1Von David. Der HERR ist mein Licht und mein Heil – vor wem sollte ich mich fürchten? Der HERR ist für mein Leben wie eine schützende Burg, vor wem sollte ich erschrecken?2Wenn boshafte Menschen über mich herfallen, um mich mit Haut und Haaren zu verschlingen, meine Gegner und Feinde – dann sind sie es, die stürzen und fallen!3Selbst wenn mich ein Heer von Feinden umlagert: mein Herz ist nicht von Furcht erfüllt. Und wenn Krieg gegen mich ausbricht, bleibe ich dennoch voll Zuversicht.4Eines habe ich vom HERRN erbeten, das ist mein tiefster Wunsch: alle Tage meines Lebens im Haus des HERRN zu wohnen, um die Freundlichkeit des HERRN zu sehen und über ihn nachzudenken – dort in seinem Heiligtum[1].5Denn er wird mich am Tag des Unglücks in seinem Zelt bergen, mir dort in der Verborgenheit seinen Schutz gewähren und mich auf einem hohen Felsen in Sicherheit bringen.6Erhobenen Hauptes werde ich auf meine Feinde rings um mich herabsehen. Und ich will dort in seinem Heiligtum[2] mit lautem Jubel meine Dankopfer bringen, ich will den HERRN preisen mit Musik und Gesang. (Ps 15,1)7Höre, HERR, wenn ich nun mit lauter Stimme rufe, sei mir gnädig und antworte mir!8In meinem Herzen wiederhole ich deine Worte: »Kommt vor mein Angesicht, sucht meine Nähe!« Ja, HERR, das will ich tun: ich will vor dein Angesicht treten.9Verbirg dich[3] darum nicht vor mir, stoße mich, deinen Diener, nicht im Zorn zurück, denn du warst zu jeder Zeit meine Hilfe! Gib mich nicht auf und verlass mich nicht, mein Retter und mein Gott!10Selbst wenn Vater und Mutter mich verließen, der HERR nimmt mich dennoch auf.11Lass mich deinen Weg erkennen, HERR, und leite mich auf ebener Bahn – tu es meinen Feinden zum Trotz!12Liefere mich nicht dem Mutwillen meiner Widersacher aus, denn es treten falsche Zeugen gegen mich auf! Aus ihrem Mund kommen heftige Worte voller Unrecht und Gewalt.13Doch ich bin gewiss, dass ich am Leben bleiben und sehen werde, wie gütig der HERR ist.[4]14Hoffe auf den HERRN, sei stark, und dein Herz fasse Mut – ja, hoffe auf den HERRN!
1خداوند نور و نجات من است، از كه بترسم؟ خداوند حافظ جان من است از كه هراسان شوم؟2هنگامی كه بدكاران بر من هجوم آوردند تا مرا نابود كنند، لغزيدند و افتادند.3حتی اگر لشکری بر ضد من برخيزد، ترسی به دل راه نخواهم داد! اگر عليه من جنگ بر پا كنند، به خدا توكل خواهم كرد و نخواهم ترسيد!4تنها خواهش من از خداوند اين است كه اجازه دهد تمام روزهای عمرم در حضور او زيست كنم و در خانهٔ او به او تفكر نمايم و جمال او را مشاهده كنم.5در روزهای سخت زندگی، او مرا در خانهٔ خود پناه خواهد داد، مرا حفظ خواهد كرد و بر صخرهای بلند و مطمئن استوار خواهد ساخت.6آنگاه بر دشمنانی كه مرا احاطه كردهاند پيروز خواهم شد؛ با فرياد شادی در خيمهٔ او قربانیها تقديم خواهم نمود و برای خداوند سرود شكرگزاری خواهم خواند.7ای خداوند، فرياد مرا بشنو و رحمت فرموده، دعايم را اجابت كن.8تو گفتهای كه تو را بطلبيم، من نيز از ته دل میگويم كه ای خداوند تو را خواهم طلبيد.9خود را از من پنهان مكن؛ بر من خشمگين مشو و مرا از حضورت مران. تو مددكار من بودهای، مرا طرد مكن؛ ای خدای نجات دهندهٔ من، مرا ترک مگو!10حتی اگر پدر و مادرم مرا از خود برانند، خداوند مرا نزد خود خواهد پذيرفت.11ای خداوند، مرا به راه راست خود هدايت كن تا از گزند دشمن در امان باشم.12مرا به دست بدخواهانم نسپار، زيرا اين ظالمان میخواهند با شهادت دروغ خود، بر ضد من قيام كنند.13اگر مطمئن نبودم كه نيكويی خداوند را بار ديگر در اين دنيا میبينم، تابه حال از بين رفته بودم.14به خداوند اميدوار باش و بر او توكل كن. ايمان داشته باش و نااميد مشو.