مزامير 106 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

مهربانی خداوند نسبت به قومش

1 خداوند را حمد و سپاس گوييد، زيرا كه او مهربان است و رحمتش جاودانی! 2 كيست كه بتواند تمام كارهای بزرگی را كه خداوند انجام داده است بيان كند و شكر و سپاس او را آنچنان كه بايد و شايد، بجا آورد؟ 3 خوشا به حال آنانی كه با انصاف و درستكار هستند. 4-5 ای خداوند، هنگامی كه بر قوم خود رحمت میفرمايی و آنها را نجات میدهی مرا نيز به ياد آور و نجات بده تا سعادت برگزيدگان تو را ببينم و با قوم تو شادی كنم و در فخر آنها شريک باشم. 6 ما نيز مانند اجداد خود گناه كردهايم؛ شرور و بدكار بودهايم. 7 اجدادمان معجزات تو را در مصر درک ننمودند. آنها محبت و رحمت تو را فراموش كردند و در كنار دريای سرخ از اطاعت تو سر باز زدند. 8 ليكن تو، همانگونه كه وعده فرموده بودی، آنها را نجات دادی و بدين وسيله قدرت خود را آشكار ساختی. 9 دريای سرخ را امر فرمودی و خشک گرديد و بنیاسرائيل را هدايت كردی تا از ميان دريا كه همچون بيابان، خشک شده بود گذر كنند. 10 آنها را از دست دشمنانشان رهانيدی و آزاد ساختی. 11 همه دشمنان آنها در دريا غرق شدند و حتی يكی از آنها نيز زنده نماند. 12 آنگاه قوم خداوند، به او ايمان آوردند و او را با سرود ستايش كردند. 13 ولی طولی نكشيد كه معجزاتش را فراموش كردند و بدون مشورت با او به راه خود ادامه دادند. 14 آنها با خواستههای نفسانی خود، خدا را در صحرا امتحان كردند. 15 خدا هم آنچه را كه خواستند به ايشان داد، ولی آنها را به بيماری سختی مبتلا ساخت. 16 بنیاسرائيل در صحرا به موسی و هارون، پيشوايان برگزيده خداوند، حسد بردند. 17 آنگاه زمين دهان گشود و«داتان» و«ابيرام» را با خاندانشان فرو برد، 18 و آتش از آسمان بر طرفداران ايشان افروخته شد و آن مردم شرور را سوزانيد. 19 بنیاسرائيل در دامنه كوه سينا بُتی گوساله شكل از طلا ساختند و آن را پرستش كردند. 20 آنها به جای عبادت خدای پرجلال، مجسمه گاو را پرستش نمودند. 21-22 به اين ترتيب، خدای نجات دهنده خود را خوار شمردند و كارهای شگفتانگيز او را در مصر و دريای سرخ فراموش كردند. 23 آنگاه خداوند خواست ايشان را هلاک كند، ولی خادم برگزيده او موسی به شفاعت برخاست و التماس نمود كه از نابود كردن آنها بگذرد. 24 بنیاسرائيل نمیخواستند وارد سرزمين موعود شوند، چون به وعده خدا كه گفته بود آن زمين را به ايشان میدهد، ايمان نداشتند. 25 آنها در خيمههای خود پيوسته غرغر میكردند و به دستورات خداوند گوش نمیدادند. 26 از اين رو، خداوند خواست ايشان را در صحرا نابود كند، 27 و فرزندانشان را در سرزمينهای بيگانه پراكنده و آواره سازد. 28 بنیاسرائيل در«فغور» به پرستش بت بعل پرداختند و از گوشت قربانیهایی كه به بتهای بیجان تقديم میشد، خوردند. 29 با اين رفتار خود، خشم خداوند را برانگيختند كه به سبب آن بيماری وبا دامنگير آنها شد. 30 آنگاه«فينحاس» برخاسته، افراد مقصر را مجازات نمود و وبا قطع گرديد. 31 اين كار نيک فينحاس در نزد خدا هرگز فراموش نخواهد شد و تمام نسلها او را به نيكی ياد خواهند كرد. 32 بنیاسرائيل در كنار چشمهٔ «مريبه»، خداوند را خشمگين ساختند، چنانكه حتی موسی به خاطر آنها از ورود به سرزمين كنعان محروم شد. 33 زيرا چنان موسی را به ستوه آوردند كه او غضبناک شده، سخن ناشايست به زبان راند. 34 آنها، قومهايی را كه خداوند گفته بود از بين ببرند، نكشتند، 35 بلكه با آنها وصلت نمودند و از كارهای بد ايشان پيروی كردند. 36 بتهای آنها را پرستش نمودند و با اين كار، خود را محكوم به مرگ كردند. 37 اسرائيلیها، پسران و دختران خود را برای بتها قربانی كردند. 38 خون فرزندان بیگناه خود را برای بتهای كنعان ريختند و زمين موعود را با خون آنها ناپاک ساختند. 39 با اين كارها، خود را آلوده كردند و به خدا خيانت ورزيدند. 40 بنابراين، خشم خداوند بر بنیاسرائيل افروخته شد و او از آنها بيزار گرديد. 41 آنها را به دست قومهایی كه از ايشان نفرت داشتند، سپرد تا بر آنها حكمرانی كنند. 42 دشمنانشان بر آنها ظلم كردند و ايشان را خوار و ذليل ساختند. 43 خداوند بارها بنیاسرائيل را از دست دشمنانشان نجات بخشيد، ولی آنها هر بار بر ضد او شوريدند و در گناهان خود بيشتر غرق شدند. 44 با وجود اين، هنگامی كه فرياد برآوردند، خداوند به داد ايشان رسيد و به درماندگی آنها توجه نمود. 45 او وعدهای را كه به ايشان داده بود، به ياد آورد و به سبب رحمت فراوانش، آنها را مجازات نكرد. 46 او دل اسيركنندگان آنها را به رقت آورد تا به آنها رحم كنند. 47 ای خداوند، ما را نجات ده. ما را از ميان قومها، به سرزمين خودمان برگردان تا نام مقدس تو را حمد گویيم و با شادی تو را ستايش كنيم. 48 خداوند، خدای اسرائيل، از حال تا ابد متبارک باد. همه مردم اسرائيل بگويند: «آمين! خدا را سپاس باد!»

Gute Nachricht Bibel 2018

از Deutsche Bibelgesellschaft

Israels Untreue und Gottes Treue

1 Halleluja – Preist den HERRN! Dankt dem HERRN, denn er ist gut zu uns, seine Liebe hört niemals auf! (مزامير 118:1) 2 Wer könnte alle seine großen Taten nennen und ihn dafür gebührend preisen? 3 Wie glücklich sind alle, die sich nach Gottes Ordnungen richten und jederzeit tun, was er verlangt! 4 Wenn du deinem Volk deine Liebe zeigst, HERR, dann denk auch an mich! Wenn du es befreist, dann hilf auch mir! 5 Lass mich das Glück deiner Erwählten erleben, gemeinsam mit deinem Volk mich freuen und jubeln mit allen, die dir gehören. 6 Wir haben uns versündigt, wir genauso wie unsere Väter, wir haben Unrecht getan und Schuld auf uns geladen. (دانيال‌ 9:5) 7 Unsere Vorfahren haben nichts gelernt aus Gottes Wundertaten damals in Ägypten. Sie vergaßen die vielen Zeichen seiner Güte, schon am Ufer des Schilfmeers widersetzten sie sich ihm. (خروج‌ 14:11) 8 Trotzdem rettete er sie und zeigte seine gewaltige Macht, denn seine Ehre stand auf dem Spiel. (خروج‌ 14:21) 9 Er bedrohte das Schilfmeer und es trocknete aus. Wo sonst abgrundtiefes Wasser ist, ließ er sie wie auf Wüstenboden gehen. 10 Er rettete sie vor den hasserfüllten Feinden und befreite sie aus ihrer Gewalt. 11 Das Wasser deckte die Verfolger zu, nicht einer von ihnen blieb übrig. – 12 Da schenkten sie seinen Worten Vertrauen und priesen ihn mit einem Lied. (خروج‌ 14:31; خروج‌ 15:1) 13 Doch bald schon vergaßen sie seine Taten; sie warteten nicht, bis sein Plan sich erfüllte. (اعداد 11:4; اعداد 11:18; اعداد 11:31) 14 In der Wüste forderten sie Gott heraus, weil sie ihrer Gier nicht widerstanden. 15 Er schickte ihnen, was sie verlangten; dann aber machte er sie so krank, dass sie immer schwächer wurden. 16 Im Lager wurden sie neidisch auf Mose und auf Aaron, den geweihten Diener des HERRN. (اعداد 16:1; اعداد 16:31) 17 Da öffnete sich plötzlich die Erde, verschlang Datan und Abiram samt Anhang und schloss sich wieder über ihnen. 18 Ein Feuer flammte auf in ihrer Mitte und verzehrte die ganze rebellische Horde. 19 Am Horeb machten sie sich ein Stierbild, sie warfen sich nieder vor gegossenem Metall. (خروج‌ 32:1) 20 Die Herrlichkeit ihres Gottes vertauschten sie mit dem Bild eines Rindviehs, das Gras frisst. (روم 1:23) 21 Gott, ihren Retter, vergaßen sie, seine machtvollen Taten in Ägypten, 22 seine Wunder bei den Nachkommen Hams, sein Ehrfurcht gebietendes Tun am Schilfmeer. 23 Darum plante er, sie alle umzubringen; doch Mose, sein Erwählter, trat dazwischen, er warf sich für sie in die Bresche und wandte den Zorn Gottes von ihnen ab, sodass sie nicht ausgerottet wurden. (حزقيال‌ نبی‌ 22:30) 24 Dann verschmähten sie das herrliche Land, weil sie der Zusage Gottes misstrauten; (اعداد 13:21; تثنيه 1:26) 25 sie meuterten in ihren Zelten und wollten dem HERRN nicht mehr gehorchen. 26 Da schwor er ihnen mit erhobener Hand, sie in der Wüste sterben zu lassen (اعداد 14:22; اعداد 14:29) 27 und ihre Nachkommen in alle Welt zu zerstreuen, damit sie unter fremden Völkern sterben. 28 Sie ließen sich sogar darauf ein, Baal, den Götzen vom Berg Pegor, zu verehren. Sie aßen das Fleisch von Opfertieren, die man toten Götzen dargebracht hatte. (اعداد 25:1) 29 Sie reizten den HERRN zum Zorn mit ihrem Treiben und plötzlich kam das Unheil über sie. 30 Doch Pinhas trat vor und hielt Gericht und die Seuche hörte wieder auf. 31 Sein Tun fand Gottes Anerkennung; ihm und seinen Nachkommen wollte Gott diese Tat nie vergessen. 32 Bei der Quelle von Meriba geschah es wieder: Sie forderten Gottes Zorn heraus und brachten Mose damit in Bedrängnis. (اعداد 20:2; اعداد 20:24) 33 Sie hatten ihn so sehr gereizt, dass er redete, ohne zu überlegen. 34 Sie tilgten die anderen Völker nicht aus, obwohl es der HERR so befohlen hatte. (تثنيه 7:1) 35 Sie verschwägerten sich mit den fremden Völkern und nahmen deren Gebräuche an. 36 Sie warfen sich nieder vor den Götzen, die ihnen zum Verhängnis wurden. 37 Sie nahmen ihre Söhne und Töchter und brachten sie den Dämonen als Opfer dar. (لاويان‌ 18:21) 38 Das Blut von Schuldlosen vergossen sie, das Blut ihrer eigenen Kinder, die sie für die Götzen Kanaans schlachteten; dadurch entweihten sie das Land. 39 Sie wurden unrein durch ihr Treiben; was sie taten, war Untreue gegen Gott. 40 Der HERR wurde zornig auf sein Volk, er sah sein Eigentum nur noch mit Abscheu. (داوران‌ 2:10) 41 Er lieferte sie an fremde Völker aus und hasserfüllte Leute herrschten über sie. 42 Die Feinde beuteten sie aus und unterdrückten sie mit harter Hand. 43 Oft genug befreite sie der HERR; sie aber blieben widerspenstig und gerieten durch ihre Schuld immer tiefer in Not. 44 Doch wenn er ihre Hilfeschreie hörte und ihre Angst und Verzweiflung sah, 45 dann dachte er wieder an seinen Bund, an das, was er ihnen versprochen hatte. In seiner Güte taten sie ihm leid. 46 Darum ließ er sie Erbarmen finden bei allen, die sie gefangen hielten. 47 HERR, unser Gott, rette uns doch! Hol uns heraus aus den fremden Völkern und führe uns wieder zusammen! Dann werden wir dich preisen, dich, unseren heiligen Gott; und unsere größte Freude wird es sein, dir zu danken! (تثنيه 30:1) 48 Gepriesen sei der HERR, der Gott Israels, vom Anfang der Zeiten bis in alle Zukunft! Und alle sollen sagen: »Amen! Halleluja!«