Apokalipsa 19,20

Słowo Życia

20 Bestia została jednak schwytana, a wraz z nią—fałszywy prorok, który w jej obecności dokonywał cudów, oszukując w ten sposób ludzi, którzy przyjęli znak bestii i oddawali cześć jej posągowi. Oboje żywcem zostali wrzuceni do ognistego jeziora płonącej siarki. 

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

20 I schwytane zostało zwierzę, a wraz z nim fałszywy prorok, który czynił przed nim znaki, przez które zwiódł tych, którzy przyjęli znamię zwierzęcia i pokłonili się jego podobiźnie – obaj zostali wrzuceni żywcem do jeziora ognia płonącego siarką. (2 Krl 16,3; 2 Krl 23,10; Iz 30,33; Jer 7,31; Dn 7,11; Ap 13,11; Ap 13,16; Ap 14,9; Ap 14,11; Ap 16,2; Ap 20,10; Ap 20,14; Ap 20,15; Ap 21,8) 

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (literacki)

20 I bestia została schwytana, a wraz z nią fałszywy prorok. To on służył jej znakami dla zwiedzenia tych, którzy przyjęli znamię bestii i pokłonili się jej podobiźnie. Bestia i fałszywy prorok zostali wrzuceni żywcem do jeziora ognia, płonącego siarką.