اعداد 32 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

قبيلههای شرق رود اردن

1 وقتی قوم اسرائيل به سرزمين يعزير و جلعاد رسيدند، قبيلههای رئوبين و جاد كه صاحب گلههای بزرگ بودند، متوجه شدند كه آنجا برای نگهداری گله، محل بسيار مناسبی است. (تثنيه 3:12) 2 بنابراين نزد موسی و العازار كاهن و ساير رهبران قبايل آمده، گفتند: 3-4 «خداوند اين سرزمين را به قوم اسرائيل داده است، يعنی شهرهای عطاروت، ديبون، يعزير، نِمرَه، حشبون، العاله، شبام، نبو، و بعون. اين سرزمين برای گلههای ما بسيار مناسب است. 5 تقاضا داريم به جای سهم ما در آن سوس رود اردن، اين زمينها را به ما بدهيد.» 6 موسی از ايشان پرسيد: «آيا منظورتان اين است كه شما همینجا بنشينيد و برادرانتان به آن طرف رود اردن رفته، بجنگند؟ 7 آيا میخواهيد بقيهٔ قوم را از رفتن به آن طرف رود اردن و ورود به سرزمينی كه خداوند به ايشان داده است دلسرد كنيد؟ 8 اين همان كاری است كه پدران شما كردند. از قادش برنيع ايشان را فرستادم تا سرزمين موعود را بررسی كنند، 9 اما وقتی به درهٔ اشكول رسيدند و آن سرزمين را ديدند، بازگشتند و قوم را از رفتن به سرزمين موعود دلسرد نمودند. 10-11 به همين علت خشم خداوند افروخته شد و قسم خورد كه از تمام كسانی كه از مصر بيرون آمدهاند و بيشتر از بيست سال دارند، كسی موفق به ديدن سرزمينی كه به ابراهيم، اسحاق و يعقوب وعده داده بود نشود، چون آنها با تمام دل از خداوند پيروی نكرده بودند. 12 از اين گروه، تنها كاليب (پسر يفنه قنزی) و يوشع (پسر نون) بودند كه با تمام دل از خداوند پيروی نموده، قوم اسرائيل را تشويق كردند تا وارد سرزمين موعود بشوند. 13 «خداوند چهل سال ما را در بيابان سرگردان نمود تا اينكه تمامی آن نسل كه نسبت به خداوند گناه ورزيده بودند مردند. 14 حالا شما نسل گناهكار، جای آنها را گرفتهايد و میخواهيد غضب خداوند را بيش از پيش بر سر قوم اسرائيل فرود آوريد. 15 اگر اينطور از خداوند روگردان شويد، او باز قوم اسرائيل را در بيابان ترک خواهد كرد و آنگاه شما مسئول هلاكت تمام اين قوم خواهيد بود.» 16 ايشان گفتند: «ما برای گلههای خود آغل و برای زن و بچههايمان شهرها میسازيم، 17 ولی خودمان مسلح شده، پيشاپيش ساير افراد اسرائيل به آن طرف رود اردن میرويم، تا ايشان را به ملک خودشان برسانيم. اما قبل از هر چيز لازم است در اينجا شهرهای حصاردار برای خانوادههای خود بسازيم تا در مقابل حملهٔ ساكنان بومی در امان باشند. 18 تا تمام قوم اسرائيل ملک خود را نگيرند، ما به خانههايمان باز نمیگرديم. 19 ما در آن طرف رود اردن زمين نمیخواهيم، بلكه ترجيح میدهيم در اين طرف، يعنی در شرق رود اردن زمين داشته باشيم.» 20 پس موسی گفت: «اگر آنچه را كه گفتيد انجام دهيد و خود را در حضور خداوند برای جنگ آماده كنيد، 21 و سپاهيان خود را تا وقتی كه خداوند دشمنانش را بيرون براند، در آن سوس رود اردن نگه دارید، 22 آنگاه، يعنی بعد از اينكه سرزمين موعود به تصرف خداوند درآمد، شما هم میتوانيد برگرديد، چون وظيفهٔ خود را نسبت به خداوند و بقيهٔ قوم اسرائيل انجام دادهايد. آنگاه زمينهای شرق رود اردن، از طرف خداوند ملک شما خواهد بود. 23 ولی اگر مطابق آنچه كه گفتهايد عمل نكنيد، نسبت به خداوند گناه كردهايد و مطمئن باشيد كه به خاطر اين گناه مجازات خواهيد شد. 24 اكنون برويد و برای خانوادههای خود شهرها و برای گلههايتان آغل بسازيد و هر آنچه گفتهايد انجام دهيد.» 25 قوم جاد و رئوبين جواب دادند: «ما از دستورات تو پيروی میكنيم. 26 بچهها و زنان و گلهها و رمههای ما در شهرهای جلعاد خواهند ماند. 27 ولی خود ما مسلح شده، به آن طرف رود اردن میرويم تا همانطور كه تو گفتهای برای خداوند بجنگيم.» 28 پس موسی به العازار، يوشع و رهبران قبايل اسرائيل رضايت خود را اعلام نموده، گفت: 29 «اگر تمامی مردان قبيلههای جاد و رئوبين مسلح شدند و با شما به آن طرف رود اردن آمدند تا برای خداوند بجنگند، آنگاه بعد از اينكه آن سرزمين را تصرف كرديد، بايد سرزمين جلعاد را به ايشان بدهيد. 30 ولی اگر آنها با شما نيامدند، آنگاه در بين بقيهٔ شما در سرزمين كنعان زمين به ايشان داده شود.» 31 قبيلههای جاد و رئوبين مجدداً گفتند: «همانطور كه خداوند امر فرموده است عمل میكنيم. 32 ما مسلح شده، به فرمان خداوند به كنعان میرويم، ولی میخواهيم سهم ما، از زمينهای اين سوی رود اردن باشد.» 33 پس موسی مملكت سيحون، پادشاه اموریها و عوج پادشاه باشان، يعنی تمامی اراضی و همهٔ شهرهای آنها را برای قبيلههای جاد و رئوبين و نصف قبيلهٔ مَنَسی (پسر يوسف) تعيين كرد. 34-36 مردم قبيلهٔ جاد اين شهرها را ساختند: ديبون، عطاروت، عروعير، عطروت شوفان، يعزير، يُجبَهه، بيت نِمرَه، بيت هاران. همهٔ اين شهرها، حصاردار و دارای آغل برای گوسفندان بودند. 37-38 مردم قبيلهٔ رئوبين نيز اين شهرها را ساختند: حشبون، اليعاله، قريتايم، نبو، بعل معون و سبمه. (اسرائیلیها بعد نام بعضی از اين شهرهايی را كه تسخير نموده و آنها را از نو ساخته بودند، تغيير دادند.) 39 طايفهٔ ماخير از قبيلهٔ منسی به جلعاد رفته، اين شهر را به تصرف خود درآوردند و اموریها را كه در آنجا ساكن بودند، بيرون راندند. 40 پس موسی، جلعاد را به طايفهٔ ماخير داد و آنها در آنجا ساكن شدند. 41 مردان يائير كه طايفهای ديگر از قبيلهٔ منسی بودند، برخی روستاهای جلعاد را اشغال كرده، ناحيهٔ خود را حووت يائير ناميدند. 42 در اين زمان، مردی به نام نوبح به شهر قنات و روستاهای اطراف آن لشكركشی كرده، آنجا را اشغال نمود و آن منطقه را به نام خود نوبح نامگذاری كرد.

Верен

از Veren

1 А синовете на Рувим и синовете на Гад имаха много добитък, огромно множество; и видяха язирската земя и галаадската земя и ето, мястото беше място за добитък. 2 И синовете на Гад и синовете на Рувим дойдоха и говориха на Мойсей и на свещеника Елеазар, и на първенците на обществото и казаха: 3 Атарот и Девон, и Язир, и Нимра, и Есевон^[1], и Елеала^[2], и Севма^[3], и Нево, и Веон, 4 земята, която ГОСПОД порази пред израилевото общество, е земята за добитък, а слугите ти имат добитък. 5 И казаха: Ако сме намерили благоволение пред теб, нека тази земя се даде за притежание на слугите ти; не ни превеждай през Йордан. 6 А Мойсей каза на синовете на Гад и на синовете на Рувим: Да отидат ли братята ви на бой, а вие да седите тук? 7 И защо обезсърчавате сърцата на израилевите синове, да не преминат в земята, която ГОСПОД им е дал? 8 Така направиха бащите ви, когато ги изпратих от Кадис-Варни, за да огледат земята; 9 отидоха до долината Есхол, и като видяха земята, обезсърчиха сърцата на израилевите синове, да не влязат в земята, която ГОСПОД им беше дал. 10 И гневът на ГОСПОДА пламна в онзи ден и Той се закле, и каза: 11 Нито един от онези мъже, които излязоха от Египет, от двадесет години и нагоре, няма да види земята, за която съм се клел на Авраам, Исаак и Яков, защото не Ме последваха напълно, 12 освен Халев, синът на Ефоний, кенезееца, и Иисус, синът на Навий, защото те напълно последваха ГОСПОДА. 13 Гневът на ГОСПОДА пламна против Израил и Той ги остави да се скитат из пустинята четиридесет години, докато се довърши изцяло онова поколение, което беше сторило зло пред ГОСПОДА. 14 И ето, вие се издигнахте вместо бащите си, род на грешни мъже, за да разпалвате още повече пламъка на ГОСПОДНИЯ гняв срещу Израил. 15 Ако се отвърнете от Него, Той ще го остави още по-дълго в пустинята; и така вие ще погубите целия този народ! 16 Но те пристъпиха при Мойсей и казаха: Ще съградим тук кошари за добитъка си и градове за челядите си; 17 а ние самите сме готови да вървим въоръжени пред израилевите синове, докато ги заведем до мястото им; а челядите ни ще седят в укрепените градове в безопасност от местните жители. 18 Няма да се върнем в домовете си, докато израилевите синове не наследят всеки наследството си. 19 Защото ние няма да наследим с тях отвъд Йордан и по-нататък, понеже нашето наследство ни се пада отсам Йордан на изток. 20 Тогава Мойсей им каза: Ако направите това, ако се въоръжите за бой пред ГОСПОДА, 21 ако всички въоръжени между вас преминат Йордан пред ГОСПОДА, докато Той изгони враговете Си от пред Себе Си, 22 и земята се покори пред ГОСПОДА, и след това се върнете, тогава ще бъдете невинни пред ГОСПОДА и пред Израил, и тази земя ще ви бъде за притежание пред ГОСПОДА. 23 Но ако не направите така, ето, ще съгрешите пред ГОСПОДА и да знаете, че грехът ви ще ви намери. 24 Съградете градове за челядите си и кошари за овцете си и направете това, което излезе от устата ви. 25 И синовете на Гад и синовете на Рувим говориха на Мойсей и казаха: Слугите ти ще направят, както господарят ми заповяда. 26 Децата ни, жените ни, стадата ни и всичкият ни добитък ще останат тук в галаадските градове; 27 а слугите ти, всички въоръжени за бой, ще отидат пред ГОСПОДА в битката, както господарят ми каза. 28 И Мойсей заповяда за тях на свещеника Елеазар и на Иисус, сина на Навий, и на главите на бащините домове на племената на израилевите синове. 29 Мойсей им каза: Ако синовете на Гад и синовете на Рувим всички въоръжени за бой преминат с вас Йордан пред ГОСПОДА и земята бъде покорена пред вас, да им дадете галаадската земя за притежание. 30 Но ако не преминат с вас въоръжени, тогава да вземат наследство между вас в ханаанската земя. 31 И синовете на Гад и синовете на Рувим в отговор казаха: Както каза ГОСПОД на слугите ти, така ще направим. 32 Ние ще преминем в боен ред пред ГОСПОДА в ханаанската земя, а наследственото ни притежание да ни бъде отсам Йордан^[4]. 33 И Мойсей им даде, на синовете на Гад, на синовете на Рувим и на половината от племето на Манасия, сина на Йосиф, царството на аморейския цар Сихон и царството на васанския цар Ог, земята с градовете ѝ в границите ѝ, и градовете на околната земя. 34 И синовете на Гад съградиха Девон и Атарот, и Ароир, 35 и Атротсофан, и Язир, и Йогвея, 36 и Ветнимра, и Ветаран, укрепени градове и кошари за овце. 37 А синовете на Рувим съградиха Есевон^[5] и Елеала, и Кириатаим, 38 и Нево, и Ваалмеон, чиито имена бяха променени, и Севма^[6]; и преименуваха градовете, които съградиха. 39 А синовете на Махир, сина на Манасия, отидоха в Галаад, превзеха го и изгониха аморейците, които бяха в него. 40 И Мойсей даде Галаад на Махир, сина на Манасия, и той се засели в него. 41 А Яир, синът на Манасия, отиде и превзе селищата му и ги нарече Авот-Яир^[7]. 42 И Нова отиде и превзе Канат и селата му и го нарече Нова по своето име.