Salme 35 | Bibelen på hverdagsdansk

Bibelen på hverdagsdansk

Hjælp under falsk anklage

1 En sang af David. Herre, kæmp mod dem, der bekæmper mig. Gå i krig mod dem, som angriber mig. 2 Tag din rustning på, grib dit skjold, gør klar til kamp mod mine fjender. 3 Kast dit spyd og brug din lanse mod dem, der forfølger mig. Lov mig, at du vil redde mig. 4 Bring skam over dem, der ønsker at slå mig ihjel. Forvir dem, så de må vende om, og deres onde planer mislykkes. 5 Blæs dem væk som avner for vinden, lad din mægtige engel drive dem bort. 6 Gør deres vej mørk og glat, lad din engel forfølge dem. 7 Uden grund har de sat fælder for mig, gravet en faldgrube på min vej. 8 Men pludselig kommer ulykken over dem, de bliver fanget i deres egen fælde, de styrter selv i faldgruben. 9 Så vil jeg glæde mig over dig, Herre, jeg vil fryde mig over din frelse. 10 Fra mit hjertes dyb vil jeg råbe: Herre, ingen kan sammenlignes med dig. Du, som redder de svage fra deres undertrykkere, frelser de værgeløse fra røveres overgreb. 11 Falske vidner stod frem imod mig, anklagede mig for noget, jeg ikke havde gjort. 12 De gengældte godt med ondt og gjorde mig helt fortvivlet. 13 Dengang de var syge, sørgede jeg, klædte mig i sæk og aske, bad med bøjet hoved og fastede inderligt for dem. 14 Jeg følte det, som var det min egen familie, jeg sørgede for dem, som var det min mor. 15 Men da jeg selv kom ud i problemer, blev de glade og samlede sig imod mig. De angreb mig uden varsel, bagtalte mig dagen lang. 16 Da jeg snublede, gjorde de nar ad mig. De viste tænder som glubske løver. 17 Herre, hvor længe vil du bare se på? Grib dog ind og frels mig fra de løver. Red mit liv fra de rasende bæster. 18 Så vil jeg offentligt give dig ære, prise dig blandt alt dit folk. 19 De blev mine fjender uden årsag. Lad dem ikke sejre over mig. De hadede mig uden grund. Lad dem ikke udføre deres onde planer. 20 De ønsker ikke at skabe fred, men planlægger ondt mod uskyldige folk. 21 De råber deres anklager imod mig: „Ha!” siger de. „Vi så det selv!” 22 Herre, du har set det hele. Vær ikke tavs. Lad mig ikke i stikken nu. 23 Grib ind, Herre, og skaf mig ret. Min Herre og Gud, før min sag. 24 Erklær mig skyldfri, for du er retfærdig. Lad dem ikke sejre over mig. 25 Lad dem ikke sige: „Ha! Det gik, som vi havde håbet!” Lad dem ikke tænke: „Nu er det ude med ham!” 26 Gør dem alle skamfulde, alle, der fryder sig over min ulykke. Lad dem, der gør nar ad mig, selv blive gjort til grin. 27 Men lad dem, som ønsker mig det godt, juble af glæde og sige: „Lovet være Herren, for han hjælper sine tjenere.” 28 Så vil jeg altid mindes din godhed. Ja, jeg vil prise dig dagen lang.

Kutsal Kitap Yeni Çeviri

fra Turkish Bible Society

35. Mezmur

Davut'un mezmuru

1 Ya RAB, benimle uğraşanlarla sen uğraş, Benimle savaşanlarla sen savaş! 2 Al küçük kalkanla büyük kalkanı, Yardımıma koş! 3 Kaldır mızrağını, kargını beni kovalayanlara, ‹‹Seni ben kurtarırım›› de bana! 4 Canıma kastedenler utanıp rezil olsun! Utançla geri çekilsin bana kötülük düşünenler! 5 Rüzgarın sürüklediği saman çöpüne dönsünler, RAB'bin meleği artlarına düşsün! 6 Karanlık ve kaygan olsun yolları, RAB'bin meleği kovalasın onları! 7 Madem neden yokken bana gizli ağlar kurdular, Nedensiz çukur kazdılar, 8 Başlarına habersiz felaket gelsin, Gizledikleri ağa kendileri tutulsun, Felakete uğrasınlar. 9 O zaman RAB'de sevinç bulacağım, Beni kurtardığı için coşacağım. 10 Bütün varlığımla şöyle diyeceğim: ‹‹Senin gibisi var mı, ya RAB, Mazlumu zorbanın elinden, Mazlumu ve yoksulu soyguncudan kurtaran?›› 11 Kötü niyetli tanıklar türüyor, Bilmediğim konuları soruyorlar. 12 İyiliğime karşı kötülük ediyor, Yalnızlığa itiyorlar beni. 13-14 Oysa onlar hastalanınca ben çula sarınır, Oruç tutup alçakgönüllü olurdum. Duam yanıtsız kalınca, Bir dost, bir kardeş yitirmiş gibi dolaşırdım. Kederden belim bükülürdü, Annesi için yas tutan biri gibi. 15 Ama ben sendeleyince toplanıp sevindiler, Toplandı bana karşı tanımadığım alçaklar, Durmadan didiklediler beni. 16 Tanrıtanımaz, alaycı soytarılar gibi, Diş gıcırdattılar bana. 17 Ne zamana dek seyirci kalacaksın, ya Rab? Kurtar canımı bunların saldırısından, Hayatımı bu genç aslanlardan! 18 Büyük toplantıda sana şükürler sunacağım, Kalabalığın ortasında sana övgüler dizeceğim. 19 Sevinmesin boş yere bana düşman olanlar, Göz kırpmasınlar birbirlerine Nedensiz benden nefret edenler. 20 Çünkü barış sözünü etmez onlar, Kurnazca düzen kurarlar ülkenin sakin insanlarına. 21 Beni suçlamak için ağızlarını ardına kadar açtılar: ‹‹Oh! Oh!›› diyorlar, ‹‹İşte kendi gözümüzle gördük yaptıklarını!›› 22 Olup biteni sen de gördün, ya RAB, sessiz kalma, Ya Rab, benden uzak durma! 23 Uyan, kalk savun beni, Uğraş hakkım için, ey Tanrım ve Rab'bim! 24 Adaletin uyarınca haklı çıkar beni, ya RAB, Tanrım benim! Gülmesinler halime! 25 Demesinler içlerinden: ‹‹Oh! İşte buydu dileğimiz!››, Konuşmasınlar ardımdan: ‹‹Yedik başını!›› diye. 26 Utansın kötü halime sevinenler, Kızarsın yüzleri hepsinin; Gururla karşıma dikilenler Utanca, rezalete bürünsün. 27 Benim haklı çıkmamı isteyenler, Sevinç çığlıkları atıp coşsunlar; Şöyle desinler sürekli: ‹‹Kulunun esenliğinden hoşlanan RAB yücelsin!›› 28 O zaman gün boyu adaletin, Övgülerin dilimden düşmeyecek.