1-2در سال چهارم سلطنت يهوياقيم پادشاه (پسر يوشيا)، باروک تمام سخنان خدا را كه به او گفته بودم، بر طوماری نوشت. پس از آن، اين پيغام را از جانب خداوند، خدای بنیاسرائيل به او دادم:3«ای باروک تو گفتهای: ”وای بر من! خداوند غمها و دردهای مرا افزوده است. از آه و ناله خسته شدهام و يک دم آرام ندارم.“4ولی ای باروک، بدان كه من هر چه ساختهام، منهدم خواهم نمود، و هر چه كاشتهام، ريشهكن خواهم كرد. بلی، اين كار را با اين سرزمين خواهم نمود!5پس آيا تو در چنين وضعی، برای خودت چيزهای بزرگ آرزو میكنی؟ اين كار را نكن! با اين حال، اگرچه بر سر اين مردم بلاهای بسيار بياورم، ولی به پاس زحماتت، هر جا بروی جانت را حفظ خواهم كرد!»
1Вот что сказал пророк Иеремия Баруху, сыну Нирии, в четвертом году правления иудейского царя Иоакима[1], сына Иосии, после того, как Барух записал в свиток слова, которые продиктовал ему Иеремия[2]:2– Барух, так говорит тебе Господь, Бог Израиля:3«Ты говорил: „Горе мне! Господь прибавил скорбь к моим мукам; я устал от стонов и не нахожу покоя“».4– Скажи ему: «Так говорит Господь: Я разрушу то, что построил, и искореню то, что насадил, во всей этой стране.5Тебе ли искать для себя чудес? Не ищи. Я насылаю беду на всякую плоть, – возвещает Господь, – но куда бы ты ни отправился, Я спасу тебя».