1Tanrın RAB'be dön, ey İsrail, Çünkü suçlarından ötürü tökezledin.2Dualarla gidin, RAB'be dönün, O'na, ‹‹Bağışla bütün suçlarımızı›› deyin, ‹‹Lütfet, kabul et bizi, Öyle ki, dudaklarımızın kurbanını[1] sunalım.3Asur kurtaramaz bizi, Savaş atlarına binmeyeceğiz. Artık ellerimizle yaptığımıza ‹Tanrımız› demeyeceğiz, Çünkü öksüz sende merhamet bulur.››
Rab İsrail'e Umut Veriyor
4‹‹Onların dönekliğini düzelteceğim, Gönülden seveceğim onları, Çünkü onlara karşı öfkem dindi.5Çiy gibi olacağım İsrail'e; Zambak gibi çiçek açacak, Lübnan sediri gibi kök salacaklar.6Dallanıp budaklanacaklar, Görkemleri zeytin ağacını, Kokuları Lübnan sedirini andıracak.7Yine insanlar oturacak gölgesinde; Buğday gibi gelişecek, Asma gibi serpilecekler; Lübnan şarabı kadar ün kazanacaklar.8Ey Efrayim, artık ne işim var putlarla? Yanıtlayacak, seninle ilgileneceğim. Yeşil çam gibiyim ben, Senin verimliliğin benden kaynaklanıyor.››9Bilge kişi kavrasın bunları, Anlayan anlasın. Çünkü RAB'bin yolları adildir; Bu yollarda yürür doğrular, Ama başkaldıranlar bu yollarda sendeler.