1ای خدا، شايسته است كه تو را در صهيون ستايش كنيم و آنچه را كه نذر كردهايم ادا نماييم،2-3زيرا تو خدايی هستی كه دعا میشنوی! همهٔ مردم به سبب گناهانشان نزد تو خواهند آمد. گناهان ما بر ما سنگينی میكنند، اما تو آنها را خواهی بخشيد.4خوشا به سعادت كسی كه تو او را برگزيدهای تا بيايد و در خيمهٔ مقدس در پيشگاه تو ساكن شود! ما از همهٔ نيكويیهای خانهٔ مقدس تو برخوردار خواهيم شد.5ای خدايی كه رهانندهٔ ما هستی، تو با كارهای عادلانه و شگفتانگيز خود پاسخ ما را میدهی. تو اميد و پشتيبان همهٔ مردم در سراسر جهان هستی.6کوهها را در جای خود محكم ساختی و قدرت مهيب خود را نشان دادی.7همانگونه كه تلاطم دريا و غرش امواج را ساكت میسازی، شورش مردم را نيز خاموش میكنی.8ساكنان زمين از كارهای شگفتانگيز تو حيرانند. فرياد شادی مردم به سبب كارهای تو از يک سوی زمين تا سوی ديگر طنينانداز است!9تو زمين را سيراب میسازی و آن را حاصلخيز میگردانی. با رودخانههای پر از آب، زمين را برای انسان بارور میسازی تا از محصولاتش استفاده كند.10شيارهای آن را سيراب میكنی و بلنديهايش را هموار میسازی. باران بر زمين میبارانی تا نباتات برويند.11با بركات خود زمين را میآرايی؛ جهان از نعمتهای تو لبريز است.12-13چراگاهها و تپهها پر از گلههای گاو و گوسفند است؛ واديها سرشار از غله میباشد؛ تمام جهان بانگ شادی برمیآورد و سرود میخواند!
1Ein Lied von David.2Dir gebühren Anbetung und Lob,[1] du Gott, der auf dem Berg Zion wohnt. Was man dir versprochen hat, das löst man dort dankbar für dich ein.3Du bist es, der Gebete erhört, darum kommen die Menschen zu dir.4Schwere Schuld drückt uns[2] zu Boden; doch trotz unserer Untreue wirst du uns vergeben.5Glücklich ist jeder, den du erwählt hast und den du zu deinem Heiligtum kommen lässt! Er darf in den Vorhöfen des Tempels zu Hause sein. Wir sehnen uns nach all dem Guten, das du in deinem Haus für uns bereithältst.6Gott, auf deine Gerechtigkeit ist Verlass! Mit ehrfurchtgebietenden Taten antwortest du uns, wenn wir deine Hilfe brauchen. Selbst in den entferntesten Winkeln der Erde setzen die Menschen ihre Hoffnung auf dich.7Mit deiner Kraft hast du die Berge gebildet, deine Macht ist allen sichtbar.8Du besänftigst das Brausen der Meere, die tosenden Wellen lässt du verstummen; ja, auch die tobenden Völker bringst du zum Schweigen.9Alle Bewohner der Erde erschrecken vor deinen Taten, vom Osten bis zum Westen jubeln die Menschen dir zu.10Du sorgst für das ganze Land, machst es reich und fruchtbar. Du füllst die Bäche und Flüsse mit Wasser, damit Getreide in Hülle und Fülle wächst.11Du befeuchtest das gepflügte Land und tränkst es mit strömendem Regen. Das ausgedörrte Erdreich weichst du auf, und alle Pflanzen lässt du gedeihen.12Du schenkst eine reiche und gute Ernte – sie ist die Krönung des ganzen Jahres.13Selbst die Steppe fängt an zu blühen, von den Hügeln hört man Freudenrufe.14Dicht an dicht drängen sich die Herden auf den Weiden, und mit wogendem Korn sind die Täler bedeckt. Alles ist erfüllt von Jubel und Gesang.