1Du Gott, der Vergeltung übt, HERR, du Gott, der Vergeltung übt, erscheine in deinem herrlichen Glanz!2Erhebe dich, du Richter der Erde, zahle den Stolzen ihre hochmütigen Taten heim!3HERR, wie lange sollen diese Gottlosen triumphieren? Wie lange noch sollen sie sich hämisch freuen?4Sie sprudeln nur so über von Gemeinheit, reden vermessen; sie richten Unheil an und brüsten sich ´auch noch` damit.5Dein Volk, HERR, zertreten sie, dein Eigentum[1] drücken sie zu Boden.6Witwen und Menschen, die nicht zu unserem Volk gehören, bringen sie um, und selbst Waisen ermorden sie.7Und dabei sagen sie noch: »Der HERR sieht es doch nicht! Der Gott der Nachkommen Jakobs bemerkt es gar nicht!«8Kommt zur Einsicht, ihr Unvernünftigen im Volk! Ihr Törichten, wann wollt ihr endlich Vernunft annehmen?9Der das Ohr der Menschen erschaffen hat, sollte er wirklich nicht hören? Und der das Auge gebildet hat, sollte er nicht hinsehen?10Er, der sogar ganze Völker straft, wird er nicht ´jeden Einzelnen` zur Rechenschaft ziehen? Schließlich ist er es doch, der den Menschen Erkenntnis gibt!11Der HERR kennt die Gedanken der Menschen, ´er weiß,` dass ihre Überlegungen[2] vergänglich sind wie ein Hauch.12Glücklich zu preisen ist der Mensch, den du, HERR, erziehst und aus deinem Gesetz belehrst.13So verschaffst du ihm Ruhe vor Tagen des Unglücks, bis dem Gottlosen das Grab geschaufelt wird.14Denn der HERR wird doch sein Volk niemals verstoßen – sein Eigentum lässt er nicht im Stich!15Die Rechtsprechung wird sich wieder auf Gerechtigkeit gründen, und alle, die von Herzen aufrichtig sind, werden sich gerne danach richten[3].16Wer ist bereit, mit mir gegen die verbrecherischen Feinde anzutreten? Wer hilft mir, standzuhalten gegen Leute, die Unheil anrichten?17Hätte der HERR mir nicht geholfen, läge ich längst in der Stille des Totenreichs.18Doch wenn ich dachte: »Jetzt verliere ich den Halt!«, hielt mich, HERR, deine Liebe.19Wenn mich die Sorgen quälten, erfüllte mich dein Trost wieder mit Freude.20Kann es wirklich sein, dass diese Leute, die uns jetzt regieren, ein Bündnis mit dir eingegangen sind? Sie bringen doch nichts als Verderben über uns![4] Sie berufen sich zwar auf deine Ordnungen, richten aber nur Unheil an![5]21Sie rotten sich zusammen gegen den, der nach Gottes Willen lebt[6], unschuldige Menschen verurteilen sie.22Doch der HERR ist meine sichere Burg geworden, mein Gott ist der Fels, bei dem ich Zuflucht finde.23Er lässt das Unheil, das von diesen Leuten ausgeht, auf sie selbst zurückfallen, und für ihre Bosheit wird er sie vernichten. Ja, vernichten wird sie der HERR, unser Gott!
1ای خداوند، ای خدای انتقام گيرنده، قدرتت را نشان بده.2ای داور جهان، برخيز و متكبران را به سزای اعمالشان برسان.3گناهكاران تا به كی پيروز و سرافراز خواهند بود؟4همهٔ بدكاران، گستاخ و ستمگر هستند و حرفهای ناروا میزنند.5قوم تو را از بين میبرند و بر بندگانت ظلم میكنند.6بيوهزنان و غريبان و يتيمان را میكشند.7اين ستمكاران میگويند: «خداوند ما را نمیبيند و متوجهٔ كارهای ما نمیشود.»8ای قوم من، چرا اينقدر نادان هستيد؟ كی به سر عقل خواهيد آمد؟9آيا خدا كه به ما گوش داده است، خودش نمیشنود؟ او كه به ما چشم داده است، آيا نمیبيند؟10او كه همهٔ قومها را مجازات میكند، آيا شما را مجازات نخواهد كرد؟ او كه همه چيز را به انسان میآموزد، آيا نمیداند كه شما چه میكنيد؟11خداوند از فكر انسان آگاه است و میداند كه فكر او پوچ و بيهوده است.12خوشا به حال كسی كه تو، ای خداوند، او را تأديب میكنی و قوانين خود را به او میآموزی.13چنين شخصی، در روزهايی كه تو گناهكاران را گرفتار میسازی و نابود میكنی، آسودهخاطر و در امان خواهد بود.14خداوند قوم برگزيدهٔ خود را ترک نخواهد كرد و ايشان را از ياد نخواهد برد.15بار ديگر داوری از روی عدل و انصاف اجرا خواهد شد و همهٔ درستكاران از آن پشتيبانی خواهند كرد.16كيست كه به طرفداری از من برخيزد و در مقابل گناهكاران ايستادگی كند؟ چه كسی حاضر است با من عليه بدكاران بجنگد؟17اگر خداوند مددكار من نمیبود بزودی از بين میرفتم.18وقتی فرياد زدم كه پاهايم میلغزند! تو، ای خداوند رحيم، به فريادم رسيدی و نگذاشتی بيفتم.19هنگامی كه فكرم ناراحت و دلم بیقرار است، ای خداوند، تو مرا دلداری میدهی و به من آسودگی خاطر میبخشی.20آيا حكمرانان شرور از حمايت تو برخوردار خواهند بود كه به نام قانون هر نوع ظلمی را مرتكب میشوند؟21آنها عليه درستكاران توطئه میچينند و بیگناهان را به مرگ محكوم میكنند.22اما خداوند صخره و پناهگاه من است و مرا از هر گزندی حفظ میكند.23خداوند، شروران و بدكاران را به سزای اعمالشان خواهد رسانيد و آنها را از بين خواهد برد. آری، خداوند، خدای ما، ايشان را نابود خواهد كرد.