1Ein Psalm Asafs. Gott[1], der HERR, er spricht; sein Ruf ergeht an alle, die auf der Erde wohnen, vom Sonnenaufgang bis zum Sonnenuntergang.2Vom Zion aus, dem Berg von vollendeter Schönheit, erscheint er in herrlichem Glanz.3Unser Gott kommt, und er wird nicht schweigen! Verzehrendes Feuer geht ihm voran, gewaltige Stürme brausen rings um ihn.4Himmel und Erde ruft er ´als Zeugen`, wenn er über seinem Volk zu Gericht sitzen wird.5´Er sagt`: »Versammelt vor mir alle, die mir treu ergeben sind, alle, die mir ihre Opfer dargebracht und dabei den Bund mit mir geschlossen haben.«6Der ganze Himmel verkündet, dass Gott gerecht ist, er selbst hat den Platz des Richters eingenommen[2]. //[3] (Ps 3,3)7»So höre doch, mein Volk, jetzt rede ich mit dir! Israel, ich muss dich ermahnen! Ich bin Gott, ja, dein Gott bin ich.8Nicht wegen deiner Schlachtopfer klage ich dich an, auch deine Brandopfer bringst du mir ja regelmäßig dar[4].9Ich brauche keine Stiere aus deinem Stall und keine Böcke von deinen Weiden.10Denn alle Tiere in Wald und Flur gehören mir ohnehin, auch das Vieh auf tausenden von Hügeln[5].11Ich kenne jeden Vogel in den Bergen, ´alles`, was sich in Feld und Wiese regt, ist mir vertraut.12Würde ich je Hunger verspüren, ich bräuchte es dir nicht zu sagen, denn mir gehört der ganze Erdkreis mit all seiner Fülle.13Esse ich etwa Fleisch von Stieren? Trinke ich denn Blut von Böcken?14Zeige Gott deinen Dank – das ist das Opfer, das ihm gefällt![6] Erfülle die Gelübde, die du vor ihm, dem Höchsten, abgelegt hast!15Rufe zu mir in Tagen der Not. Dann werde ich dich retten, und du wirst mich preisen.«16Zu dem aber, der ihn missachtet, spricht Gott: »Was sagst du überhaupt meine Gebote auf? Warum nimmst du die Weisungen meines Bundes immer wieder in den Mund?17Gleichzeitig verabscheust du selbst jede Zurechtweisung, ja, meine Worte wirfst du achtlos hinter dich!18Wenn du einen Dieb siehst, freundest du dich mit ihm an, und mit Ehebrechern verbündest du dich.19Aus deinem Mund sprudelt Bosheit hervor, und mit deiner Zunge knüpfst du ein Lügennetz.20Wenn du mit anderen zusammensitzt, redest du schlecht über deinen Nächsten, sogar deinen leiblichen Bruder bringst du in Verruf.21Das alles hast du getan, und bisher habe ich dazu geschwiegen. Da dachtest du, ich sei genau wie du. Aber ich werde dich zur Rede stellen und dir dein Verhalten vor Augen führen.22Ihr, die ihr Gott vergesst, nehmt euch diese Warnung doch zu Herzen! Denn sonst werde ich euch zerreißen ´wie ein Löwe`, und dann kann euch niemand mehr helfen!23Wer mir seinen Dank zeigt, der bringt mir ein Opfer dar, das mich ehrt.[7] So ebnet er den Weg, auf dem ich ihm Gottes Rettung zeige.[8]«
1خداوند قادر مطلق سخن میگويد؛ او همهٔ مردم را از مشرق تا مغرب نزد خود فرا میخواند.2نور جلال خدا از كوه صهيون، كه مظهر زيبايی و بزرگی اوست، میتابد.3خدای ما خواهد آمد و سكوت نخواهد كرد. شعلههای آتش در پيشاپيش او و گردباد در اطراف اوست.4او آسمان و زمين را به گواهی میطلبد تا بر قوم خود داوری كند.5خداوند میفرمايد: «قوم خاص مرا كه با قربانیهای خود با من عهد بستهاند كه نسبت به من وفادار بمانند، نزد من جمع كنيد.»6آسمانها گواهند كه خود خداوند داور است و با عدالت داوری میكند.7«ای قوم من، ای اسرائيل، به سخنان من گوش دهيد، زيرا من خدای شما هستم! من خود بر ضد شما شهادت میدهم.8دربارهٔ قربانیهايتان شما را سرزنش نمیكنم، زيرا آنها را پيوسته به من تقديم میكنيد.9من طالب گوسالهها و بزهای شما نيستم،10زيرا همهٔ حيواناتی كه در جنگل و كوه هستند از آن منند.11همهٔ پرندگانی كه بر کوهها پرواز میكنند و تمام حيواناتی كه در صحراها میچرند، به من تعلق دارند.12اگر گرسنه میبودم از تو خوراک نمیخواستم، زيرا كه جهان و هر چه كه در آن است از آن من است.13مگر من گوشت گاوها را میخورم و يا خون بزها را مینوشم؟14قربانی واقعی كه بايد تقديم كنيد اين است كه خدای خويش را شكر نماييد و نذرهايی را كه كردهايد ادا كنيد.15هنگامی كه در مشكلات هستيد مرا بخوانيد؛ من شما را نجات خواهم داد و شما مرا ستايش خواهيد كرد.»16اما خدا به بدكاران چنين میگويد: «شما چه حق داريد كه احكام مرا بر زبان بياوريد و دربارهٔ عهد من سخن بگوييد؟17زيرا شما از اصلاح شدن نفرت داريد و دستورات مرا پشت گوش میاندازيد.18وقتی دزد را میبينيد كه دزدی میكند با وی همدست میشويد و با زناكاران معاشرت میكنيد.19سخنان شما با خباثت و نيرنگ آميخته است.20هر جا مینشينيد از برادرتان بد میگوييد و غيبت میكنيد.21اين كارها را كرديد و من چيزی نگفتم. فكر كرديد من هم مانند شما هستم! اما اينک من شما را برای تمام اين كارها تنبيه میكنم.22«ای كسانی كه مرا فراموش كردهايد، به من گوش دهيد و گرنه شما را هلاک خواهم كرد و فريادرسی نخواهيد داشت.23قربانی شايستهٔ من آنست كه از من سپاسگزار باشيد و مرا ستايش كنيد. هر كه چنين كند راه نجات را به او نشان خواهم داد.»