1Ein Wallfahrtslied, gesungen auf dem Weg hinauf nach Jerusalem.[1] Von David. Seht, wie schön und angenehm es ist, wenn Brüder einträchtig beieinander wohnen![2] (3Mo 23,1; Ps 120,1)2Es ist wie das kostbare Salböl, das über das Haupt gegossen wird und das sogar noch herabfließt auf den Bart[3], so wie das Öl herabrann auf den Bart ´des Hohenpriesters` Aaron und hinunter auf den Halssaum seines Gewandes[4].3Es ist erfrischend wie der Tau vom Berg Hermon, der den Berg Zion und seine Hügel benetzt. Wo dies geschieht, hat der HERR seinen Segen versprochen[5] – Leben, das niemals enden wird!
1چه خوشايند و چه دلپسند است كه قوم خدا به يكدلی با هم زندگی كنند!2يكدلی، همچون روغن خوشبويی است كه بر سر«هارون» ريخته میشود و بر ريش و ردايش میچكد!3يكدلی، مانند شبنمی است كه بر كوه بلند«حرمون» مینشيند و از آنجا بر کوههای اورشليم فرود میآيد. در آنجاست كه خداوند بركت خود را عنايت میكند، بركت زندگی جاويد را.