1Ein Lied. Ein Psalm Davids.2Mein Herz ist zuversichtlich, o Gott. Ich will singen und auf der Harfe spielen.3Wach auf, meine Seele[1]! Harfe und Zither, wacht auf! Ich will aufstehen noch vor der Morgenröte und sie wecken durch unser Spiel.[2]4Vor den Völkern will ich dich loben, HERR. Ja, vor ihnen soll mein Lied für dich erklingen.5Denn deine Gnade ist so groß und weit wie der Himmel, und deine Treue reicht bis zu den Wolken.6Zeige dich, o Gott, in deiner Macht, lass sie den Himmel überstrahlen[3], und auch auf der ganzen Erde lass deine Herrlichkeit sichtbar werden.[4] (Ps 57,8)7Damit alle gerettet werden, die du liebst, hilf uns mit deinem starken Arm[5] und erhöre mein Gebet[6]!8Darauf hat Gott in seinem Heiligtum geantwortet:[7] »Als Sieger will ich triumphieren, die Stadt Sichem werde ich meinem Volk zurückgeben und das Tal von Sukkot als mein Eigentum vermessen.9Mir gehört das Gebiet von Gilead und von Manasse, Efraïm ist mein starker, schützender Helm, und Juda ist mein Herrscherstab.10Moab aber ist mein Waschbecken, von Edom ergreife ich Besitz, indem ich meinen Schuh darauf werfe[8]. Und auch du, Land der Philister, musst mir zujubeln![9]«11Aber wer bringt mich in jene Stadt, die gut befestigt ist? Ja, wer geleitet mich nach Edom?[10]12Hast nicht du, o Gott, uns verstoßen? Weigerst du dich nicht bis jetzt, mit unseren Heeren in den Kampf zu ziehen?13Hilf uns doch gegen unsere Feinde! Was können Menschen alleine schon ausrichten?14Aber mit Gott werden wir den Sieg erringen[11], er wird alle, die uns jetzt bedrängen, schließlich zertreten![12] (Ps 60,7)
1ای خدا، من روحيهٔ خود را نباختهام و اعتماد خود را از دست ندادهام. من سرود خواهم خواند و تو را ستايش خواهم كرد. ای جان من بيدار شو!2ای بربط و عود من به صدا درآييد تا سپيده دم را بيدار سازيم!3خداوندا، در ميان مردم تو را سپاس خواهم گفت و در ميان قومها تو را ستايش خواهم كرد،4زيرا رحمت تو بینهايت عظيم است.5ای خدا، جلال و شكوه تو بالاتر از آسمانها قرار گيرد و عظمت تو بر تمام جهان آشكار شود.6ای خدايی كه ما را دوست داری، با قدرت خويش ما را نجات ده و دعای ما را اجابت فرما.7خدا در خانهٔ مقدس خويش سخن گفته و فرموده است: «با پيروزی شهر شكيم و درهٔ سوكوت را بين قوم خود تقسيم خواهم كرد.8جلعاد و منسی از آن من است؛ افرايم كلاهخود من و يهودا عصای سلطنت من است.9اما قوم موآب را مانند لگن برای شستشو به کار خواهم برد، بر قوم ادوم كفشم را خواهم انداخت و بر فلسطين فرياد برخواهم آورد.»10-11كيست كه مرا برای گرفتن شهرهای حصاردار ادوم رهبری كند؟ ای خدا، تو ما را رهبری كن؛ بلی، تو كه اينک از ما روگردان شدهای، ما را رهبری كن!12تو ما را در جنگ با دشمن كمک كن، زيرا كمک انسان بیفايده است.13با كمک تو ای خدا، پيروز خواهيم شد، زيرا اين تويی كه دشمنان ما را شكست خواهی داد!