1كسی كه فكر میكند خدا نيست، احمق است. چنين شخصی فاسد است و دست به كارهای پليد میزند و هيچ نيكی در او نيست.2خداوند از آسمان به انسانها نگاه میكند تا شخص فهميدهای بيابد كه طالب خدا باشد.3ولی همه از او روگردان شدهاند، همه فاسد گشتهاند، در هيچيک از آنها نيكی نيست.4اين بدكاران بیفهم، خدا را نمیشناسند و قوم مرا مثل نان میبلعند.5ولی وحشت، آنها را فرا میگيرد زيرا خدا با درستكاران است.6بلی، وقتی بدكاران اميد آدم بيچاره را نقش بر آب میكنند، خداوند او را در پناه خود میگيرد.7قوم اسرائيل چقدر شاد خواهند شد وقتی خداوند آنها را رستگار سازد! ای خداوند بيا و قوم خود را نجات ده!
1Von David. Die Unverständigen reden sich ein: »Es gibt keinen Gott!«[1] Sie sind völlig verdorben, ihr Tun ist abscheulich, unter ihnen ist niemand, der Gutes tut. (ايوب 22:13; مزامير 10:4; مزامير 10:11; مزامير 10:13; مزامير 53:2; مزامير 73:11; مزامير 94:7; اشعيا 29:15; اِرميا 5:12; حزقيال نبی 8:12; حزقيال نبی 9:9; صفنيا 1:12; روم 3:10)2Der HERR blickt vom Himmel herab auf die Menschen. Er will sehen, ob es da welche gibt, die Verstand haben und nach ihm fragen.3Doch alle sind sie von ihm abgefallen, verkommen sind sie, alle miteinander, niemand ist da, der Gutes tut, nicht einmal einer! (پيدايش 6:11)4»Sie sind blind«, sagt der HERR. »Wo bleibt der Verstand dieser Unheilstifter? Sie fressen mein Volk, als wäre es Brot; doch mich nehmen sie alle nicht ernst.« (ميكاه 3:2)5Bald schon werdet ihr furchtbar erschrecken; denn Gott hält zu denen, die ihm gehorchen.6Ihr wolltet die Hoffnung der Armen zerstören, der HERR aber gibt ihnen sicheren Schutz. (مزامير 9:13)7Wie sehnlich warte ich darauf, dass Israels Retter vom Zionsberg kommt! Wenn der HERR die Not seines Volkes wendet, dann werden sie jubeln, die Nachkommen Jakobs, ganz Israel wird sich freuen. (مزامير 76:3; مزامير 126:1)