Psalm 107 | Neue Genfer Übersetzung

Neue Genfer Übersetzung

Ein Loblied für Gott, den Retter

1 Halleluja! Dankt dem HERRN, denn er ist gütig, und seine Gnade bleibt für alle Zeiten bestehen! 2 Das sollen alle sagen, die der HERR erlöst hat, die er aus der Gewalt ihrer Unterdrücker befreit 3 und aus fremden Ländern gesammelt hat, aus Ost und West, aus Nord und Süd^[1]. 4 Die einen irrten umher in der Wüste, auf öden, verlassenen Wegen; sie fanden keinen Ort, wo Menschen wohnten. 5 Hungrig waren sie und von Durst gequält, all ihr Lebenswille schwand dahin^[2]. 6 Da schrien sie zum HERRN in ihrer Not, und er befreite sie aus all ihren Ängsten. 7 Er führte sie auf den richtigen Weg, und so fanden sie einen bewohnten Ort. 8 Nun sollen sie dem HERRN danken für seine Güte und für seine Wunder, die er für die Menschen vollbringt^[3]. 9 Denn er hat den Durstigen erfrischt und den Hungrigen mit Gutem gesättigt.^[4] 10 Andere mussten ihr Leben in Dunkelheit und Finsternis verbringen, von Leid gequält, in Ketten gefesselt, 11 denn sie hatten sich gegen Gottes Reden aufgelehnt und den Rat des Höchsten verächtlich ausgeschlagen. 12 So demütigte er ihr ´stolzes` Herz durch großes Elend; sie kamen zu Fall, und es gab niemand, der ihnen half. 13 Da schrien sie zum HERRN in ihrer Not, und er rettete sie aus all ihren Ängsten. 14 Er führte sie heraus aus Dunkelheit und Finsternis, und ihre Fesseln zerriss er. 15 Nun sollen sie dem HERRN danken für seine Güte und für seine Wunder, die er für die Menschen vollbringt. 16 Denn er zerbrach bronzene Türen, und eiserne Riegel schlug er entzwei. 17 Wieder andere waren so töricht und vermessen, ihr Weg voller Unrecht, ihr Tun voller Schuld, dass sie dadurch Leid und Elend über sich brachten.^[5] 18 Jede Speise war ihnen nun zuwider, sie waren dem Tod schon nahe.^[6] 19 Da schrien sie zum HERRN in ihrer Not, und er rettete sie aus all ihren Ängsten. 20 Er schickte ihnen sein befreiendes Wort und heilte sie, er bewahrte sie vor dem sicheren Tod^[7]. 21 Nun sollen sie dem HERRN danken für seine Güte und für seine Wunder, die er für die Menschen vollbringt. 22 Dankopfer sollen sie darbringen und von Gottes Taten erzählen unter lautem Jubel. 23 Wieder andere befuhren mit Schiffen das Meer und trieben Handel auf weiter See. 24 Sie sahen die machtvollen Taten des HERRN und seine Wunder mitten im Tosen des Wassers^[8]. 25 Er sprach ´nur ein Wort` und ließ einen mächtigen Sturm aufkommen, der die Wogen des Meeres hoch auftürmte. 26 Ihr Schiff wurde gen Himmel geschleudert, dann hinuntergestürzt in die Wellentäler, und sie verloren allen Mut^[9]. 27 Sie taumelten und wankten wie Betrunkene, mit all ihrer Weisheit war es vorbei. 28 Da schrien sie zum HERRN in ihrer Not, und er holte sie aus all ihren Ängsten heraus. 29 Er verwandelte den Sturm in Windstille, die Wellen des Meeres beruhigten sich. 30 Wie froh war man ´auf dem Schiff`, dass sich die Wogen legten und Gott sie den ersehnten Hafen erreichen ließ! 31 Nun sollen sie dem HERRN danken für seine Güte und für seine Wunder, die er für die Menschen vollbringt. 32 Rühmen sollen sie ihn in der Volksversammlung und im Ältestenrat ihn loben. 33 Er verwandelte^[10] Flusslandschaften in trockene Wüsten, Quellgebiete in dürre Steppen. 34 Fruchtbares Land machte er zur Salzwüste wegen der Bosheit derer, die dort wohnten. 35 Dann wieder ließ er in der Wüste Wasserteiche entstehen, in vertrockneten Gegenden sprudelnde Quellen. 36 Dort ließ er Menschen sesshaft werden, die zuvor Hunger gelitten hatten; nun konnten sie dort Städte gründen. 37 Sie besäten Felder, legten Weinberge an und brachten eine reiche Ernte ein. 38 Er segnete sie, und sie wurden sehr zahlreich; auch ließ er ihre Herden immer größer werden. 39 Doch dann verringerte sich die Zahl der Bewohner wieder, Unglück drückte sie nieder, Kummer und Sorge zehrten sie aus. 40 Gott goss seine Verachtung über die einflussreichen Männer und ließ sie umherirren auf öden Wegen ohne Ziel. 41 Die Armen aber entriss er ihrem Elend, ihre Sippen ließ er so zahlreich werden wie Herden auf der Weide. 42 Aufrichtige Menschen sehen dies und freuen sich, alle Bosheit jedoch muss verstummen. 43 Wer weise ist, der achte mit Sorgfalt darauf und lerne zu verstehen, wie vielfältig der HERR seine Gnade erweist!

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

von Biblica

در ستايش مهربانی خداوند

1 خداوند را حمد گوييد، زيرا او مهربان است و رحمتش تا ابد باقی است. 2 كسانی كه توسط خداوند نجات يافتهاند به همه اعلام كنند كه خداوند آنها را از دست دشمنانشان نجات داده است 3 و آنها را از سرزمينهای بيگانه، از مشرق و مغرب، شمال و جنوب، به سرزمين خودشان بازگردانيده است. 4 بنیاسرائيل در صحرا آواره و سرگردان بودند و جای معينی برای سكونت نداشتند، 5 گرسنه و تشنه بودند و جانشان به لب رسيده بود. 6-7 آنگاه در گرفتاری خود نزد خداوند فرياد برآوردند و او ايشان را از همهٔ گرفتاريهايشان رهانيد و ايشان را از راه راست به سرزمينی هدايت كرد كه بتوانند در آن زندگی كنند. 8 پس بايد از خداوند، به سبب رحمتش و كارهای بزرگی كه در حق ايشان انجام داده است، تشكر كنند. 9 او جان تشنه و گرسنه را با نعمتهای خوب سير میكند. 10-11 آنانی كه از دستورات خدا سر پيچيدند و به او اهانت كردند، اسير و زندانی شدند و مرگ بر آنها سايه افكند. 12 پشت آنها در زير بار مشقت خم شد و سرانجام افتادند و كسی نبود كه ايشان را ياری كند. 13 آنگاه در گرفتاری خود نزد خداوند فرياد برآوردند و او آنها را از همه گرفتاريهايشان رهانيد. 14 آنها را از مرگی كه بر آنها سايه افكنده بود رهانيد و زنجيرهای اسارت ايشان را پاره كرد. 15 پس بايد از خداوند، به سبب رحمتش و كارهای بزرگی كه در حق آنها انجام داده است، تشكر كنند. 16 او درهای برنجين زندانها را میشكند و زنجيرهای اسارت را پاره میكند. 17 افراد نادان، به سبب رفتار شرارتبار و آلوده به گناه خود، ضعيف و بيمار شدند، 18 اشتهای خود را از دست دادند و جانشان به لب گور رسيد. 19 آنگاه در اين گرفتاری خود، نزد خداوند فرياد برآوردند و او ايشان را از گرفتاريهايشان رهايی بخشيد. 20 او با كلام خود آنها را شفا بخشيد و ايشان را از مرگ نجات داد. 21 پس بايد خداوند را به سبب رحمتش و كارهای بزرگی كه در حق ايشان انجام داده است، سپاس گويند. 22 بايد با تقديم قربانی از او تشكر كنند و با سرودهای شاد كارهايی را كه كرده است اعلام نمايند. 23 برخی به كشتی سوار شده، به دريا رفتند و به كار تجارت مشغول شدند. 24 آنان قدرت خداوند را ديدند و كارهای شگرف او را در اعماق درياها مشاهده نمودند. 25 به امر او بادی شديد ايجاد شد و دريا را طوفانی ساخت، 26 چنانكه كشتیها دستخوش امواج گرديدند و بالا و پايين میرفتند. سرنشينان آنها، از ترس نيمه جان شدند 27 و مثل مستان، تلوتلو خورده، گيج و سرگردان بودند. 28 آنگاه در اين گرفتاری خود نزد خداوند فرياد برآوردند و او ايشان را از اين گرفتاری رهايی بخشيد. 29 خداوند طوفان را آرام و امواج دريا را ساكت ساخت. 30 آنها شاد شدند زيرا از خطر رهايی يافته بودند، و سرانجام به سلامت به بندر مراد خود رسيدند. 31 پس آنها نيز بايد خداوند را به سبب رحمتش و كارهای بزرگی كه در حق ايشان انجام داده است، سپاس گويند. 32 بايد عظمت خداوند را در بين جماعت اسرائيل اعلام كنند و نزد بزرگان قوم، او را ستايش نمايند. 33 خداوند رودخانهها را به خشكی مبدل ساخت و چشمههای آب را خشک كرد. 34 زمين حاصلخيز را به شورهزار تبديل نمود، زيرا ساكنان آن شرور بودند. 35 اما بار ديگر زمينهای شورهزار و خشک را حاصلخيز و پر از چشمههای آب نمود. 36-37 گرسنگان را در آن اسكان داد تا شهرها بسازند، كشت و زرع كنند و تاكستانها ايجاد نمايند. 38 خداوند آنها را بركت داده، فرزندان بسياری به ايشان بخشيد، و نگذاشت رمهها و گلههايشان كم شوند. 39 هنگامی كه قوم خداوند در زير ظلم و ستم رو به نابودی میرفتند، 40 خداوند كسانی را كه بر قومش ظلم میكردند خوار و ذليل ساخت و آنها را در ميان ويرانهها، آواره و سرگردان كرد. 41 او قوم فقير و درماندهٔ خود را از زير بار سختيها رهانيد و فرزندان و گلههای ايشان را افزونی بخشيد. 42 نيكان اين را ديده، شاد خواهند شد اما بدكاران خاموش خواهند شد. 43 خردمندان دربارهٔ اينها فكر كنند و رحمت و محبت خداوند را به ياد داشته باشند.