Žalm 49

Český ekumenický překlad

od Česká biblická společnost
1 Pro předního zpěváka. Pro Kórachovce, žalm. 2  Slyšte to, všichni lidé, všichni obyvatelé světa, naslouchejte, 3  ať jste rodu prostého anebo urození, boháči i ubožáci. 4  Moje ústa budou vyhlašovat moudrost, mé srdce bude rozjímat o rozumnosti. 5  Nakloním své ucho ku příslovím, při citeře předložím svou hádanku i výklad. 6  Proč bych se bál ve zlých dnech, když mě obklopují zvrhlí záškodníci, 7  kteří spoléhají na své jmění a svým velkým bohatstvím se chlubí? 8  Nikdo nevykoupí ani bratra, není schopen vyplatit Bohu sám sebe. 9  Výkupné za lidský život je tak velké, že se každý musí provždy zříci toho, 10  že by natrvalo, neustále žil a nedočkal se zkázy. 11  Vždyť vidí, že umírají moudří, hynou stejně jako hlupák nebo tupec a své jmění zanechají jiným. 12  Ti však myslí, že tu jejich domy budou věčně, jejich příbytky po všechna pokolení, svými jmény nazývají role. 13  Ale člověk, byť byl ve cti, nemusí ani noc přečkat; podobá se zvířatům, jež zajdou. 14  To je cesta těch, kdo bláznovství se drží; za nimi jdou ti, kdo si libují v jejich řečech. -Sela- 15  Ženou se jak ovce do podsvětí, sama smrt je pase. Zrána je pošlapou lidé přímí, a co vytvořili, zhltne podsvětí, trvání to nemá. 16  Avšak mne Bůh ze spárů podsvětí vykoupí, on mě přijme! -Sela- 17  Jen se neboj, bohatne-li někdo a množí-li slávu svého domu; 18  zemře, nic nevezme s sebou, jeho sláva za ním nesestoupí. 19  I když zaživa si dobrořečil: „Chválí tě, že sis to zařídil tak dobře,“ 20  musí se přidat k pokolení svých otců, kteří nikdy nezahlédnou světlo. 21  Člověk, byť byl ve cti, nemusí mít rozum, podobá se zvířatům, jež zajdou. - Sela- 

Žalm 49

Elberfelder Bibel

od SCM Verlag
1 Dem Chorleiter. Von den Söhnen Korachs. Ein Psalm. (Ž 42,1)2 Hört dies, ihr Völker alle; nehmt es zu Ohren, alle Bewohner der Welt; (Mi 1,2)3 Söhne der Einfachen wie der Vornehmen[1], Reiche und Arme miteinander! (Ž 4,3)4 Mein Mund soll Weisheit reden, und das Sinnen meines Herzens ist Einsicht.5 Mein Ohr will ich zu einem Spruch neigen, mein Rätsel auflösen zur Zither. (Ž 78,2)6 Warum sollte ich mich fürchten in Tagen des Übels, wenn die Sünde derer, die mich hintergehen[2], mich umringt? (Ž 56,5; Ž 112,7)7 Sie vertrauen auf ihr Vermögen und rühmen sich der Größe ihres Reichtums. (Jr 9,22; Mk 10,24)8 Niemals kann ein Mann seinen Bruder[3] loskaufen, nicht kann er Gott sein Lösegeld geben –9 denn ⟨zu⟩ kostbar ist das Kaufgeld für ihre Seele, und er muss davon ablassen auf ewig –, (Mt 16,26)10 dass er fortlebe immer, die Grube nicht sieht. (Ž 89,49)11 Denn man sieht: die Weisen sterben, der Tor und der Unvernünftige kommen miteinander um, und sie lassen anderen ihr Vermögen. (Ž 39,7)12 [4] Ihr Gedanke ⟨ist⟩, ⟨dass⟩ ihre Häuser in Ewigkeit ⟨stehen⟩, ihre Wohnung von Generation zu Generation[5]; sie hatten Ländereien nach ihren Namen benannt.13 Doch der Mensch, der im Ansehen ist, bleibt nicht[6]; er gleicht dem Vieh, das umkommt. (Kaz 3,19)14 Dies ist der[7] Weg derer, die unerschütterlich sind, und das[8] Ende derer, die Gefallen finden an ihren Worten: //15 Wie Schafe weidet sie der Tod, sie sinken zum Scheol hinab; und am Morgen herrschen die Aufrichtigen über sie; ihre Gestalt zerfällt, der Scheol ist ihre Wohnung[9].16 Gott aber wird mein Leben[10] erlösen von der Gewalt des Scheols; denn er wird mich aufnehmen[11]. // (Oz 13,14)17 Fürchte dich nicht, wenn ein Mann sich bereichert, wenn sich vergrößert die Pracht seines Hauses.18 Denn bei seinem Tod nimmt er das alles nicht mit; seine Pracht folgt ihm nicht hinab. (L 12,20; 1Tm 6,7)19 Wenn er auch in seinem Leben seine Seele segnet – und man preist dich, wenn du es dir gut gehen lässt –, (L 12,19)20 so kommt sie doch zur Generation seiner Väter, die nie mehr das Licht sehen. (Jb 10,21)21 Der Mensch, der im Ansehen ist, hat keine Einsicht, er gleicht dem Vieh, das vertilgt wird. // (Kaz 3,19)