1 Hospodina miluji; on slyší můj hlas, moje prosby, 2 sklonil ke mně ucho. Po všechny své dny chci k němu volat. 3 Ovinuly mě provazy smrti, přepadly mě úzkosti podsvětí; nacházím jen soužení a strasti. 4 Vzývám však Hospodinovo jméno: Hospodine, prosím, zachraň mi život! 5 Hospodin je milostivý, spravedlivý, náš Bůh se slitovává. 6 Hospodin je ochránce nezkušených: byl jsem vyčerpán, a dopřál mi zvítězit. 7 Můžeš opět odpočinout, moje duše, neboť Hospodin se tě zastal. 8 Ubránils mě před smrtí, mé oko před slzami, moje nohy před zvrtnutím. 9 Před Hospodinem smím dále chodit v zemi živých. 10 Uvěřil jsem, proto mluvím; byl jsem velmi pokořený. 11 Ukvapeně jsem si říkal: Každý člověk je lhář. 12 Jak se mám odvděčit Hospodinu, že se mne tolikrát zastal? 13 Zvednu kalich spásy a budu vzývat Hospodinovo jméno. 14 Svoje sliby Hospodinu splním před veškerým jeho lidem. 15 Velkou cenu má v Hospodinových očích oddanost jeho věrných až k smrti. 16 Hospodine, prosím, já jsem tvůj služebník, služebník tvůj, syn tvé služebnice. Ty jsi mi rozvázal pouta. 17 Tobě obětuji oběť díků a budu vzývat Hospodinovo jméno. 18 Svoje sliby Hospodinu splním před veškerým jeho lidem, 19 v nádvořích Hospodinova domu, Jeruzaléme, v tvém středu. Haleluja.
1Ich liebe den HERRN, denn er hört meine Stimme, mein Flehen. (1Kr 9,3; Ž 18,2; Jon 2,3; J 21,15)2Ja, er hat zu mir geneigt sein Ohr; und an ⟨allen⟩ meinen Tagen werde ich ⟨ihn an⟩rufen. (Ž 28,6; Ž 31,3)3Es umfingen mich die Fesseln des Todes, die Ängste des Scheols erreichten mich. Ich geriet in[1] Not und Kummer. (Ž 18,5)4Da rief ich den Namen des HERRN an: »Bitte, HERR, rette meine Seele!« (Ž 6,5)5Gnädig ist der HERR und gerecht, und unser Gott ist barmherzig. (Ž 112,4)6Der HERR behütet die Einfältigen. Ich war schwach, doch er hat mich gerettet.7Kehre zurück, meine Seele, zu deiner Ruhe! Denn der HERR hat dir Gutes erwiesen.8Denn du hast meine Seele vom Tod gerettet, meine Augen von Tränen, meinen Fuß vom Sturz. (Iz 25,8; Ju 1,24)9Ich werde wandeln vor dem HERRN in den Landen der Lebendigen. (Ž 27,13; Ž 56,14)10Ich habe geglaubt, darum kann ich sagen[2]: »Ich bin sehr gebeugt gewesen.« (2K 4,13)11Ich sprach in meiner Bestürzung: »Alle Menschen sind Lügner!« (Ž 12,2; Ř 3,4)12Wie soll ich dem HERRN vergelten alle seine Wohltaten an mir? (Mi 6,6)13Den Becher der Rettungen will ich erheben und den Namen des HERRN anrufen.14Ich will dem HERRN meine Gelübde erfüllen, ja, vor seinem ganzen Volk! (Ž 22,26; Ž 65,2)15Kostbar ist in den Augen des HERRN der Tod seiner Getreuen. (Ž 72,14)16Ach, HERR, ich bin ja dein Knecht! Ich bin dein Knecht, der Sohn deiner Magd! Gelöst hast du meine Fesseln! (Ž 86,16; Ž 119,125; Ž 143,12)17Dir will ich ein Dankopfer bringen, anrufen will ich den Namen des HERRN! (Ž 107,22; L 13,13)18Ich will dem HERRN meine Gelübde erfüllen, ja, vor seinem ganzen Volk, (Ž 22,26; Ž 65,2)19in den Vorhöfen des Hauses des HERRN, in deiner Mitte, Jerusalem! Halleluja! (Ž 96,8)