مزامير 109 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

شكايت از دست ظالم

1 ای خدا و ای معبود من، خاموش مباش! 2 بدكاران به من تهمت ناروا میزنند و حرفهای دروغ دربارهٔ من میگويند. 3 با نفرت دور مرا گرفتهاند و بیسبب با من میجنگند. 4 من آنها را دوست دارم و برای ايشان دعای خير میكنم، ولی آنها با من مخالفت میورزند. 5 به عوض خوبی، به من بدی میكنند و به عوض محبت، با من دشمنی مینمايند. 6 ای خدا، دشمنم را به دست داوری ظالم بسپار و بگذار يكی از بدخواهانش كنار او بايستد و بر ضد او شهادت دهد. 7 بگذار او در محاكمه مجرم شناخته شود. حتی دعای او، برايش جرم محسوب گردد. 8 عمرش كوتاه شود و ديگری جا و مقام او را بگيرد. 9 فرزندانش يتيم و زنش بيوه شود. 10 فرزندانش آواره شده، در ميان ويرانههای خانهٔ خود به گدايی بنشينند. 11 طلبكاران تمام دارايی او را ضبط نمايند و بيگانگان هر آنچه را كه او به زحمت اندوخته است، تاراج كنند. 12 كسی بر او رحم نكند و برای يتيمان او دل نسوزاند. 13 نسلش به کلی از بين برود و ديگر نامی از آنها باقی نماند. 14 خداوند گناهان اجدادش را به ياد آورد و گناهان مادرش را نيامرزد. 15 گناهان آنها در نظر خداوند هميشه بماند، اما نام و نشان آنها از روی زمين محو گردد. 16 اين دشمن من رحم نداشت. او بر فقيران و بیكسان ظلم میكرد و آنها را میكشت. 17 دوست داشت مردم را نفرين كند، پس خودش نفرين شود. نمیخواست به مردم بركت رساند، پس خود از بركت محروم شود. 18-19 تمام وجودش به نفرين آلوده بود، پس باشد كه نفرينهای او مانند آبی كه مینوشد وارد بدنش شود و مغز استخوانهايش را بخورد؛ همچون لباس او را در بر گيرد و چون كمربند، به دور او حلقه زند. 20 ای خداوند، دشمنانم را كه درباره من دروغ میگويند و مرا تهديد به مرگ میكنند، اينچنين مجازات كن. 21 اما ای خداوند، با من برحسب وعده خود عمل نما و به خاطر رحمت عظيم خويش، مرا نجات ده، 22 زيرا كه من فقير و درمانده و دل شكستهام؛ 23 همچون سايه، رو به زوال هستم و مانند ملخ از باد رانده شدهام. 24 از بس روزه گرفتهام زانوهايم میلرزند و گوشت بدنم آب میشود. 25 نزد دشمنان رسوا شدهام. هرگاه مرا میبينند، سر خود را تكان میدهند و مسخرهام میكنند. 26 ای خداوند، ای خدای من، مرا ياری فرما؛ مطابق رحمت خود، مرا نجات بده، 27 تا بدخواهانم بدانند كه تو نجات دهندهٔ من هستی. 28 آنها مرا نفرين كنند، اما تو مرا بركت بده. آنها سرافكنده شوند، اما بنده تو، شادمان شود. 29 دشمنانم شرمسار شوند و خفت و خواری وجودشان را در بر گيرد. 30 خداوند را بسيار سپاس خواهم گفت و در بين مردم او را ستايش خواهم كرد، 31 زيرا او از بيچارگان پشتيبانی میكند و ايشان را از دست ظالمان میرهاند.

Gute Nachricht Bibel 2018

از Deutsche Bibelgesellschaft

Gebet eines unschuldig Angeklagten

1 Ein Lied Davids. Du, Gott, dem ich meine Danklieder singe, schweige nicht länger! 2 Gewissenlose Verleumder klagen mich an, nichts als Lügen höre ich von ihnen. (مزامير 27:12; مزامير 31:18; مزامير 52:6; مزامير 62:5; مزامير 64:4; مزامير 69:5)

مزامير 27:12مزامير 31:18مزامير 52:6مزامير 62:5مزامير 64:4مزامير 69:5

3 Mit gehässigen Reden umringen sie mich, grundlos dringen sie auf mich ein. 4 Für meine Freundschaft feinden sie mich an; ich aber habe für sie gebetet. (اِرميا 15:11) 5 Gutes vergelten sie mir mit Bösem, meine Liebe erwidern sie mit Hass. 6 Berufe einen Richter gegen meinen Feind,^[1] einen, der so gewissenlos ist wie er selbst, und einen harten Ankläger neben ihn! (مزامير 94:20) 7 Am Ende muss er als schuldig dastehen, selbst sein Gebet soll als Verbrechen gelten! 8 Nur wenige Jahre soll sein Leben dauern und seine Stellung soll ein anderer bekommen! (اعمال‌ رسولان‌ مسيح‌‌ 1:20) 9 Seine Kinder sollen Waisen werden und seine Frau eine schutzlose Witwe! 10 In Trümmern sollen seine Kinder hausen und von dort aus als Bettler umherirren! 11 Seinen ganzen Besitz sollen Gläubiger nehmen und Fremde den Ertrag seiner Arbeit rauben! 12 Es darf niemand mehr geben, der sein Andenken ehrt und Mitleid hat mit seinen verwaisten Kindern! 13 Seine Nachkommen sollen ausgerottet werden, in der nächsten Generation sei ihr Name vergessen! 14 Der HERR rechne ihm das Unrecht seiner Vorväter an, auch die Schuld seiner Mutter bleibe ungetilgt! 15 Nichts davon soll der HERR vergessen! Die Namen dieser Leute lösche er aus, damit niemand im Land mehr an sie denkt! 16 Denn dieser Mensch hat nie daran gedacht, einem anderen Güte zu erweisen. Die Armen und Bedürftigen hat er verfolgt, die Hoffnungslosen in den Tod getrieben. 17 Er hat den Fluch geliebt, darum soll der Fluch ihn treffen; er hat sich geweigert, andere zu segnen, darum soll der Segen von ihm weichen. 18 Er hat mit einem Fluch seine Unschuld beteuert^[2] und sich in diesen Fluch gehüllt, als wäre er ein schützender Mantel. Und der Fluch ist in ihn eingedrungen wie Wasser, das man trinkt, wie Öl, mit dem man sich einreibt. (اعداد 5:17) 19 Darum soll der Fluch nun bei ihm bleiben, ihn umhüllen wie sein Hemd, ihn für immer umschließen wie sein Gürtel! 20 So soll der HERR verfahren mit allen meinen Feinden, die mich beschuldigen und verleumden! 21 HERR, mein Gott, es geht um deine Ehre! Erweise mir deine große Güte und rette mich! (مزامير 115:1; مزامير 143:11) 22 Ich bin arm und hilflos und im Innersten verwundet. 23 Ich schwinde dahin wie ein Schatten vor der Nacht; man schüttelt mich ab wie ein lästiges Insekt. 24 Vom vielen Fasten wanken mir die Knie, vor Entbehrung ist mein Körper abgemagert. 25 Meine Feinde verhöhnen mich, wenn sie mich sehen, und schütteln verächtlich ihre Köpfe. 26 HERR, mein Gott, steh mir bei! Hilf mir, ich rechne mit deiner Güte! 27 Lass sie erkennen, dass du es tust, dass du, HERR, alles so gefügt hast! 28 Sie verfluchen mich, du aber wirst mich segnen. Sie greifen mich an und werden unterliegen, ich aber werde voll Freude sein. 29 Sie alle, die mich beschuldigen – Schimpf und Schande soll über sie kommen, sie völlig umhüllen wie ein Mantel! 30 Ich will dem HERRN danken mit lauter Stimme, in der großen Menge will ich ihn preisen! 31 Denn er wird dem Wehrlosen beistehen und ihn retten vor seinen Richtern, die ihn zum Tod verurteilen wollen.