1Kom, lad os lovprise Herren med sang, lad os råbe af fryd for vor Frelser.2Lad os komme til ham med tak, lad os spille og synge til hans ære.3For Herren er den almægtige Gud, Kongen over alle guder.4Han hersker over havenes dyb, de mægtige bjerge tilhører ham.5Han skabte både hav og land, derfor tilhører det hele ham.6Kom, lad os bøje os og tilbede vor Gud, lad os knæle for Herren, vor Skaber.7Han er vor Gud, og vi er hans folk, den hjord, han vogter og tager sig af. Gid I ville lytte til, hvad han siger i dag:8Lad være med at lukke af for mit ord, som da jeres forfædre gjorde oprør ved Meriba[1] og satte sig op imod mig ved Massa i ørkenen. (2.Mos 17,7)9De provokerede mig og satte mig på prøve, selv om de havde set mine undere i 40 år.10Jeg blev vred på dem og sagde: „De går altid deres egne veje, i stedet for at følge mine.”11Så svor jeg i min vrede: „De skal ikke få lov at opleve min hvile.”
1Gelin, RAB'be sevinçle haykıralım, Bizi kurtaran kayaya sevinç çığlıkları atalım,2Şükranla huzuruna çıkalım, O'na sevinç ilahileri yükseltelim!3Çünkü RAB ulu Tanrı'dır, Bütün ilahların üstünde ulu kraldır.4Yerin derinlikleri O'nun elindedir, Dağların dorukları da O'nun.5Deniz O'nundur, çünkü O yarattı, Karaya da O'nun elleri biçim verdi.6Gelin, tapınalım, eğilelim, Bizi yaratan RAB'bin önünde diz çökelim.7Çünkü O Tanrımız'dır, Bizse O'nun otlağının halkı, Elinin altındaki koyunlarız. Bugün sesini duyarsanız,8Meriva'da[1], o gün çölde, Massa'da[2] olduğu gibi, Yüreklerinizi nasırlaştırmayın.9Yaptıklarımı görmelerine karşın, Atalarınız orada beni sınayıp denediler.10Kırk yıl o kuşaktan hep iğrendim, ‹‹Yüreği kötü yola sapan bir halktır›› dedim, ‹‹Yollarımı bilmiyorlar.››11Bu yüzden öfkeyle ant içtim: ‹‹Huzur diyarıma[3] asla girmeyecekler!››