, тогава ще спазваш този обряд в този месец. (2Mo 3,8; 2Mo 6,8; 2Mo 12,25; 2Mo 12,26)6Седем дни ще ядеш безквасно; а седмият ден ще бъде празник на ГОСПОДА. (2Mo 12,15; 2Mo 12,16)7Безквасно ще се яде през седемте дни; и да не се намира у тебе квас, в твоите предели. (2Mo 12,19)8И в онзи ден ще обясниш на сина си: Върша го поради онова, което ГОСПОД ми стори, когато излязох от Египет. (2Mo 12,26; 2Mo 13,14)9Това ще ти бъде за белег на ръката и за спомен между очите, за да бъде ГОСПОДНИЯТ закон в устата ти; защото ГОСПОД те изведе победоносно от Египет. (2Mo 12,14; 2Mo 13,16; 4Mo 15,39; 5Mo 6,8; 5Mo 11,18; Spr 1,9; Jes 49,16; Jer 22,24; Mt 23,5)10И така, ще пазиш тази наредба всяка година на времето и. (2Mo 12,14; 2Mo 12,24)11А когато ГОСПОД те въведе в ханаанската земя, както се закле на теб и на бащите ти, и ти я даде,12тогава ще отделяш за ГОСПОДА всичко, което се ражда, и всяко твое първородно от животно; мъжките животни ще бъдат посветени на ГОСПОДА. (2Mo 13,2; 2Mo 22,29; 2Mo 34,19; 3Mo 27,26; 4Mo 8,17; 4Mo 18,15; 5Mo 15,19; Hes 44,30)13А всяко първородно от осел ще откупиш с агне или яре; и ако не искаш да го откупиш, тогава ще му пречупиш врата. Ще откупиш и всеки първороден човек между синовете си. (2Mo 34,20; 4Mo 3,46; 4Mo 3,47; 4Mo 18,15; 4Mo 18,16)14После, като те запита синът ти: Какво е това?, ще му кажеш: ГОСПОД ни изведе победоносно от Египет, от дома на робството; (2Mo 12,26; 2Mo 13,3; 5Mo 6,20; Jos 4,6; Jos 4,21)15понеже, когато фараонът не скланяше да ни пусне, ГОСПОД уби всяко първородно същество в египетската земя, първородно на човек и първородно на животно; по тази причина жертвам на ГОСПОДА всяко мъжко и първородно, а всеки първороден от синовете си откупувам. (2Mo 12,29)16Това ще бъде белег на ръката ти и превръзка на челото ти, понеже ГОСПОД ни изведе със силна ръка от Египет. (2Mo 13,9)17А когато фараонът пусна народа, Бог не ги преведе през пътя за Филистимската земя, при все че това беше близкият път; защото Бог каза: Да не би народът да се разкае, като види война, и да се върне в Египет. (2Mo 14,11; 2Mo 14,12; 4Mo 14,1; 5Mo 17,6)18Но Бог поведе народа по заобиколен път през пустинята към Червеното море. А израилтяните излязоха от египетската земя въоръжени. (2Mo 14,2; 4Mo 33,6)19Моисей взе със себе си костите на Йосиф; защото той беше заклел строго израилтяните, като им каза: Бог ще ви посети; тогава ще занесете със себе си костите ми оттук. (1Mo 50,25; Jos 24,32; Apg 7,16)20И като тръгнаха от Сокхот, разположиха се на стан в Етам към края на пустинята. (4Mo 33,6)21И ГОСПОД вървеше пред тях – денем в облачен стълб, за да ги води по пътя, а нощем в огнен стълб, за да им свети, за да пътуват денем и нощем. (2Mo 14,19; 2Mo 14,24; 2Mo 40,38; 4Mo 9,15; 4Mo 10,34; 4Mo 14,14; 5Mo 1,33; Neh 9,12; Neh 9,19; Ps 78,14; Ps 99,7; Ps 105,39; Jes 4,5; 1Kor 10,1)22Той не отнемаше пред народа облачния стълб денем, нито огнения стълб нощем.