1Für den Dirigenten[1]. Auf die gleiche Weise wie das Lied »Lilien« zu begleiten. Von David. (Ps 4,1)2Rette mich, Gott, denn das Wasser steht mir bis zum Hals[2]!3Ich versinke in tiefem Schlamm und finde keinen Halt. Das Wasser reißt mich in die Tiefe, die Flut überschwemmt mich.4Erschöpft bin ich durch mein ständiges Rufen, meine Kehle brennt, meine Augen erlöschen – ich aber warte weiter sehnsüchtig auf meinen Gott[3].5So viele Menschen hassen mich ohne Grund, sie sind zahlreicher als die Haare auf meinem Kopf. Ihre Macht ist groß, und sie wollen mich zum Schweigen bringen[4], verlogene Feinde sind sie allesamt. Ich soll ihnen ersetzen, was ich gar nicht gestohlen habe.6Du allein, mein Gott, weißt, wo ich unverständig bin; meine Schuld ist dir nicht verborgen.7Lass es mit mir nicht so weit kommen, allmächtiger Herr, du HERR über alles[5], dass sich nun alle, die auf dich hoffen, meinetwegen schämen müssen! Lass nicht zu, dass durch mich Schimpf und Schande die trifft, die deine Nähe suchen, du Gott Israels!8Denn weil ich zu dir gehöre, werde ich mit Hohn und Spott überschüttet, die Scham ist mir ins Gesicht geschrieben.9Selbst meinen Brüdern bin ich fremd geworden, meine eigenen Geschwister begegnen mir, als gehörte ich nicht zum selben Volk wie sie.10Denn die Leidenschaft für dein Haus hat meine ganze Kraft verzehrt, gegen mich richten sich die Beschimpfungen derer, die sonst dich beschimpfen.11Als ich weinte und fastete[6], selbst dann haben sie mich noch verhöhnt.12Legte ich in Trauer ein Gewand aus Sackleinen an, so dichteten sie Spottverse auf mich.13Beim Stadttor, ´wo die Leute sich treffen`, ziehen sie über mich her, und die Betrunkenen verhöhnen mich in ihren Saufliedern.14Ich aber bete zu dir, HERR, jetzt zur gelegenen Zeit. Gott, in deiner großen Liebe antworte mir; rette mich, wie du es in deiner Treue schon immer getan hast[7]!15Zieh mich heraus aus dem Schlamm, damit ich nicht versinke! Rette mich vor dem Zugriff meiner Feinde, die mich hassen, lass mich dem tiefen Wasser entkommen!16Sorge dafür, dass die Flut mich nicht überschwemmt und die tiefen Strudel mich nicht verschlingen, möge der Brunnen mich nicht für immer in seinem Schlund begraben[8]!17Antworte mir, HERR, denn deine Liebe ist mein Trost[9]! Wende dich mir zu in der ganzen Fülle deines Erbarmens.18Verbirg dein Gesicht nicht vor mir, deinem Diener, denn mir ist angst und bange. Antworte mir doch rasch!19Schenk meiner Seele deine Nähe und erlöse mich[10], befreie mich meinen Feinden zum Trotz!20Du weißt, wie viel Spott und Verachtung ich ernte, welche Schande ich ertragen muss. Alle meine Widersacher sind dir vor Augen.21Der Hohn hat mir das Herz gebrochen, ich verzweifle. Ich hoffte auf Mitleid – es gab keins. Ich sah mich um nach Tröstern – es waren keine zu finden.22Man gab mir Galle zur Speise, und Essig reichte man mir zu trinken, als ich durstig war.23Dafür sollen ihnen ihre Opferfeste[11] zur Falle werden, ja, zum Fangnetz für diese gleichgültig dahinlebenden Menschen!24Lass es finster werden vor ihren Augen, so dass sie nichts mehr sehen können! Ihre Hüften sollen so schwach sein, dass sie nie mehr sicher auf den Beinen sind![12]25Überschütte sie mit deinem Grimm, ja, dein glühender Zorn soll sie treffen.26Ihr Wohngebiet soll öde und verlassen sein, und in ihren Zelten soll niemand mehr wohnen.27Denn eigenmächtig verfolgen sie den, der von dir bereits gestraft wurde; und leichtfertig erzählen sie vom Schmerz derer[13], die du verwundet hast.28Füge ihrer Schuld neue Schuld hinzu, und lass sie nicht teilhaben an deinem Heil[14].29Ihre Namen sollen aus dem Buch des Lebens gestrichen werden, damit sie nicht darin stehen zusammen mit denen, die nach deinem Willen leben[15].30Ich aber bin vom Leid gebeugt und voller Schmerzen, greif ein, o Gott, und bring mich in Sicherheit!31Rühmen will ich den Namen Gottes mit einem Lied, voller Dank will ich ihn preisen.32Das gefällt dem HERRN viel besser als ein Opferstier, besser als das vorzüglichste Jungtier mit Hörnern und gespaltenen Hufen.33Alle, die wie ich Unrecht geduldig ertragen, werden es sehen und sich freuen. Ihr alle, die ihr Gottes Nähe sucht – euer Herz lebe auf!34Denn der HERR gibt acht auf Menschen, die seine Hilfe brauchen. Er verachtet keinen, der gefangen ist und zu ihm gehört.[16]35Himmel und Erde sollen ihn loben, auch die Meere und alle Lebewesen darin!36Denn Gott wird die Stadt Zion retten und die Städte in Juda wieder aufbauen, damit sein Volk in ihnen wohnt und das Land besitzt.37Ja, die Nachkommen derer, die ihm dienen, werden es als Erbe erhalten. Alle, die seinen Namen lieben, werden dort wohnen.
1خدايا، مرا از اين طوفان مشكلات نجات ده!2در منجلاب فرو رفتهام و در زير پايم جايی برای ايستادن نيست. به جاهای عميق رسيدهام و سيلاب مرا پوشانده است.3از بس مینالم خسته شدهام و گلويم خشک شده است. چشمانم آنقدر منتظر اقدام تو بودهاند كه تار گشتهاند.4آنانی كه بیسبب از من نفرت دارند از موهای سرم بيشترند. دشمنانم در مورد من دروغها میگويند، آنها از من قويترند و قصد كشتن مرا دارند. آنچه از ديگران غصب نكرده بودم به زور از من گرفتند.5ای خدا، تو حماقت مرا میدانی و گناهانم از نظر تو پوشيده نيست.6ای خداوند قادر متعال، مگذار آنانی كه به تو اميدوار هستند و انتظار تو را میكشند، به سبب من خجل شوند. ای خدای اسرائيل، مگذار مايهٔ رسوايی دوستدارانت شوم.7من برای توست كه اينچنين مورد سرزنش واقع شده و رسوا گشتهام.8نزد برادران خود غريب هستم و در خانوادهٔ خود بيگانه محسوب میشوم.9برای خدمت در خانهٔ تو شور و هيجان دارم، از اين جهت مورد ملامت دشمنانت قرار گرفتهام.10هنگامی كه با روزه و اشک در حضور تو خود را فروتن میسازم، آنها مرا سرزنش میكنند.11وقتی برای توبه و ندامت پلاس در بر میكنم، آنها مسخرهام میكنند.12مردم كوچه و بازار پشت سرم حرف میزنند و ميگساران برای من سرود میخوانند.13اما من، ای خداوند، نزد تو دعا میكنم. ای خدا، تو در وقت مناسب به من جواب ده، به سبب رحمت عظيمت دعای مرا مستجاب فرما و مطابق وعدهٔ خود مرا نجات ده.14مرا از ميان سيل و طوفان برهان تا غرق نشوم. مرا از دست دشمنانم نجات ده.15مگذار سيلاب مرا بپوشاند و در اعماق آبها غرق شوم.16ای خداوند، رحمتت عظيم است، پس دعای مرا مستجاب فرما. با محبت بيكران خود به من توجه نما.17روی خود را از من برمگردان، زيرا در سختی و زحمت هستم. دعای مرا زود جواب ده.18نزد من بيا و بهای آزاديم را بپرداز و مرا از دست دشمن رها كن.19میدانی چگونه مورد سرزنش و اهانت قرار گرفته و رسوا شدهام؛ تو همهٔ دشمنانم را میبينی.20طعنه و سرزنش مردم دل مرا شكسته است و سخت بيمار شدهام. منتظر بودم كسی با من همدردی كند، ولی شخص دلسوزی يافت نشد. به جستجوی افرادی پرداختم كه مرا دلداری دهند، اما كسی را نيافتم.21به جای خوراک، به من زهر دادند و به جای آب، سركه نوشاندند.22بگذار جشن آنها به عزا تبديل شود و آرامششان محو گردد.23چشمانشان را كور كن و كمرهايشان را بلرزان!24خشم خود را بر سرشان بريز و با آتش غضبت آنها را بسوزان!25ای كاش خانههايشان خراب گردد و هيچكس در آنها سكونت نكند.26به كسی كه تو تنبيه كردهای آزار میرسانند و از رنجهای آنانی كه تو مجروحشان ساختهای سخن میگويند.27گناهانشان را يک به يک در نظر بگير و مگذار نجات تو شامل حالشان شود.28نام آنها را از دفتر حيات خود پاک كن و مگذار جزو قوم تو محسوب شوند.29اما من مصيبتزده و دردمند هستم. ای خدا، مرا نجات ده و سرافراز فرما.30با سرود نام خدا را ستايش خواهم نمود و با دعای شكرگزاری عظمت او را خواهم ستود.31خداوند چنين پرستشی را بيش از قربانی حيوانات میپسندد.32اشخاص فروتن كه طالب خدا هستند وقتی ببينند او به فكر ايشان است شاد و اميدوار خواهند شد.33خداوند دعای نيازمندان را مستجاب مینمايد و عزيزان خود را در زندان و اسارت فراموش نمیكند.34ای آسمان و زمين، خدا را ستايش كنيد! ای آبها و ای موجودات دريايی، خدا را بستاييد!35خدا اورشليم را نجات خواهد داد و شهرهای يهودا را دوباره بنا خواهد نمود تا قوم برگزيدهاش در سرزمين موعود سكونت نمايند و آن را تمام به تصرف خود درآورند.36فرزندان بندگانش وارث سرزمين موعود خواهند شد و آنانی كه خدا را دوست میدارند، در آن زندگی خواهند كرد.