ايوب‌ 31 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

1 با چشمان خود عهد بستم كه هرگز با نظر شهوت به دختری نگاه نكنم. 2-3 من خوب میدانم كه خدای قادر مطلق از آسمان بر سر اشخاصی كه چنين كنند بلا و مصيبت میفرستد. 4 او هر كاری را كه میكنم و هر قدمی را كه برمیدارم میبيند. 5 من هرگز دروغ نگفته و كسی را فريب ندادهام. 6 بگذار خدا خودش مرا با ترازوی عدل بسنجد و ببيند كه بیگناهم. 7 اگر پايم را از راه خدا بيرون گذاشتهام، يا اگر دلم در طمع چيزهايی بوده كه چشمانم ديده است، يا اگر دستهايم به گناه آلوده شده است، 8 باشد كه غلهای كه كاشتهام از ريشه كنده شود و يا شخص ديگری آن را درو كند. 9 اگر شيفتهٔ زن مرد ديگری شده، در كمين او نشستهام، 10 باشد كه همسرم را مرد ديگری تصاحب كند؛ 11 زيرا اين كار زشت سزاوار مجازات است، 12 و مانند آتشی جهنمی میتواند تمام هستی مرا بسوزاند و از بين ببرد. 13 اگر نسبت به خدمتگزاران خود بیانصافی میكردم 14 چگونه میتوانستم با خدا روبرو شوم؟ و هنگامی كه در اين باره از من سؤال میكرد، چه جوابی میدادم؟ 15 چون هم من و هم خدمتگزارانم، به دست يک خدا سرشته شدهايم. 16 هرگز از كمک كردن به فقرا كوتاهی نكردهام. هرگز نگذاشتهام بيوهزنی در نااميدی بماند، 17 يا يتيمی گرسنگی بكشد، بلكه خوراک خود را با آنها قسمت كردهام 18 و تمام عمر خود را صرف نگهداری از آنها نمودهام. 19 اگر كسی را میديدم كه لباس ندارد و از سرما میلرزد، 20 لباسی از پشم گوسفندانم به او میدادم تا از سرما در امان بماند و او با تمام وجود برای من دعای خير میكرد. 21 اگر من با استفاده از نفوذی كه در دادگاه داشتهام حق يتيمی را پايمال نموده باشم 22 دستم بشكند. 23 هرگز جرأت نمیكردم چنين كاری را انجام دهم، زيرا از مجازات و عظمت خدا میترسيدم. 24 هرگز به طلا و نقره تكيه نكردهام 25 و شادی من متكی به مال و ثروت نبوده است. 26-27 هرگز فريفتهٔ خورشيد تابان و ماه درخشان نشدهام و آنها را از دور نبوسيده و پرستش نكردهام؛ 28 چون اگر مرتكب چنين كارهايی شده بودم مفهومش اين بود كه خدای متعال را انكار كردهام، و چنين گناهی بیسزا نمیماند. 29 هرگز از مصيبت دشمن شادی نكردهام، 30 هرگز آنها را نفرين نكردهام و زبانم را از اين گناه باز داشتهام. 31 هرگز نگذاشتهام خدمتگزارانم گرسنه بمانند. 32 هرگز نگذاشتهام غريبهای شب را در كوچه بخوابد، بلكه در خانهٔ خود را به روی او باز گذاردهام. 33-34 هرگز مانند ديگران به خاطر ترس از سرزنش مردم، سعی نكردهام گناهانم را پنهان سازم و خاموش در داخل خانهٔ خود بنشينم. 35 ای كاش كسی پيدا میشد كه به حرفهايم گوش بدهد! من دفاعيهٔ خود را تقديم میكنم. بگذار قادر مطلق جواب مرا بدهد و اتهاماتی را كه به من نسبت داده شده به من نشان دهد، 36 و من آنها را مانند تاجی بر سر میگذارم! 37 تمام كارهايی را كه كردهام برای او تعريف میكنم و سربلند در حضور او میايستم. 38-39 اگر زمينی كه در آن كشت میكنم مرا متهم سازد به اينكه صاحبش را كشتهام و آن را تصاحب كردهام تا از محصولش استفاده برم، 40 باشد كه در آن زمين به جای گندم، خار و به عوض جو، علفهای هرز برويد. پايان سخنان ايوب.

Lutherbibel 2017

از Deutsche Bibelgesellschaft

Hiobs Reinigungseid und Appell an Gott

1 Ich hatte einen Bund gemacht mit meinen Augen, dass ich nicht lüstern blickte auf eine Jungfrau. (متیٰ 5:28) 2 Was gäbe sonst mir Gott als Teil von oben und was für ein Erbe der Allmächtige aus der Höhe? 3 Wäre es nicht Verderben für den Ungerechten und Unglück für den Übeltäter? 4 Sieht er nicht meine Wege und zählt alle meine Schritte? (ايوب‌ 23:10) 5 Bin ich gewandelt in Falschheit, oder ist mein Fuß geeilt zum Betrug? 6 Gott möge mich wiegen auf rechter Waage, so wird er erkennen meine Unschuld! 7 Ist mein Gang gewichen vom Wege und mein Herz meinen Augen nachgefolgt und blieb etwas hängen an meinen Händen, 8 so will ich säen, aber ein anderer soll es essen, und meine Nachkommen sollen entwurzelt werden. (لاويان‌ 26:16) 9 Hat sich mein Herz betören lassen um einer Frau willen und hab ich an meines Nächsten Tür gelauert, 10 so soll meine Frau einem andern mahlen, und andere sollen bei ihr liegen. (2سموئيل 12:11) 11 Denn das ist eine Schandtat und eine Schuld, die vor die Richter gehört. (تثنيه 22:22) 12 Ja, das ist ein Feuer, das bis in den Abgrund frisst und all meine Habe bis auf die Wurzel vernichtet. 13 Hab ich missachtet das Recht meines Knechts oder meiner Magd, wenn sie eine Sache wider mich hatten, 14 was wollte ich tun, wenn Gott sich erhebt, und was würde ich antworten, wenn er heimsucht? 15 Hat nicht auch ihn erschaffen, der mich im Mutterleibe schuf, hat nicht der Eine uns im Mutterschoß bereitet? (امثال 14:31; متیٰ 25:40) 16 Hab ich den Bedürftigen ihr Begehren versagt und die Augen der Witwe verschmachten lassen? (ايوب‌ 29:12) 17 Hab ich meinen Bissen allein gegessen, und hat nicht die Waise auch davon gegessen? (اشعيا 58:7) 18 Nein, ich habe sie von Jugend auf gehalten wie ein Vater, und ich habe sie von Mutterleib an geleitet. (ايوب‌ 29:16) 19 Hab ich zugesehen, wie jemand ohne Kleid verkommen ist, und den Armen ohne Decke gehen lassen? 20 Hat er mich nicht gesegnet, wenn er von der Wolle meiner Lämmer erwärmt wurde? 21 Hab ich meine Hand gegen eine Waise erhoben, weil ich sah, dass ich im Tor Helfer hatte? (روت 4:1) 22 Dann falle meine Schulter vom Nacken und mein Arm breche aus dem Gelenk! 23 Denn der Schrecken Gottes käme über mich und ich könnte seine Hoheit nicht ertragen. 24 Hab ich das Gold zu meiner Zuversicht gemacht und zum Feingold gesagt: »Mein Trost«? (مزامير 52:9) 25 Hab ich mich gefreut, dass ich großes Gut besaß und meine Hand so viel erworben hatte? 26 Hab ich das Licht angesehen, wenn es hell leuchtete, und den Mond, wenn er herrlich dahinzog, (تثنيه 4:19) 27 dass sich mein Herz heimlich betören ließ, ihnen Küsse zuzuwerfen mit meiner Hand? 28 Das wäre auch eine Missetat, die vor die Richter gehört; denn damit hätte ich verleugnet Gott in der Höhe. 29 Hab ich mich gefreut, wenn’s meinem Feinde übel ging, und mich erhoben, weil ihn Unglück getroffen hatte? (مزامير 7:5; مزامير 35:13; امثال 24:17)

مزامير 7:5مزامير 35:13امثال 24:17

30 Nein, ich ließ meinen Mund nicht sündigen, dass ich verwünschte mit einem Fluch seine Seele. (‏1پطرس 3:9) 31 Haben nicht die Männer in meinem Zelt sagen müssen: »Wo ist einer, der nicht satt geworden wäre von seinem Fleisch?« 32 Kein Fremder durfte draußen zur Nacht bleiben, sondern meine Tür tat ich dem Wanderer auf. (داوران‌ 19:20; يهودى نژاد 13:2; ‏1پطرس 4:9)

داوران‌ 19:20يهودى نژاد 13:2‏1پطرس 4:9

33 Hab ich meine Übertretungen, wie Menschen tun, zugedeckt, um heimlich meine Schuld zu verbergen, 34 weil ich mir grauen ließ vor der großen Menge und die Verachtung der Sippen mich abgeschreckt hat, sodass ich still blieb und nicht zur Tür hinausging? 35 O hätte ich einen, der mich anhört – hier meine Unterschrift! Der Allmächtige antworte mir! –, oder die Schrift, die mein Verkläger geschrieben! (ايوب‌ 23:3) 36 Wahrlich, dann wollte ich sie auf meine Schulter nehmen und wie eine Krone tragen. 37 Ich wollte alle meine Schritte ihm ansagen und wie ein Fürst ihm nahen. (40b) Zu Ende sind die Worte Hiobs. 38 ^[1] Hat mein Acker wider mich geschrien und haben miteinander seine Furchen geweint, 39 hab ich seine Früchte unbezahlt gegessen und seine Besitzer seufzen lassen? 40 Dann sollen mir Disteln wachsen statt Weizen und Unkraut statt Gerste.