مزامير 50 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

قربانی واقعی

1 خداوند قادر مطلق سخن میگويد؛ او همهٔ مردم را از مشرق تا مغرب نزد خود فرا میخواند. 2 نور جلال خدا از كوه صهيون، كه مظهر زيبايی و بزرگی اوست، میتابد. 3 خدای ما خواهد آمد و سكوت نخواهد كرد. شعلههای آتش در پيشاپيش او و گردباد در اطراف اوست. 4 او آسمان و زمين را به گواهی میطلبد تا بر قوم خود داوری كند. 5 خداوند میفرمايد: «قوم خاص مرا كه با قربانیهای خود با من عهد بستهاند كه نسبت به من وفادار بمانند، نزد من جمع كنيد.» 6 آسمانها گواهند كه خود خداوند داور است و با عدالت داوری میكند. 7 «ای قوم من، ای اسرائيل، به سخنان من گوش دهيد، زيرا من خدای شما هستم! من خود بر ضد شما شهادت میدهم. 8 دربارهٔ قربانیهايتان شما را سرزنش نمیكنم، زيرا آنها را پيوسته به من تقديم میكنيد. 9 من طالب گوسالهها و بزهای شما نيستم، 10 زيرا همهٔ حيواناتی كه در جنگل و كوه هستند از آن منند. 11 همهٔ پرندگانی كه بر کوهها پرواز میكنند و تمام حيواناتی كه در صحراها میچرند، به من تعلق دارند. 12 اگر گرسنه میبودم از تو خوراک نمیخواستم، زيرا كه جهان و هر چه كه در آن است از آن من است. 13 مگر من گوشت گاوها را میخورم و يا خون بزها را مینوشم؟ 14 قربانی واقعی كه بايد تقديم كنيد اين است كه خدای خويش را شكر نماييد و نذرهايی را كه كردهايد ادا كنيد. 15 هنگامی كه در مشكلات هستيد مرا بخوانيد؛ من شما را نجات خواهم داد و شما مرا ستايش خواهيد كرد.» 16 اما خدا به بدكاران چنين میگويد: «شما چه حق داريد كه احكام مرا بر زبان بياوريد و دربارهٔ عهد من سخن بگوييد؟ 17 زيرا شما از اصلاح شدن نفرت داريد و دستورات مرا پشت گوش میاندازيد. 18 وقتی دزد را میبينيد كه دزدی میكند با وی همدست میشويد و با زناكاران معاشرت میكنيد. 19 سخنان شما با خباثت و نيرنگ آميخته است. 20 هر جا مینشينيد از برادرتان بد میگوييد و غيبت میكنيد. 21 اين كارها را كرديد و من چيزی نگفتم. فكر كرديد من هم مانند شما هستم! اما اينک من شما را برای تمام اين كارها تنبيه میكنم. 22 «ای كسانی كه مرا فراموش كردهايد، به من گوش دهيد و گرنه شما را هلاک خواهم كرد و فريادرسی نخواهيد داشت. 23 قربانی شايستهٔ من آنست كه از من سپاسگزار باشيد و مرا ستايش كنيد. هر كه چنين كند راه نجات را به او نشان خواهم داد.»

Gute Nachricht Bibel 2018

از Deutsche Bibelgesellschaft

Was Gott von seinem Volk erwartet

1 Ein Lied Asafs. Gott, der HERR, spricht, der Große und Mächtige! Sein Ruf schallt über die ganze Erde, von dort, wo die Sonne aufgeht, bis dorthin, wo sie versinkt. (1تواريخ 6:24) 2 Auf dem Zion, dem schönsten aller Berge, zeigt sich Gott in strahlendem Glanz. (مزامير 76:3) 3 Unser Gott kommt, er schweigt nicht länger. Vor ihm her läuft vernichtendes Feuer, um ihn stürmt und wütet das Wetter. (مزامير 97:3) 4 Himmel und Erde ruft er als Zeugen auf, denn er will sein Volk zur Rechenschaft ziehen. (تثنيه 4:26; ميكاه‌ 6:1) 5 »Holt mir die Meinen zusammen«, sagt er, »sie haben einen Bund mit mir geschlossen und sich verpflichtet, mir zu gehorchen; mit einem Opfer haben sie den Bund besiegelt.« (خروج‌ 24:4) 6 Der Himmel kann es bezeugen: Gott ist im Recht, wenn er nun Rechenschaft von ihnen fordert. 7 »Höre, mein Volk, ich habe mit dir zu reden! Israel, ich klage dich an, ich selbst, dein Gott! 8 Du bringst mir viele Opfergaben, daran habe ich nichts auszusetzen; Brandopfer bringst du mir zu jeder Zeit. (مزامير 40:7) 9 Aber ich nehme deine Opfer nicht an. Ich brauche ihn nicht, den Stier aus deinem Stall, auch nicht den Bock aus deinem Pferch! 10 Alle Tiere des Waldes gehören mir, das Wild auf Tausenden von Bergen ist mein Eigentum. 11 Auch die Vögel dort gehören mir und alle kleinen Tiere auf dem freien Feld. 12 Selbst wenn ich Hunger hätte, würde ich von dir nichts fordern; denn mir gehört die ganze Erde und alles, was darauf lebt. 13 Meinst du, ich esse das Fleisch von Rindern oder trinke das Blut von Böcken? 14 Nicht Opfer will ich von dir, sondern Dank: Löse deine Versprechen ein, die du mir in Bedrängnis gegeben hast, mir, dem Höchsten, deinem Gott! 15 Bist du in Not, so rufe mich zu Hilfe! Ich werde dir helfen und du wirst mich preisen.« (مزامير 91:15) 16 Zu dem Ungehorsamen aber sagt Gott: »Was sprichst du ständig von meinen Geboten und berufst dich auf meinen Bund? 17 Du lässt dir ja nichts von mir sagen, jede Mahnung schlägst du in den Wind! 18 Mit Dieben freundest du dich an, bei Ehebrechern fühlst du dich zu Hause, 19 dein Mund fließt über von Lästerreden, deine Zunge knüpft lauter Lügengewebe. 20 Du ziehst über deine Mitmenschen her, sogar den eigenen Bruder verleumdest du. 21 Und ich sollte schweigen zu all diesem Unrecht? Hältst du mich etwa für deinesgleichen? Ich verlange Rechenschaft von dir, ich halte dir jede Schändlichkeit vor Augen! 22 Ihr alle, die ihr mich vergessen habt, hört, was ich sage, nehmt es zu Herzen! Sonst schlage ich zu und es gibt keine Rettung. 23 Dank ist die Opfergabe, an der ich Freude habe; und wer auf meinen Wegen geht, erfährt meine Hilfe.« (مزامير 119:108)