Hiob 20 | کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

سوفر سخن میگويد: شرارت بیسزا نخواهد ماند

1 آنگاه سوفر نعماتی پاسخ داد: 2 ای ايوب، بيش از اين نمیتوانم حرفهای تو را تحمل كنم و مجبورم جوابت را بدهم. 3 مرا به دلیل اينكه تو را گناهكار خواندهام سرزنش میكنی، ولی من میدانم چگونه جواب تو را بدهم. 4 مگر نمیدانی كه از دوران قديم كه انسان بر زمين قرار داده شد خوشبختی شريران هميشه زودگذر بوده است؟ 6 اگرچه مرد بدكار سرافراز گردد و شوكتش سر به فلک كشد، 7 ولی بزودی مثل فضله به دور انداخته شده، نابود خواهد گرديد و كسانی كه او را میشناختند حيران شده، خواهند گفت كه او چه شد؟ 8 او همچون يک رؤيا محو خواهد شد. 9 ديگر هرگز نه دوستانش او را خواهند ديد و نه خانوادهاش. 10 فرزندانش از فقيران گدايی خواهند كرد و با زحمت و مشقت قرضهای پدرشان را خواهند پرداخت. 11 هنوز به پيری نرسيده، خواهد مرد و استخوانهايش در خاک خواهد پوسيد. 12 او از طعم شرارت لذت میبرد و آن را در دهان خود نگه داشته، مزهمزه میكند. 14 اما آنچه كه خورده است در معدهاش ترش میشود. 15 ثروتی را كه بلعيده، قی خواهد كرد؛ خدا آن را از شكمش بيرون خواهد كشيد. 16 آنچه خورده است مانند زهر مار تلخ شده، طعم مرگ خواهد داشت. 17 او از اموالی كه دارد استفاده نخواهد كرد و از خوراک لذت نخواهد برد. 18 زحماتش برای او ثمری نخواهد داشت و ثروتش باعث خوشی او نخواهد شد. 19 زيرا به فقرا ظلم كرده، آنها را از خانه و زندگيشان محروم ساخته است. 20 از آنچه با حرص و طمع به چنگ آورده است هرگز ارضا نخواهد شد، 21 و از آنچه با دزدی اندوخته است لذت نخواهد برد و كاميابی او دوام نخواهد داشت. 22 وقتی به اوج كاميابی برسد بدبختی دامنگير او خواهد شد. 23 هنگامی كه او میخورد و شكم خود را پر میكند، خدا خشم خود را بر او نازل خواهد كرد. 24 در حالی که میكوشد از شمشير آهنين فرار كند، تيری از كمانی برنجين رها شده، در بدن او فرو خواهد رفت. 25 هنگامی كه تير را از بدنش بيرون میكشد نوک براق آن جگرش را پاره خواهد كرد و وحشت مرگ بر او چيره خواهد شد. 26 دارايی او نابود خواهد شد و آتشی ناگهانی به اموالش خواهد افتاد و آنچه را كه برايش باقی مانده است خواهد بلعيد. 27 آسمانها گناهان او را آشكار خواهند ساخت و زمين عليه او شهادت خواهد داد. 28 مال و ثروتش در اثر خشم خدا نابود خواهد گرديد. 29 اين است سرنوشتی كه خدای قادر مطلق برای بدكاران تعيين كرده است.

Lutherbibel 2017

Zofars zweite Rede

1 Da antwortete Zofar von Naama und sprach: 2 Darum muss ich antworten, und deswegen kann ich nicht schweigen; 3 denn ich muss hören, wie man mich schmäht und tadelt, aber der Geist aus meiner Einsicht lehrt mich antworten. 4 Weißt du nicht, dass es allezeit so gegangen ist, seitdem Menschen auf Erden gewesen sind, 5 dass das Frohlocken der Gottlosen nicht lange währt und die Freude des Ruchlosen nur einen Augenblick? 6 Wenn auch sein Hochmut in den Himmel reicht und sein Haupt an die Wolken rührt, 7 so wird er doch für immer vergehen wie sein Kot, und die ihn gesehen haben, werden sagen: Wo ist er? 8 Wie ein Traum wird er verfliegen und nicht mehr zu finden sein und wie ein Nachtgesicht verschwinden. 9 Das Auge, das ihn gesehen hat, wird ihn nicht mehr sehen, und seine Stätte wird ihn nicht mehr schauen. 10 Seine Söhne werden bei den Armen betteln gehen, und seine Hände müssen seine Habe wieder hergeben. 11 Sind auch seine Gebeine voll Jugendkraft, so müssen sie sich doch mit ihm in den Staub legen. 12 Wenn ihm auch das Böse in seinem Munde wohlschmeckt, dass er es birgt unter seiner Zunge, 13 dass er es hegt und nicht loslässt und es zurückhält in seinem Gaumen, 14 so wird sich doch seine Speise verwandeln in seinem Leibe und wird Otterngift in seinem Bauch. 15 Die Güter, die er verschlungen hat, muss er wieder ausspeien, und Gott treibt sie aus seinem Bauch heraus. 16 Er wird Otterngift saugen, und die Zunge der Schlange wird ihn töten. 17 Er wird nicht sehen die Ströme noch die Bäche, die mit Honig und Milch fließen. 18 Er wird erwerben und doch nichts davon genießen und über seine eingetauschten Güter nicht froh werden. 19 Denn er hat unterdrückt und verlassen den Armen; er hat Häuser an sich gerissen, die er nicht erbaut hat. 20 Denn sein Wanst konnte nicht voll genug werden; mit seinem köstlichen Gut wird er nicht entrinnen. 21 Nichts entging seiner Fressgier; darum wird sein gutes Leben keinen Bestand haben. 22 Wenn er auch die Fülle und genug hat, wird ihm doch angst werden; alle Gewalt der Mühsal wird über ihn kommen. 23 Es soll geschehen: Damit er genug bekommt, wird Gott den Grimm seines Zorns über ihn senden und wird über ihn regnen lassen seine Schrecknisse. 24 Flieht er vor dem eisernen Harnisch, so wird ihn der eherne Bogen durchbohren! 25 Es dringt das Geschoss aus seinem Rücken, der Blitz des Pfeiles aus seiner Galle; Schrecken fahren über ihn hin. 26 Alle Finsternis ist für ihn aufgespart. Es wird ihn ein Feuer verzehren, das keiner angezündet hat, und wer übrig geblieben ist in seiner Hütte, dem wird’s schlimm ergehen. 27 Der Himmel wird seine Schuld enthüllen, und die Erde wird sich gegen ihn erheben. 28 Die Flut wälzt sein Haus fort, Regengüsse am Tage seines Zorns. 29 Das ist der Lohn eines gottlosen Menschen bei Gott und das Erbe, das Gott ihm zugesprochen hat.

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر | Lutherbibel 2017 | Hiob 20

سوفر سخن میگويد: شرارت بیسزا نخواهد ماند

Zofars zweite Rede