Die Versiegelung der 144.000 aus den zwölf Stämmen Israels
1Danach sah ich vier Engel, die an den vier äußersten Enden der Erde standen. Sie hielten die vier Sturmwinde zurück, die aus allen vier Himmelsrichtungen über Land und Meer hereinzubrechen und sämtliche Bäume zu entwurzeln drohten[1].2Dann sah ich im Osten einen anderen Engel heraufsteigen. Er hielt das Siegel des lebendigen Gottes in der Hand und rief den vier Engeln, die die Macht bekommen hatten, auf dem Land und auf dem Meer Verwüstungen anzurichten, mit lauter Stimme zu:3»Verwüstet das Land und das Meer noch nicht! Richtet an den Bäumen noch keinen Schaden an! Erst müssen wir denen, die unserem Gott dienen, sein Siegel auf die Stirn drücken!«4Daraufhin wurde mir die Zahl derer genannt, die das Siegel erhalten sollten.[2] Es waren hundertvierundvierzigtausend Menschen aus allen Stämmen Israels:5zwölftausend aus Juda, zwölftausend aus Ruben, zwölftausend aus Gad,6zwölftausend aus Ascher, zwölftausend aus Naftali, zwölftausend aus Manasse,7zwölftausend aus Simeon, zwölftausend aus Levi, zwölftausend aus Issaschar,8zwölftausend aus Sebulon, zwölftausend aus Josef und zwölftausend aus Benjamin. Ihnen allen wurde das Siegel Gottes auf die Stirn gedrückt.
Die Erlösten aus allen Völkern vor dem Thron Gottes
9Danach sah ich eine riesige Menschenmenge aus allen Stämmen und Völkern, Menschen aller Sprachen und Kulturen; ´es waren so viele, dass` niemand sie zählen konnte. In weiße Gewänder gehüllt, standen sie vor dem Thron und vor dem Lamm, hielten Palmzweige in den Händen10und riefen mit lauter Stimme: »Das Heil[3] kommt von unserem Gott, der auf dem Thron sitzt, und von dem Lamm!«11Diesem Lobpreis schloss sich die ganze unzählbar große Schar der Engel an, die rings um den Thron und um die Ältesten und die vier lebendigen Wesen standen.[4] Sie warfen sich vor dem Thron nieder und beteten Gott an.12»Amen, ´so ist es`!«, riefen sie. »Anbetung, Ehre und Dank ihm, unserem Gott! Herrlichkeit[5] und Weisheit, Macht und Stärke gehören ihm für immer und ewig! Amen.«13Einer der Ältesten wandte sich zu mir und sagte: » ´Weißt du,` wer diese Menschen in den weißen Gewändern sind und woher sie kommen?« –14» ´Sag du es mir,` mein Herr«, erwiderte ich; »du weißt es.« Da sagte er: »Diese Menschen sind durch die größte Bedrängnis gegangen, die es je gegeben hat. Ihre Gewänder sind deshalb so weiß, weil sie sie im Blut des Lammes gewaschen haben.[6]15Darum stehen sie jetzt vor Gottes Thron und dienen Gott Tag und Nacht in seinem Tempel. Er, der auf dem Thron sitzt, ist für sie wie ein Zelt, unter dem sie für immer geborgen sind[7].16Weder Hunger noch Durst wird sie jemals mehr quälen. Die Sonne wird nicht mehr auf sie herabbrennen, und sie werden keiner Gluthitze[8] mehr ausgesetzt sein.[9]17Denn das Lamm, das du in der Mitte stehen siehst, dort, wo der Thron ist[10], wird ihr Hirte sein und sie zu den Quellen führen, aus denen das Wasser des Lebens fließt. Und Gott wird alle ihre Tränen abwischen.[11]«
1آنگاه چهار فرشته ديدم كه در چهار گوشهٔ زمين ايستادهاند و نمیگذارند بادهای چهارگانه بر زمين بوزند، تا ديگر برگی بر درختان به حركت در نيايد و دريا صاف و بیحركت بماند.2سپس، فرشتهٔ ديگری را ديدم كه از مشرق میآمد و مهر بزرگ خدای زنده را به همراه میآورد. او به آن چهار فرشتهای كه قدرت داشتند به زمين و دريا صدمه بزنند، گفت:3«دست نگه داريد! به دريا و زمين و درختان آسيبی نرسانيد، تا مهر خدا را به پيشانی بندگان او بزنم.»4-8تعداد كسانی كه از تمام قبيلههای بنیاسرائيل مهر شدند، يكصد و چهل و چهار هزار نفر بود، از هر قبيله دوازده هزار. اسامی قبيلهها عبارت بودند از: يهودا، رئوبين، جاد، اشير، نفتاليم، منسی، شمعون، لاوی، يساكار، زبولون، يوسف و بنيامين.
گروه بزرگ نجات يافتگان
9پس از آن، ديدم كه گروه بزرگی از تمام قومها، قبيلهها، نژادها و زبانها، در پيشگاه تخت و در برابر«برّه» ايستادهاند. تعداد ايشان چنان زياد بود كه امكان شمارش وجود نداشت. ايشان لباسی سفيد بر تن داشتند و در دستشان شاخههای نخل ديده میشد.10آنان همگی با صدای بلند میگفتند: «نجات ما از جانب خدای ما كه بر تخت نشسته، و از جانب برّه است.»11در اين هنگام، تمام فرشتگان گرداگرد تخت و رهبران و چهار موجود زنده ايستادند. سپس، آنان در مقابل تخت سجده كرده، خدا را پرستش نمودند،12و گفتند: «آمين! حمد و جلال و حكمت، سپاس و حرمت، قدرت و قوت از آن خدای ما باد، تا به ابد! آمين!»13آنگاه يكی از آن بيست و چهار رهبر به من رو كرد و پرسيد: «آيا میدانی اين سفيدپوشان چه كسانی هستند و از كجا آمدهاند؟»14جواب دادم: «ای سَروَر، شما میدانيد!» به من گفت: «اينها همان كسانی هستند كه از عذاب سخت بيرون آمدهاند. ايشان لباسهای خود را با خون ”برّه“ شسته و سفيد كردهاند.15به همين جهت، اكنون در حضور تخت خدا هستند و او را شبانه روز در عبادتگاه او خدمت میكنند. او كه بر تخت نشسته است، ايشان را در حضور خود پناه میدهد.16آنان از اين پس، از گرسنگی و تشنگی و گرمای سوزان نيمروز در امان خواهند بود،17زيرا ”برّه“ كه پيش تخت ايستاده است، ايشان را خوراک داده، شبان آنان خواهد بود و ايشان را به چشمههای آب حيات هدايت خواهد كرد؛ و خدا هر اشكی را از چشمان ايشان پاک خواهد نمود.»