1Ein Psalm Davids, um sich bei Gott in Erinnerung zu bringen.[1]2HERR, bestrafe mich nicht in deinem Zorn und weise mich nicht zurecht, solange du aufgebracht bist!3Denn deine Pfeile sind in mich eingedrungen, und deine Hand liegt schwer auf mir.4Weil du zornig auf mich bist, gibt es keine heile Stelle mehr an meinem Körper. Wegen meiner Sünden ist nichts mehr an mir gesund.[2]5Meine Schuld ist mir über den Kopf gewachsen, sie ist eine drückende Last, zu schwer für mich zu tragen.6Meine Wunden eitern und verbreiten einen üblen Geruch – dass es dahin kam, war meine eigene Torheit.7Ich bin gekrümmt und gebeugt, in düsterer Trauer schleppe ich mich durch den Tag.8In meinen Hüften brennt der Schmerz, keine heile Stelle gibt es mehr an mir.9Ich bin zerschlagen, am Ende meiner Kräfte. Oft lässt die Qual meines Herzens mich nur noch schreien.10Herr, du weißt, wonach ich mich sehne, mein Seufzen bleibt dir nicht verborgen.11Mein Herz pocht, meine Kraft hat mich verlassen, mein Augenlicht ist fast erloschen.12Meine Freunde und Gefährten haben sich wegen meines Unglücks von mir zurückgezogen; meine Verwandten halten sich von mir fern.13Meine Feinde trachten mir nach dem Leben und stellen mir Fallen; Menschen, die mein Unglück suchen, verwünschen mich und denken sich den ganzen Tag hinterlistige Pläne aus.14Ich aber stelle mich taub und höre nicht hin, ich bleibe stumm wie einer, der seinen Mund nicht aufmachen kann.15Ich verhalte mich wie jemand, der nichts hört, wie einer, der zu keiner Entgegnung mehr fähig ist.16Ja, allein auf dich, HERR, hoffe ich, du selbst wirst die Antwort geben, Herr, mein Gott.17Mein Wunsch ist: Keiner von ihnen soll sich über mein Unglück freuen, niemand soll überheblich auf mich herabblicken, wenn ich den Halt verliere.18Es fehlt nicht mehr viel, und ich stürze. Von Schmerzen bin ich ständig geplagt.19Ja! Ich bekenne meine Schuld. Meine Sünde tut mir von ganzem Herzen leid.20Meine Feinde sind zahlreich und voller Kraft. Und es sind so viele, die mich ohne Grund hassen!21Gutes vergelten sie mir mit Bösem. Gerade weil ich mich für das Gute einsetze, begegnen sie mir mit Feindschaft.22Verlass mich nicht, HERR! Sei mir doch jetzt nicht fern, mein Gott!23Komm rasch herbei und hilf mir, Herr, denn du bist meine Rettung!
1ای خداوند، هنگامی كه غضبناک و خشمگين هستی مرا تنبيه نكن.2تيرهای تو در بدنم فرو رفته و از ضرب دست تو به خاک افتادهام.3در اثر خشم تو جای سالمی در بدنم نمانده؛ به سبب گناهم استخوانهايم در هم كوبيده شدهاند.4زيرا گناهانم از سرم گذشتهاند و همچون باری گران بر من سنگينی میكنند.5به سبب حماقتم، زخمهايم متعفن و چركين شدهاند.6به خود میپيچم و به کلی خميده شدهام. تمام روز مینالم و به اين سو و آن سو میروم.7از شدت تب میسوزم و جای سالمی در بدنم نمانده است.8تاب تحمل خود را از دست دادهام و به کلی از پای افتادهام؛ غم، دلم را گرفته و از شدت درد مینالم.9خداوندا، تمام آرزوهايم را میدانی؛ آه و نالهٔ من از تو پوشيده نيست.10قلب من به شدت میتپد، قوتم از بين رفته و چشمانم كم نور شده است.11دوستان و رفقايم به سبب اين بلايی كه بر من عارض شده، از من فاصله میگيرند و همسايگانم از من دوری میكنند.12آنانی كه قصد جانم را دارند، برايم دام میگذارند و كسانی كه در صدد آزارم هستند، به مرگ تهديدم میكنند و تمام روز عليه من نقشه میكشند.13من همچون شخص كری هستم كه نمیتواند بشنود، مانند شخص لالی هستم كه نمیتواند سخن بگويد.14مثل كسی هستم كه به سبب كری قادر نيست پاسخ دهد.15ای خداوند، اميدوارم و يقين دارم كه تو به من پاسخ خواهی داد.16نگذار دشمنانم به ناكامی من بخندند و وقتی میافتم خود را برتر از من بدانند.17نزديک است از پای درآيم؛ اين بيماری، دائم مرا عذاب میدهد.18من به گناهانم اعتراف میكنم و از كردار خود غمگين و پشيمانم.19دشمنانم سالم و نيرومند هستند؛ كسانی كه از من نفرت دارند بسيارند.20آنها خوبی مرا با بدی پاسخ میدهند؛ با من مخالفت میورزند زيرا من كوشش میكنم كار نيک انجام دهم.21خداوندا، مرا تنها نگذار؛ ای خدای من، از من دور مباش.22ای خداوند، تو نجات دهندهٔ من هستی، به كمكم بشتاب!