ايوب‌ 30 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

1 ولی اكنون كسانی كه از من جوانترند مرا مسخره میكنند، در حالی که من عار داشتم پدرانشان را حتی جزو سگهای گلهام بدانم؛ 2 زيرا آنها مشتی اشخاص فرسوده بودند كه كاری از دستشان برنمیآمد. 3 از شدت گرسنگی لاغر و بيتاب شده، سر به بيابان خشک و متروک مینهادند. 4 ريشه و برگ گياهان را میخوردند؛ 5 چون مردم آنها را مانند يک دزد با داد و قال از ميان خود رانده بودند. 6 پس آنها مجبور شدند به غارها و حفرهها پناه برند. 7 در بيابانها عرعر میكردند و زير بوتهها میلوليدند. 8 اكنون پسران آنها كه مانند پدرانشان احمق و بینام و نشان و طرد شده از ميان مردم هستند، 9 مرا به باد ريشخند گرفتهاند و من بازيچهٔ دست آنها شدهام. 10 از من كراهت دارند و نزديكم نمیآيند. از تف انداختن به صورتم ابايی ندارند. 11 خدا مرا ذليل و ناتوان ساخته است، پس آنها هر چه دلشان میخواهد با من میكنند. 12 اين اوباش از هر سو به من حمله میكنند و سر راهم دام میگذارند. 13 راه مرا میبندند و دست به هر كاری میزنند تا مرا از پای درآورند و من بیيار و ياورم. 14 ناگهان بر من هجوم میآورند و وقتی كه میبينند به زمين افتادهام بر سرم میريزند. 15 در ترس و وحشت به سر میبرم. آبروی من رفته است و سعادتم مانند ابر ناپديد شده است. 16 ديگر رمقی در بدنم نمانده و تسكينی برای رنجهايم نيست. 17 شبانگاه دردی شديد تمام استخوانهايم را فرا میگيرد و لحظهای آرامم نمیگذارد. 18 تمام شب از اين پهلو به آن پهلو میغلتم و لباسهايم به دورم میپيچد. 19 خدا مرا به گل و لجن كشيده و به خاک نشانده است. 20 ای خدا، نزد تو فرياد برمیآورم، ولی به من جواب نمیدهی. در حضورت میايستم، اما نگاهم نمیكنی. 21 نسبت به من بیرحم شدهای و با تمام قدرت آزارم میدهی. 22 مرا به ميان گردباد میاندازی و در مسير طوفان قرار میدهی. 23 میدانم برای من هدفی جز مرگ نداری. 24 چرا به كسی كه خرد شده است و كاری جز التماس كردن، از او برنمیآيد، حمله میكنی؟ 25 آيا من برای آنانی كه در زحمت بودند گريه نمیكردم؟ آيا برای نيازمندان غصه نمیخوردم؟ 26 با اين وجود به پاس خوبی، بدی نصيبم شد و به جای نور، تاريكی به سراغم آمد. 27 دلم آشفته است و آرام و قرار ندارد. امواج مصيبت مرا فرا گرفتهاند. 28 تاريكی وجودم را تسخير كرده و از شدت غم به اين سو و آن سو میروم و قرار ندارم. در ميان جماعت میايستم و با التماس كمک میطلبم. 29 نالههايم به فرياد شغال و جغد میماند. 30 پوست بدنم سياه شده، و كنده میشود. استخوانهايم از شدت تب میسوزد. 31 نوای شادِ چنگِ من، به نوحهگری مبدل شده و از نی من نالههای جانگداز به گوش میرسد.

Lutherbibel 2017

از Deutsche Bibelgesellschaft

Hiobs jetziges Unglück

1 Jetzt aber verlachen mich, die jünger sind als ich, deren Väter ich nicht wert geachtet hätte, sie zu meinen Hunden bei der Herde zu stellen, (ايوب‌ 19:18) 2 deren Stärke ich für nichts hielt, denen die Kraft dahinschwand; 3 die vor Hunger und Mangel erschöpft sind, die das dürre Land abnagen, die Wüste und Einöde; 4 die da Salzkraut sammeln bei den Büschen, und Ginsterwurzel ist ihre Speise. 5 Aus der Menschen Mitte werden sie weggetrieben; man schreit ihnen nach wie einem Dieb; 6 an den Hängen der Täler wohnen sie, in Erdlöchern und Steinklüften; 7 zwischen den Büschen schreien sie, und unter den Disteln sammeln sie sich – 8 verachtetes Volk und Leute ohne Namen, die man aus dem Lande weggejagt hatte. 9 Jetzt bin ich ihr Spottlied geworden und muss ihnen zum Gerede dienen. (مزامير 69:13; مراثی 3:63) 10 Sie verabscheuen mich und halten sich ferne von mir und scheuen sich nicht, vor meinem Angesicht auszuspeien. (ايوب‌ 17:6; متیٰ 26:67) 11 Er hat mein Seil gelöst und mich gedemütigt, und sie ließen die Zügel vor mir schleifen. 12 Zur Rechten hat sich eine Schar gegen mich erhoben, sie haben meinen Fuß weggestoßen und haben gegen mich Wege angelegt, mich zu verderben. 13 Sie haben meine Pfade aufgerissen, zu meinem Fall helfen sie; keiner gebietet ihnen Einhalt. 14 Sie kommen wie durch eine breite Bresche herein, wälzen sich unter den Trümmern heran. 15 Schrecken hat sich gegen mich gekehrt und hat verjagt wie der Wind meine Herrlichkeit, und wie eine Wolke zog mein Glück vorbei. 16 Nun aber zerfließt meine Seele in mir, und Tage des Elends haben mich ergriffen. 17 Des Nachts bohrt es in meinem Gebein, und die Schmerzen, die an mir nagen, schlafen nicht. 18 Mit aller Gewalt wird mein Kleid entstellt, wie der Kragen meines Hemdes würgt es mich. (ايوب‌ 7:5; ايوب‌ 16:8) 19 Man hat mich in den Dreck geworfen, dass ich gleich bin dem Staub und der Asche. 20 Ich schreie zu dir, aber du antwortest mir nicht; ich stehe da, aber du achtest nicht auf mich. (ايوب‌ 19:7; مزامير 22:3) 21 Du hast dich mir verwandelt in einen Grausamen und streitest gegen mich mit der Stärke deiner Hand. 22 Du hebst mich auf und lässt mich auf dem Winde dahinfahren und vergehen im Sturm. 23 Denn ich weiß, du wirst mich zum Tod gehen lassen, zum Haus, da alle Lebendigen zusammenkommen. 24 Aber wird man nicht die Hand ausstrecken unter Trümmern und nicht schreien in der Not? 25 Weinte ich nicht über den, der eine schwere Zeit hat, grämte sich meine Seele nicht über den Armen? 26 Ich wartete auf das Gute, und es kam das Böse; ich hoffte auf Licht, und es kam Finsternis. 27 In mir kocht es und hört nicht auf; mich haben überfallen Tage des Elends. 28 Ich gehe schwarz einher, doch nicht von der Sonne; ich stehe auf in der Gemeinde und schreie. 29 Ich bin ein Bruder der Schakale geworden und ein Geselle der Strauße. 30 Meine Haut ist schwarz geworden und löst sich ab von mir, und meine Gebeine verdorren vor Hitze. 31 Mein Harfenspiel ist zur Klage geworden und mein Flötenspiel zum Trauerlied.