مزامير 22 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

فرياد كمک و سرود ستايش

1 ای خدای من، ای خدای من، چرا مرا ترک كردهای؟ چرا دور ايستادهای و نالهام را نمیشنوی و به نجاتم نمیشتابی؟ 2 شب و روز مینالم و آرامی ندارم، اما تو مرا اجابت نمیكنی. 3-4 با وجود اين، تو پاک و مقدس هستی. پدران ما تو را ستايش كردند و بر تو توكل نمودند و تو نيز ايشان را نجات دادی؛ 5 نزد تو فرياد برآوردند و رهايی يافتند. ايشان بر تو توكل كردند و نوميد و سرافكنده نشدند. 6 اما من مانند كرم پست شدهام؛ مرا انسان به حساب نمیآورند. نزد قوم خود خوار و حقير شدهام. 7 هر كه مرا میبيند، مسخره میكند. آنها سر خود را تكان میدهند و با طعنه میگويند: 8 «آيا اين همان كسی است كه بر خدا توكل داشت؟ آيا اين همان شخصی است كه میگفت خدا او را دوست دارد؟ اگر خدا او را دوست دارد پس چرا نجاتش نمیدهد؟» 9 ای خداوند، اين تو بودی كه مرا از رحم مادرم به دنیا آوردی. وقتی هنوز در آغوش مادرم بودم، تو از من مراقبت نمودی. 10 از شكم مادرم، تو خدای من بودهای و مرا حفظ كردهای. 11 اكنون نيز مرا ترک مكن، زيرا خطر در كمين است و غير از تو كسی نيست كه به داد من برسد. 12 دشمنانم مانند گاوان نر سرزمين«باشان» مرا محاصره كردهاند. 13 همچون شيران درنده دهان خود را باز كردهاند تا مرا بدرند. 14 نيرويی در من نمانده است. تمام بندهای استخوانهايم از هم جدا شدهاند. دلم مانند موم آب میشود. 15 گلويم همچون ظرف گلی خشک شده و زبانم به كامم چسبيده. تو مرا به لب گور كشاندهای. 16 دشمنانم مانند سگ، دور مرا گرفتهاند. مردم بدكار و شرور مرا احاطه نمودهاند. دستها و پاهای مرا سوراخ كردهاند. 17 از فرط لاغری تمام استخوانهايم ديده میشوند؛ بدكاران به من خيره شدهاند. 18 رَخت مرا در ميان خود تقسيم كردند و بر ردای من قرعه انداختند. 19 ای خداوند، از من دور مشو؛ ای قوت من، به ياری من بشتاب! 20 جانم را از دم شمشير برهان. جان عزيز مرا از دست بدكاران نجات ده. 21 مرا از دهان اين شيران برهان؛ مرا از شاخهای اين گاوان وحشی نجات ده! 22 كارهای شگفتانگيز تو را برای برادران خود تعريف خواهم كرد. در ميان جماعت خواهم ايستاد و تو را ستايش خواهم كرد. 23 ای قوم خدا، او را سپاس گوييد! ای فرزندان يعقوب، وی را گرامی بداريد! ای بنیاسرائيل او را بپرستيد! 24 او فقيران را فراموش نمیكند و مصيبت آنها را نديده نمیگيرد؛ روی خود را از آنها بر نمیگرداند، بلكه دعای آنها را میشنود و آن را اجابت میكند. 25 در حضور جماعت بزرگ، تو را خواهم ستود. نذرهای خود را در حضور عزيزانت ادا خواهم نمود. 26 فقيران غذا خواهند خورد و سير خواهند شد. طالبان خداوند او را ستايش خواهند كرد. باشد كه آنان هميشه زندهدل و كامياب باشند! 27 همهٔ مردم جهان خداوند را به ياد خواهند داشت؛ همهٔ قومها به سوی خداوند بازگشت خواهند نمود و او را پرستش خواهند كرد. 28 زيرا فرمانروايی از آن خداوند است و او بر قومها حكومت میكند. 29 همهٔ متكبران در حضور او به خاک خواهند افتاد و او را سجده خواهند كرد؛ همهٔ انسانهای فانی در حضورش زانو خواهند زد! 30 نسلهای آينده او را عبادت خواهند كرد، زيرا از پدران خود دربارهٔ كارهای خدا خواهند شنيد. 31 به فرزندانی كه بعد متولد خواهند شد، گفته خواهد شد كه خداوند قوم خود را نجات داده است.

Верен

از Veren

1 За първия певец. По музиката на Кошутата на зората. Псалм на Давид. Боже мой, Боже мой, защо си ме оставил – далеч от избавлението ми, от думите на стона ми? 2 Боже мой, викам денем, но не отговаряш; и нощем, и нямам покой. 3 Но Ти си свят, Ти, който обитаваш между хваленията на Израил. 4 На Теб се уповаваха бащите ни, уповаваха се и Ти ги избави. 5 Към Теб извикаха и бяха спасени, на Теб се уповаха и не бяха посрамени. 6 А аз съм червей, а не човек, укор на хората и презрян от народа. 7 Всички, които ме гледат, ми се присмиват, кривят уста, клатят глава: 8 Упова се на ГОСПОДА – нека го избави, нека го освободи, понеже има благоволение в него! 9 Но Ти си Този, който ме извади от утробата, Ти ми даде упование на майчините ми гърди. 10 На Теб бях оставен от раждането, от утробата на майка ми Ти си мой Бог. 11 Да не се отдалечиш от мен, защото близо е скръбта, защото няма помощник! 12 Много бикове ме наобиколиха; силни васански бикове ме обкръжиха. 13 Раззинаха устата си срещу мен, като лъв, който разкъсва и реве. 14 Разлях се като вода и разглобиха се всичките ми кости; сърцето ми стана като восък, разтопи се сред вътрешностите ми. 15 Силата ми изсъхна като черепка^[1] и езикът ми залепва за небцето ми; и си ме свел в праха на смъртта. 16 Защото кучета ме наобиколиха; обкръжи ме глутница злодеи; прободоха ръцете ми и краката ми. 17 Мога да преброя всичките си кости. Те гледат, взират се в мен. 18 Разделят дрехите ми помежду си и за одеждата ми хвърлят жребий. 19 Но Ти, ГОСПОДИ, не се отдалечавайст. 11;; сило моя, побързай ми на помощ! 20 Избави душата ми от меча, едничката ми душа от силата на кучето. 21 Спаси ме от устата на лъва и от рогата на дивите говеда. Ти ме послуша! 22 Ще възвестявам Името Ти на братята си, сред събранието ще Те хваля. 23 Вие, които се боите от ГОСПОДА, хвалете Го! Всички вие, потомци на Яков, славете Го! И бойте се от Него, всички вие, потомци на Израил! 24 Защото не е презрял и не се е отвърнал от скръбта на оскърбения, нито е скрил лицето Си от него; а послуша, когато той извика към Него. 25 От Теб е моето хваление в голямото събрание: ще изпълня обещанията си пред онези, които Му се боят. 26 Сиромасите ще ядат и ще се наситят; ще хвалят ГОСПОДА онези, които Го търсят. Сърцето ви ще живее вечно! 27 Ще си спомнят и ще се обърнат към ГОСПОДА всичките земни краища и ще се поклонят пред Теб всичките племена на народите, 28 защото царството е на ГОСПОДА и Той владее над народите. 29 Ще ядат и ще се поклонят всичките богати на земята; ще се наведат пред Него всички, които слизат в пръстта – и никой не може да опази живота си. 30 Потомство ще Му слугува; ще се разказва за Господа на идещото поколение. 31 Те ще дойдат, ще възвестяват правдата Му на народ, който ще се роди, защото Той извърши това.