1Für den Dirigenten[1]. Auf beschwingte Weise zu begleiten[2]. Von Asaf. (Ps 4,1; Ps 8,1)2Jubelt Gott zu, der unsere Stärke ist! Brecht in Freudenrufe aus ihm zu Ehren, dem Gott der Nachkommen Jakobs!3Stimmt an den Gesang, lasst die Pauke ertönen, die wohlklingende Zither mitsamt der Harfe.4Bei Neumond blast das Widderhorn und auch an unserem Festtag bei Vollmond!5Denn dies ist eine Ordnung für Israel, eine Weisung vom Gott der Nachkommen Jakobs.6Damals tat er den Nachkommen Josefs seinen Willen kund, als er sich aufmachte, um über Ägypten Gericht zu halten. Ich höre Worte, die ich bisher noch nicht vernommen habe:7»Ich habe seine Schulter von der drückenden Last befreit, seine Hände müssen den schweren Korb nicht mehr tragen.8In deiner Not hast du zu mir geschrien, und ich habe dir herausgeholfen. Verhüllt durch Gewitterwolken antwortete ich dir; und in Meriba, wo ich dir später Wasser gab[3], stellte ich dich auf die Probe. //[4] (2Mo 17,7; 4Mo 20,13; Ps 3,3)9Höre nun, mein Volk, ich will dich ermahnen! Israel, würdest du doch auf mich hören!10Kein fremder Gott soll bei dir sein; vor keinem Gott, den andere Völker verehren, sollst du dich niederwerfen.11Ich allein bin der HERR, dein Gott, der dich aus Ägypten herausgeführt hat. Öffne deinen Mund weit, damit ich ihn ´mit Gutem` füllen kann!12Aber mein Volk hörte nicht auf meine Stimme, Israel hat mir nicht gehorcht.13Da überließ ich sie den Folgen ihres Starrsinns; sie lebten so, wie sie es selbst für richtig hielten.14Ach, würde mein Volk doch auf mich hören, würde Israel doch auf meinen Wegen gehen!15Wie schnell würde ich ihre Feinde in die Knie zwingen und meine strafende Hand erheben gegen alle, die sie bedrängen.«16Ja, alle, die den HERRN hassen, müssten ihm Ergebenheit zeigen[5], und ihre Strafe würde ewig dauern[6].17Israel aber würde er[7] mit dem besten Weizen speisen und mit wildem Honig aus den Bergen sättigen.
1خدای اسرائيل را كه قوت ماست با سرودهای شاد ستايش كنيد!2با دف و بربط دلنواز و رباب سرود بخوانيد.3شيپورها را در روز عيد به صدا درآوريد در اول ماه و در ماه تمام.4زيرا اين در اسرائيل رسم است و حكمی است از جانب خدای يعقوب.5خداوند اين عيد را به هنگام بيرون آمدن بنیاسرائيل از مصر، مملكتی كه زبانش برای ما بيگانه بود، برای آنها تعيين كرد. خداوند میفرمايد:6«بار سنگين بردگی را از دوش تو برداشتم. دستهايت را از حمل سبدها رها ساختم.7وقتی در زحمت بودی دعا كردی و من تو را رهانيدم. از ميان رعد و برق به تو پاسخ دادم و در كنار چشمههای ”مريبه“ ايمان تو را آزمايش كردم.8ای قوم خاص من بشنو، به تو اخطار میكنم! ای اسرائيل، به من گوش بده!9هرگز نبايد خدای ديگری را پرستش نمايی.10من كه تو را از بردگی در مصر رهانيدم، خدای تو هستم. دهان خود را باز كن و من آن را از بركات خود پر خواهم ساخت.11«اما بنیاسرائيل سخن مرا نشنيدند و مرا اطاعت نكردند.12پس من هم ايشان را رها كردم تا به راه خود روند و مطابق ميل خود زندگی كنند.13اما ای كاش به من گوش میدادند و مطابق دستورات من زندگی میكردند.14آنگاه بیدرنگ دشمنانشان را شكست میدادم و همهٔ مخالفانشان را مغلوب میساختم؛15كسانی كه از من نفرت داشتند در حضور من به خاک میافتادند و گرفتار عذاب جاودانی میشدند؛16و من اسرائيل را با بهترين گندم و عسل میپروراندم.»