1 Poutní píseň. Jak často mě už od mládí sužovali – Izrael ať řekne –, 2 jak často mě už od mládí sužovali, ale nepřemohli. 3 Po zádech mi orali oráči, vyorali dlouhé brázdy. 4 Hospodin je spravedlivý, postraňky těch svévolníků přeťal. 5 S hanbou zpět ať táhnou všichni, kteří nenávidí Sijón! 6 Ať jsou jak tráva na střechách, ta uschne dřív, než je vytrhána. 7 Jí si ten, kdo žne, dlaň nenaplní, ani náruč ten, jenž sbírá snopy. 8 Neřeknou jim ti, kdo půjdou kolem: „Požehnání Hospodinovo buď s vámi! Žehnáme vám v Hospodinově jménu.“
1Ein Wallfahrtslied. Oft haben sie mich bedrängt von meiner Jugend an – so soll Israel sagen –, (Ex 1,11)2oft haben sie mich bedrängt von meiner Jugend an; dennoch haben sie mich nicht überwältigt. (Ex 1,11; Ž 118,13; 2K 4,8)3Pflüger haben auf meinem Rücken gepflügt, haben lang gezogen ihre Furchen. (Iz 50,6; Iz 51,23)4Der HERR ist gerecht! Er hat durchschnitten den Strick der Gottlosen. (Ž 7,12; Ž 124,7)5Mögen beschämt werden und zurückweichen alle, die Zion hassen! (Ž 40,15; Iz 29,8)6Mögen sie sein wie das Gras auf den Dächern, das verdorrt, ehe man es ausreißt, (Ž 37,2; Iz 37,27)7womit der Schnitter seine Hand nicht füllt noch der Garbenbinder seinen Arm[1];8und ⟨wo⟩ die Vorübergehenden nicht sagen: Des HERRN Segen über euch! – Wir segnen euch im Namen des HERRN. (2S 6,18)