Website too slow? Load as basic HTML.

Mark 3

Lutherbibel 2017

1 Und er ging abermals in die Synagoge. Und es war da ein Mensch, der hatte eine verdorrte Hand. 2 Und sie gaben acht, ob er ihn am Sabbat heilen würde, damit sie ihn verklagen könnten. 3 Und er sprach zu dem Menschen mit der verdorrten Hand: Steh auf und tritt in die Mitte! 4 Und er sprach zu ihnen: Was ist am Sabbat erlaubt: Gutes tun oder Böses tun, Leben retten oder töten? Sie aber schwiegen still. 5 Und er sah sie ringsum an mit Zorn, betrübt über ihr erstarrtes Herz, und sprach zu dem Menschen: Strecke deine Hand aus! Und er streckte sie aus; und seine Hand wurde wieder gesund. 6 Und die Pharisäer gingen hinaus und hielten alsbald Rat über ihn mit den Anhängern des Herodes, dass sie ihn umbrächten. 7 Aber Jesus entwich mit seinen Jüngern an das Meer, und eine große Menge aus Galiläa folgte ihm; auch aus Judäa 8 und Jerusalem, aus Idumäa und von jenseits des Jordans und aus der Umgebung von Tyrus und Sidon kam eine große Menge zu ihm, da sie von seinen Taten hörten. 9 Und er sagte zu seinen Jüngern, sie sollten ihm ein Boot bereithalten, damit das Volk ihn nicht bedränge. 10 Denn er heilte viele, sodass sie über ihn herfielen, damit ihn anrührten alle, die geplagt waren. 11 Und wenn ihn die unreinen Geister sahen, fielen sie vor ihm nieder und schrien: Du bist Gottes Sohn! 12 Und er bedrohte sie hart, dass sie ihn nicht offenbar machten. 13 Und er ging auf einen Berg und rief zu sich, welche er wollte, und die gingen hin zu ihm. 14 Und er setzte zwölf ein, die er auch Apostel nannte, dass sie bei ihm sein sollten und dass er sie aussendete zu predigen 15 und dass sie Vollmacht hätten, die Dämonen auszutreiben. 16 Und er setzte die Zwölf ein: Simon – ihm gab er den Namen Petrus – 17 und Jakobus, den Sohn des Zebedäus, und Johannes, den Bruder des Jakobus – ihnen gab er den Namen Boanerges, das heißt: Donnersöhne – 18 und Andreas und Philippus und Bartholomäus und Matthäus und Thomas und Jakobus, den Sohn des Alphäus, und Thaddäus und Simon Kananäus 19 und Judas Iskariot, der ihn dann verriet. 20 Und er ging in ein Haus. Und da kam abermals das Volk zusammen, sodass sie nicht einmal essen konnten. 21 Und als es die Seinen hörten, machten sie sich auf und wollten ihn ergreifen; denn sie sprachen: Er ist von Sinnen. 22 Die Schriftgelehrten aber, die von Jerusalem herabgekommen waren, sprachen: Er hat den Beelzebul, und: Durch den Obersten der Dämonen treibt er die Dämonen aus. 23 Und er rief sie zu sich und sprach zu ihnen in Gleichnissen: Wie kann der Satan den Satan austreiben? 24 Wenn ein Reich mit sich selbst uneins wird, kann es nicht bestehen. 25 Und wenn ein Haus mit sich selbst uneins wird, kann es nicht bestehen. 26 Erhebt sich nun der Satan gegen sich selbst und ist mit sich selbst uneins, so kann er nicht bestehen, sondern es ist aus mit ihm. 27 Niemand aber kann in das Haus des Starken eindringen und seinen Hausrat rauben, wenn er nicht zuvor den Starken fesselt; und dann wird er sein Haus ausrauben. 28 Wahrlich, ich sage euch: Alles wird den Menschenkindern vergeben werden, die Sünden und die Lästerungen, so viel sie auch lästern mögen; 29 wer aber den Heiligen Geist lästert, der hat keine Vergebung in Ewigkeit, sondern ist ewiger Sünde schuldig. 30 Denn sie hatten gesagt: Er hat einen unreinen Geist. 31 Und es kamen seine Mutter und seine Brüder und standen draußen, schickten zu ihm und ließen ihn rufen. 32 Und das Volk saß um ihn. Und sie sprachen zu ihm: Siehe, deine Mutter und deine Brüder und deine Schwestern draußen fragen nach dir. 33 Und er antwortete ihnen und sprach: Wer ist meine Mutter und meine Brüder? 34 Und er sah ringsum auf die, die um ihn im Kreise saßen, und sprach: Siehe, das ist meine Mutter und das sind meine Brüder! 35 Denn wer Gottes Willen tut, der ist mein Bruder und meine Schwester und meine Mutter.

Mark 3

Ketab El Hayat

1 وَدَخَلَ يَسُوعُ الْمَجْمَعَ مَرَّةً أُخْرَى. وَكَانَ هُنَالِكَ رَجُلٌ يَدُهُ يَابِسَةٌ. 2 فَأَخَذُوا يُرَاقِبُونَهُ لِيَرَوْا هَلْ يَشْفِي ذَلِكَ الرَّجُلَ فِي السَّبْتِ، فَيَتَمَكَّنُوا مِنْ أَنْ يَتَّهِمُوهُ. 3 فَقَالَ لِلرَّجُلِ الَّذِي يَدُهُ يَابِسَةٌ: «قُمْ وَقِفْ فِي الْوَسَطِ!» 4 ثُمَّ سَأَلَهُمْ: «هَلْ يَحِلُّ فِي السَّبْتِ فِعْلُ الْخَيْرِ أَمْ فِعْلُ الشَّرِّ؟ تَخْلِيصُ نَفْسٍ أَوْ قَتْلُهَا؟» فَظَلُّوا صَامِتِينَ. 5 فَأَدَارَ يَسُوعُ نَظَرَهُ فِيهِمْ غَاضِباً وَقَدْ تَضَايَقَ مِنْ صَلاَبَةِ قُلُوبِهِمْ، وَقَالَ لِلرَّجُلِ: «مُدَّ يَدَكَ!» فَمَدَّهَا، فَإِذَا هِيَ قَدْ عَادَتْ صَحِيحَةً. 6 وَفِي الْحَالِ خَرَجَ الفَرِّيسِيُّونَ مِنَ الْمَجْمَعِ، وَمَعَهُمْ أَعْضَاءُ حِزْبِ هِيرُودُسَ، وَتَآمَرُوا عَلَيْهِ لِيَقْتُلُوهُ.  7 فَانْسَحَبَ يَسُوعُ وَتَلاَمِيذُهُ نَحْوَ الْبُحَيْرَةِ. وَتَبِعَهُ جَمْعٌ كَبِيرٌ مِنْ مَنَاطِقِ الْجَلِيلِ وَمِنَ الْيَهُودِيَّةِ 8 وَأُورُشَلِيمَ وَأَدُومِيَّةَ وَمَا وَرَاءَ الأُرْدُنِّ، وَجَمْعٌ كَبِيرٌ مِنْ نَوَاحِي صُورَ وَصَيْدَا، جَاءُوا إِلَيْهِ إِذْ كَانُوا قَدْ سَمِعُوا بِمَا فَعَلَ. 9 فَأَمَرَ يَسُوعُ تَلاَمِيذَهُ أَنْ يُعِدُّوا لَهُ قَارِباً صَغِيراً يُلاَزِمُهُ، لِئَلاَّ يَزْحَمَهُ الْجَمْعُ، 10 لأَنَّهُ كَانَ قَدْ شَفَى كَثِيرِينَ، فَصَارَ كُلُّ مَنْ بِهِ مَرَضٌ يُسَارِعُ إِلَيْهِ لِيَلْمِسَهُ. 11 وَكَانَتِ الأَرْوَاحُ النَّجِسَةُ حِينَ تَرَاهُ تَخُرُّ سَاجِدَةً لَهُ، صَارِخَةً: «أَنْتَ ابْنُ اللهِ!» 12 فَكَانَ يُحَذِّرُهَا بِشِّدَةٍ مِنْ أَنْ تُذِيعَ أَمْرَهُ.  13 ثُمَّ صَعِدَ إِلَى الْجَبَلِ، وَدَعَا الَّذِينَ أَرَادَهُمْ، فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ. 14 فَعَيَّنَ اثْنَيْ عَشَرَ لِيُلاَزِمُوهُ وَيُرْسِلَهُمْ لِيُبَشِّرُوا، 15 وَتَكُونَ لَهُمْ سُلْطَةٌ عَلَى طَرْدِ الشَّيَاطِينِ. 16 وَالِاثْنَا عَشَرَ الَّذِينَ عَيَّنَهُمْ، هُمْ: سِمْعَانُ، وَقَدْ سَمَّاهُ بُطْرُسَ، 17 وَيَعْقُوبُ بْنُ زَبَدِي، وَيُوحَنَّا أَخُوهُ، وَقَدْ سَمَّاهُمَا بُوَانَرْجِسَ، أَيْ ابْنَيِ الرَّعْدِ، 18 وَأَنْدَرَاوُسُ، وَفِيلِبُّسُ، وَبَرْثُلَمَاوُسُ، وَمَتَّى وَتُومَا، وَيَعْقُوبُ بْنُ حَلْفَى، وَتَدَّاوُسَ، وَسِمْعَانُ الْقَانَوِيُّ، 19 وَيَهُوذَا الإِسْخَرْيُوطِيُّ الَّذِي خَانَهُ.  20 ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى الْبَيْتِ، فَاحْتَشَدَ الْجَمْعُ أَيْضاً، وَلَمْ يَقْدِرْ يَسُوعُ وَتَلاَمِيذُهُ حَتَّى عَلَى أَكْلِ الطَّعَام. 21 فَلَمَّا سَمِعَ أَقْرِبَاؤُهُ، جَاؤُا لِيَأْخُذُوهُ، إِذْ كَانَ أُشِيعَ أَنَّهُ فَقَدَ صَوَابَهُ. 22 وَأَمَّا الْكَتَبَةُ الَّذِينَ نَزَلُوا مِنْ أُورُشَلِيمَ، فَقَالُوا: «إِنَّ بَعْلَزَبُولَ يَسْكُنُهُ، وَإِنَّهُ بِرَئِيسِ الشَّيَاطِينِ يَطْرُدُ الشَّيَاطِينَ!» 23 فَدَعَاهُمْ إِلَيْهِ وَكَلَّمَهُمْ بِالأَمْثَالِ، قَالَ: «كَيْفَ يَقْدِرُ شَيْطَانٌ أَنْ يَطْرُدَ شَيْطَاناً؟ 24 فَإِذَا انْقَسَمَتْ مَمْلَكَةٌ مَّا عَلَى ذَاتِهَا، فَإِنَّهَا لاَ تَقْدِرُ أَنْ تَصْمُدَ. 25 وَإِذَا انْقَسَمَ بَيْتٌ مَا عَلَى ذَاتِهِ، فَإِنَّهُ لاَ يَقْدِرُ أَنْ يَصْمُدَ. 26 فَإِذَا انْقَلَبَ الشَّيْطَانُ عَلَى نَفْسِهِ وَانْقَسَمَ، فَإِنَّهُ لاَ يَقْدِرُ أَنْ يَصْمُدَ، بَلَ يَنْتَهِيَ أَمْرُهُ! 27 لاَ يَقْدِرُ أَحَدٌ أَنْ يَدْخُلَ بَيْتَ قَوِيٍّ وَيَنْهَبَ أَمْتِعَتَهُ إِلاَّ إِذَا قَيَّدَ الْقَوِيَّ أَوَّلاً. وَبَعْدَئِذٍ يَنْهَبُ بَيْتَهُ. 28 الْحَقَّ أَقُولُ لَكُمْ: إِنَّ جَمِيعَ الْخَطَايَا تُغْفَرُ لِبَنِي الْبَشَرِ، حَتَّى كَلامِ الْكُفْرِ الَّذِي يَقُولُونَهُ. 29 وَلَكِنْ مَنْ يَزْدَرِ بالرُّوحِ الْقُدُسِ، فَلاَ غُفْرَانَ لَهُ أَبَداً، بَلْ إِنَّهُ يَقَعُ تَحْتَ عِقَابِ خَطِيئَةٍ أَبَدِيَّةٍ». 30 ذَلِكَ لأَنَّهُمْ قَالُوا: «إِنَّ رُوحاً نَجِساً يَسْكُنُهُ!»  31 وَجَاءَ إِخْوَتُهُ وَأُمُّهُ، فَوَقَفُوا خَارِجَ الْبَيْتِ وَأَرْسَلُوا إِلَيْهِ يَدْعُونَهُ. 32 وَكَانَ قَدْ جَلَسَ حَوْلَهُ جَمْعٌ كَبِيرٌ، فَقَالُوا لَهُ: «هَا إِنَّ أُمَّكَ وَإِخْوَتَكَ فِي الْخَارِجِ يَطْلُبُونَكَ!» 33 فَأَجَابَهُمْ: «مَنْ أُمِّي وَإِخْوَتِي؟» 34 ثُمَّ أَدَارَ نَظَرَهُ فِي الْجَالِسِينَ حَوْلَهُ وَقَالَ: «هؤُلاَءِ هُمْ أُمِّي وَإِخْوَتِي، 35 لأَنَّ مَنْ يَعْمَلُ بَإِرَادَةِ اللهِ هُوَ أَخِي وَأُخْتِي وَأُمِّي!»

Mark 3

کتاب مقدس، ترجمه تفسیری

1 در كفرناحوم عيسی بار ديگر به كنيسه رفت و در آنجا مردی را ديد كه دستش از كار افتاده بود. 2 آن روز شنبه بود؛ به همين دليل مخالفانش مواظب بودند تا اگر آن مرد را در آن روز شفا بخشد، اين موضوع را بهانه‌ای قرار دهند و او را متهم كنند به اينكه دستورات مذهبی را زير پا می‌گذارد. 3 عيسی ازآن مردخواست كه درمقابل همه بايستد. 4 سپس رو به مخالفانش كرد و فرمود: «بنظر شما روز شنبه برای چيست؟ برای نيكی كردن است يا بدی كردن؟ برای نجات دادن جان است يا برای هلاک ساختن آن؟» هيچكس حرفی نزد. 5 عيسی كه از سنگدلی آنان به خشم آمده بود، نگاهی غضب‌آلود بر ايشان انداخت، و به آن مرد فرمود: «دستت را دراز كن!» مرد دستش را دراز كرد و همان لحظه شفا يافت. 6 فريسيان بلافاصله از كنيسه خارج شدند و نزد افراد حزب «هيروديان» رفتند و با يكديگر مشورت كردند تا راهی بيابند كه عيسی را بكشند. 7-8 در اين ضمن، عيسی به همراه پيروانش بسوی ساحل درياچه رفت و جمعی بيشمار از اهالی جليل و يهوديه و اورشليم و همچنين از سرزمين ادوميه و از آنطرف رود اردن، حتی از صور و صيدون به دنبالش روانه شدند، زيرا خبر معجزات او را شنيده بودند. 9 جمعيت بقدری زياد بود كه به شاگردانش فرمود قايقی برايش آماده نگاه دارند تا اگر لازم شد سوار شده، از ازدحام مردم دور بماند، 10 زيرا آن روز، بسياری را شفا می‌بخشيد، بطوری كه تمام بيماران بسوی او هجوم می‌آوردند تا به او دست بزنند و شفا بيابند. 11 كسانی نيز كه گرفتار ارواح پليد بودند، وقتی چشمشان به او می‌افتاد، در مقابلش به خاک می‌افتادند و فرياد برآورده، می‌گفتند: «تو فرزند خدا هستی!» 12 ولی عيسی با تأكيد زياد، به آنها می‌فرمود كه نزد مردم او را شهرت ندهند. 13 سپس عيسی به تپه‌ای برآمد و از آنانی كه منظور نظرش بودند، دعوت كرد تا نزد او بروند. 14-15 سپس، از ميانشان دوازده نفر را برگزيد تا شاگردان هميشگی او باشند و ايشان را بفرستد كه پيام خدا را به گوش مردم برسانند، بيماران را شفا دهند و ارواح پليد را بيرون كنند. 16-19 آن دوازده نفر اينان هستند: شمعون (كه عيسی او را «پِطرُس» لقب داد)؛ يعقوب و يوحَنّا (كه پسران زبدی بودند و عيسی آنان را «پسران رعد» لقب داد)؛ اندرياس، فيليپ، بَرتولُما، متّیٰ، توما، يعقوب (پسر حلفی)، تِدّی، شَمعون (عضو حزبی بود كه برای برانداختن دولت روم در اسرائيل فعاليت می‌كرد)؛ و يهودا اِسخَريوطی (همان كه بعداً به عيسی خيانت كرد). 20 وقتی عيسی به خانه‌ای كه محل اقامتش بود بازگشت، باز عده‌ء زيادی جمع شدند، بطوری كه حتی فرصت غذا خوردن نيز پيدا نكرد. 21 نزديكانش با شنيدن اين خبر آمدند تا او را به خانه‌اش ببرند، چون فكر می‌كردند عقلش را از دست داده است. 22 عده‌ای از علمای دينی نيز كه از اورشليم آمده بودند، می‌گفتند: «شيطان كه رئيس ارواح ناپاک است به جلدش رفته، و به همين دليل روحهای ناپاک از او فرمان می‌برند.» 23 عيسی ايشان را خواست و مَثَلها زده، از ايشان پرسيد: «چگونه ممكن است شيطان خودش را بيرون براند؟ 24 مملكتی كه بين مردمش دو دستگی ايجاد شود، نابود می‌شود. 25 خانواده‌ای كه بين اعضايش تفرقه باشد، از هم می‌پاشد. 26 و اگر شيطان با خودش می‌جنگيد، قادر به انجام هيچ كاری نمی‌شد و تابحال نابود شده بود. 27 در واقع، كسی نمی‌تواند وارد خانه ء شخصی نيرومند شود و دارايی و اموالش را غارت كند، مگر اينكه اول آن شخص را ببندد و بعد به غارت بپردازد. برای بيرون كردن ارواح پليد نيز بايد اول شيطان را بست. 28 عين حقيقت را به شما می‌گويم كه هر گناهی كه انسان مرتكب شود، قابل بخشش می‌باشد، حتی اگر كفر به من باشد. 29 ولی اگر كسی به روح‌القدس كفر گويد، خدا هرگز او را نخواهد بخشيد و بار اين گناه تا ابد بر دوش او خواهد ماند.» 30 عيسی اين را به اين علت گفت كه مردم بجای اينكه معجزات او را ناشی از قدرت روح‌القدس بدانند، می‌گفتند كه او بقدرت شيطان معجزه می‌كند. 31 آنگاه مادر و برادران عيسی آمدند و بيرون آن خانه‌ء شلوغ، منتظرش شدند و كسی را فرستادند تا او را خبر كند. 32 در حاليكه عيسی در ميان عده‌ای نشسته بود، به او پيغام داده، گفتند: «مادر و برادرانت بيرون منتظر هستند.» 33 در پاسخ ايشان فرمود: «مادر من كيست؟ برادرانم چه كسانی هستند؟» 34 و نگاهی به آنانی كه در اطرافش نشسته بودند، انداخت و فرمود: «اينان مادر و برادرانم هستند. 35 هر كه خواست خدا را بجا آورد، او برادر و خواهر و مادر من است.»

Mark 3

New International Version

1 Another time Jesus went into the synagogue, and a man with a shriveled hand was there. 2 Some of them were looking for a reason to accuse Jesus, so they watched him closely to see if he would heal him on the Sabbath. 3 Jesus said to the man with the shriveled hand, “Stand up in front of everyone.” 4 Then Jesus asked them, “Which is lawful on the Sabbath: to do good or to do evil, to save life or to kill?” But they remained silent. 5 He looked around at them in anger and, deeply distressed at their stubborn hearts, said to the man, “Stretch out your hand.” He stretched it out, and his hand was completely restored. 6 Then the Pharisees went out and began to plot with the Herodians how they might kill Jesus. 7 Jesus withdrew with his disciples to the lake, and a large crowd from Galilee followed. 8 When they heard about all he was doing, many people came to him from Judea, Jerusalem, Idumea, and the regions across the Jordan and around Tyre and Sidon. 9 Because of the crowd he told his disciples to have a small boat ready for him, to keep the people from crowding him. 10 For he had healed many, so that those with diseases were pushing forward to touch him. 11 Whenever the impure spirits saw him, they fell down before him and cried out, “You are the Son of God.” 12 But he gave them strict orders not to tell others about him. 13 Jesus went up on a mountainside and called to him those he wanted, and they came to him. 14 He appointed twelve[1] that they might be with him and that he might send them out to preach 15 and to have authority to drive out demons. 16 These are the twelve he appointed: Simon (to whom he gave the name Peter), 17 James son of Zebedee and his brother John (to them he gave the name Boanerges, which means “sons of thunder”), 18 Andrew, Philip, Bartholomew, Matthew, Thomas, James son of Alphaeus, Thaddaeus, Simon the Zealot 19 and Judas Iscariot, who betrayed him. 20 Then Jesus entered a house, and again a crowd gathered, so that he and his disciples were not even able to eat. 21 When his family[2] heard about this, they went to take charge of him, for they said, “He is out of his mind.” 22 And the teachers of the law who came down from Jerusalem said, “He is possessed by Beelzebul! By the prince of demons he is driving out demons.” 23 So Jesus called them over to him and began to speak to them in parables: “How can Satan drive out Satan? 24 If a kingdom is divided against itself, that kingdom cannot stand. 25 If a house is divided against itself, that house cannot stand. 26 And if Satan opposes himself and is divided, he cannot stand; his end has come. 27 In fact, no one can enter a strong man’s house without first tying him up. Then he can plunder the strong man’s house. 28 Truly I tell you, people can be forgiven all their sins and every slander they utter, 29 but whoever blasphemes against the Holy Spirit will never be forgiven; they are guilty of an eternal sin.” 30 He said this because they were saying, “He has an impure spirit.” 31 Then Jesus’ mother and brothers arrived. Standing outside, they sent someone in to call him. 32 A crowd was sitting around him, and they told him, “Your mother and brothers are outside looking for you.” 33 “Who are my mother and my brothers?” he asked. 34 Then he looked at those seated in a circle around him and said, “Here are my mother and my brothers! 35 Whoever does God’s will is my brother and sister and mother.”

Mark 3

Священное Писание, Восточный перевод

1 Иса снова зашёл в молитвенный дом иудеев. Там был человек с иссохшей рукой. (Mt 12:9; Lu 6:6) 2 Недоброжелатели Исы внимательно наблюдали за Ним, не будет ли Он исцелять этого человека в субботу, потому что искали повод обвинить Его. 3 Иса сказал человеку с иссохшей рукой: – Встань посередине. 4 Затем Он спросил их: – Что позволительно делать в субботу: добро или зло? Спасать жизнь или убивать? Они молчали. 5 Тогда Иса, обведя их гневным взглядом и скорбя о чёрствости их сердец, сказал больному: – Протяни руку. Тот протянул, и его рука стала совершенно здоровой. 6 Выйдя из молитвенного дома, блюстители Закона немедленно начали совещаться со сторонниками правителя Ирода[1] о том, как им убить Ису. 7 ; А Иса пошёл с учениками к озеру. За ними следовало великое множество народа из Галилеи, Иудеи, (Mt 4:23; Mt 12:15; Lu 6:17) 8 Иерусалима, Идумеи, из-за реки Иордан, из окрестностей Тира и Сидона. Эти люди шли к Исе, потому что слышали о делах, которые Он совершал. 9 Иса велел ученикам приготовить лодку, чтобы не теснили Его, потому что толпа была весьма многочисленна. 10 Он исцелил многих людей, и поэтому все больные проталкивались вперёд, чтобы прикоснуться к Нему. 11 А те, в ком были нечистые духи, когда видели Его, падали перед Ним и кричали: – Ты – Сын Всевышнего (Царственный Спаситель)! 12 Но Иса строго запрещал им разглашать о том, кто Он. 13 ; Однажды Иса поднялся на гору и позвал к Себе тех, кого Сам пожелал. Они пришли к Нему, (Mt 10:2; Lu 6:14; Ac 1:13) 14 и из них Он избрал двенадцать человек (которых назвал Своими посланниками), чтобы они всегда были с Ним и чтобы Он мог посылать их возвещать Радостную Весть. 15 Он также наделил их властью изгонять демонов. 16 Итак, Иса назначил двенадцать человек: Шимона (которому Он дал имя Петир), 17 Якуба, сына Завдая, и Иохана, брата Якуба (их Он называл«Бней-регеш», что значит«сыны грома»), 18 Андера, Филиппа, Варфоломея, Матая, Фому, Якуба (сына Алфея), Фаддея, Шимона Кананита[2] (Lu 6:15) 19 и Иуду Искариота (который впоследствии и предал Его). 20 ; Однажды, когда Иса вошёл в дом, опять собралась толпа, так что Ему и Его ученикам даже поесть было некогда. (Mt 12:22; Lu 11:14; Lu 12:10) 21 Услышав об этом, родственники Исы пришли забрать Его, потому что они говорили: – Он не в Своём уме. 22 А учители Таурата, пришедшие из Иерусалима, утверждали: – Он одержим Баал-Зевулом (сатаной). Он изгоняет демонов силой повелителя демонов. 23 Тогда, подозвав их к Себе, Иса стал объяснять им с помощью притч: – Как сатана может изгонять сатану? 24 Если царство разделится на враждующие части, оно не сможет устоять, 25 и если дом будет разделён враждой, то этот дом не сможет устоять. 26 Если сатана разделился и враждует против самого себя, то он не может устоять, и конец его близок. 27 Ведь никто не может войти в дом сильного человека и разграбить его добро, если сначала не свяжет его, – только тогда можно будет ограбить его дом. 28 Говорю вам истину: все грехи и любое кощунство будут прощены людям, 29 но кощунство над Святым Духом не простится никогда, вина за этот грех остаётся на человеке навсегда. 30 Он сказал это потому, что они говорили, будто в Нём нечистый дух. 31 Пришли Его мать и братья и, стоя снаружи, попросили позвать Его. (Mt 12:46; Lu 8:19) 32 Вокруг Исы было много людей, и Ему передали: – Твоя мать и Твои братья стоят снаружи и спрашивают Тебя. 33 – Кто Мне мать и кто Мне братья? – спросил их в ответ Иса. 34 Он обвёл взглядом сидящих вокруг Него людей и сказал: – Вот Моя мать и Мои братья. 35 Кто исполняет волю Всевышнего, тот Мне и брат, и сестра, и мать.

Mark 3

中文和合本(简体)

1 耶 稣 又 进 了 会 堂 , 在 那 里 有 一 个 人 枯 乾 了 一 只 手 。 2 众 人 窥 探 耶 稣 , 在 安 息 日 医 治 不 医 治 , 意 思 是 要 控 告 耶 稣 。 3 耶 稣 对 那 枯 乾 一 只 手 的 人 说 : 起 来 , 站 在 当 中 。 4 又 问 众 人 说 : 在 安 息 日 行 善 行 恶 , 救 命 害 命 , 那 样 是 可 以 的 呢 ? 他 们 都 不 作 声 。 5 耶 稣 怒 目 周 围 看 他 们 , 忧 愁 他 们 的 心 刚 硬 , 就 对 那 人 说 : 伸 出 手 来 ! 他 把 手 一 伸 , 手 就 复 了 原 。 6 法 利 赛 人 出 去 , 同 希 律 一 党 的 人 商 议 怎 样 可 以 除 灭 耶 稣 。 7 耶 稣 和 门 徒 退 到 海 边 去 , 有 许 多 人 从 加 利 利 跟 随 他 。 8 还 有 许 多 人 听 见 他 所 做 的 大 事 , 就 从 犹 太 、 耶 路 撒 冷 、 以 土 买 、 约 但 河 外 , 并 推 罗 、 西 顿 的 四 方 来 到 他 那 里 。 9 他 因 为 人 多 , 就 吩 咐 门 徒 叫 一 只 小 船 伺 候 着 , 免 得 众 人 拥 挤 他 。 10 他 治 好 了 许 多 人 , 所 以 凡 有 灾 病 的 , 都 挤 进 来 要 摸 他 。 11 污 鬼 无 论 何 时 看 见 他 , 就 俯 伏 在 他 面 前 , 喊 着 说 : 你 是 神 的 儿 子 。 12 耶 稣 再 三 的 嘱 咐 他 们 , 不 要 把 他 显 露 出 来 。 13 耶 稣 上 了 山 , 随 自 己 的 意 思 叫 人 来 ; 他 们 便 来 到 他 那 里 。 14 他 就 设 立 十 二 个 人 , 要 他 们 常 和 自 己 同 在 , 也 要 差 他 们 去 传 道 , 15 并 给 他 们 权 柄 赶 鬼 。 16 这 十 二 个 人 有 西 门 ─ 耶 稣 又 给 他 起 名 叫 彼 得 , 17 还 有 西 庇 太 的 儿 子 雅 各 和 雅 各 的 兄 弟 约 翰 , 又 给 这 两 个 人 起 名 叫 半 尼 其 , 就 是 雷 子 的 意 思 , 18 又 有 安 得 烈 、 腓 力 、 巴 多 罗 买 、 马 太 、 多 马 、 亚 勒 腓 的 儿 子 雅 各 、 和 达 太 , 并 奋 锐 党 的 西 门 ; 19 还 有 卖 耶 稣 的 加 略 人 犹 大 。 20 耶 稣 进 了 一 个 屋 子 , 众 人 又 聚 集 , 甚 至 他 连 饭 也 顾 不 得 吃 。 21 耶 稣 的 亲 属 听 见 , 就 出 来 要 拉 住 他 , 因 为 他 们 说 他 癫 狂 了 。 22 从 耶 路 撒 冷 下 来 的 文 士 说 : 他 是 被 别 西 卜 附 着 ; 又 说 : 他 是 靠 着 鬼 王 赶 鬼 。 23 耶 稣 叫 他 们 来 , 用 比 喻 对 他 们 说 : 撒 但 怎 能 赶 出 撒 但 呢 ? 24 若 一 国 自 相 分 争 , 那 国 就 站 立 不 住 ; 25 若 一 家 自 相 分 争 , 那 家 就 站 立 不 住 。 26 若 撒 但 自 相 攻 打 分 争 , 他 就 站 立 不 住 , 必 要 灭 亡 。 27 没 有 人 能 进 壮 士 家 里 , 抢 夺 他 的 家 具 ; 必 先 捆 住 那 壮 士 , 才 可 以 抢 夺 他 的 家 。 28 我 实 在 告 诉 你 们 , 世 人 一 切 的 罪 和 一 切 亵 渎 的 话 都 可 得 赦 免 ; 29 凡 亵 渎 圣 灵 的 , 却 永 不 得 赦 免 , 乃 要 担 当 永 远 的 罪 。 30 这 话 是 因 为 他 们 说 : 他 是 被 污 鬼 附 着 的 。 31 当 下 , 耶 稣 的 母 亲 和 弟 兄 来 , 站 在 外 边 , 打 发 人 去 叫 他 。 32 有 许 多 人 在 耶 稣 周 围 坐 着 , 他 们 就 告 诉 他 说 : 看 哪 , 你 母 亲 和 你 弟 兄 在 外 边 找 你 。 33 耶 稣 回 答 说 : 谁 是 我 的 母 亲 ? 谁 是 我 的 弟 兄 ? 34 就 四 面 观 看 那 周 围 坐 着 的 人 , 说 : 看 哪 , 我 的 母 亲 , 我 的 弟 兄 。 35 凡 遵 行 神 旨 意 的 人 就 是 我 的 弟 兄 姐 妹 和 母 亲 了 。