1Genç Samuel Eli'nin yönetimi altında RAB'be hizmet ediyordu. O günlerde RAB'bin sözü seyrek geliyordu; görümler de azalmıştı.2Bir gece Eli yatağında uyuyordu. Gözleri öyle zayıflamıştı ki, güçlükle görebiliyordu.3Samuel ise RAB'bin Tapınağı'nda, Tanrı'nın Sandığı'nın bulunduğu yerde uyuyordu. Tanrı'nın kandili daha sönmemişti.4RAB Samuel'e seslendi. Samuel, ‹‹Buradayım›› diye karşılık verdi.5Ardından Eli'ye koşup, ‹‹Beni çağırdın, işte buradayım›› dedi. Ama Eli, ‹‹Ben çağırmadım, dön yat›› diye karşılık verdi. Samuel de dönüp yattı.6RAB yine, ‹‹Samuel!›› diye seslendi. Samuel kalkıp Eli'ye gitti ve, ‹‹İşte, buradayım, beni çağırdın›› dedi. Eli, ‹‹Çağırmadım, oğlum›› diye karşılık verdi, ‹‹Dön yat.››7Samuel RAB'bi daha tanımıyordu; RAB'bin sözü henüz ona açıklanmamıştı.8RAB yine üçüncü kez Samuel'e seslendi. Samuel kalkıp Eli'ye gitti. ‹‹İşte buradayım, beni çağırdın›› dedi. O zaman Eli genç Samuel'e RAB'bin seslendiğini anladı.9Bunun üzerine Samuel'e, ‹‹Git yat›› dedi, ‹‹Sana yine seslenirse, ‹Konuş, ya RAB, kulun dinliyor› dersin.›› Samuel gidip yerine yattı.10RAB gelip orada durdu ve önceki gibi, ‹‹Samuel, Samuel!›› diye seslendi. Samuel, ‹‹Konuş, kulun dinliyor›› diye yanıtladı.11RAB Samuel'e şöyle dedi: ‹‹Ben İsrail'de her duyanı şaşkına çevirecek bir şey yapmak üzereyim.12O gün Eli'nin ailesine karşı söylediğim her şeyi baştan sona dek yerine getireceğim.13Çünkü farkında olduğu günahtan ötürü ailesini sonsuza dek yargılayacağımı Eli'ye bildirdim. Oğulları Tanrı'ya saygısızlık ettiler[1]. Eli de onlara engel olmadı.14Bu nedenle, ‹Eli'nin ailesinin günahı hiçbir zaman kurban ya da sunuyla bile bağışlanmayacaktır› diyerek Eli'nin ailesi hakkında ant içtim.››15Samuel sabaha kadar yattı, sonra RAB'bin Tapınağı'nın kapılarını açtı. Gördüğü görümü Eli'ye söylemekten çekiniyordu.16Ama Eli ona, ‹‹Oğlum Samuel!›› diye seslendi. Samuel, ‹‹İşte buradayım›› diye yanıtladı.17Eli, ‹‹RAB sana neler söyledi?›› diye sordu, ‹‹Lütfen benden gizleme. Sana söylediklerinden birini bile benden gizlersen, Tanrı sana aynısını, hatta daha kötüsünü yapsın!››18Bunun üzerine Samuel hiçbir şey gizlemeden ona her şeyi anlattı. Eli de, ‹‹O RAB'dir, gözünde iyi olanı yapsın›› dedi.19Samuel büyürken RAB onunla birlikteydi. RAB ona verdiği sözlerin hiçbirinin boşa çıkmasına izin vermedi.20Samuel'in RAB'bin bir peygamberi olarak onaylandığını Dan'dan Beer-Şeva'ya kadar bütün İsrail anladı.21RAB Şilo'da görünmeyi sürdürdü. Orada sözü aracılığıyla kendisini Samuel'e tanıttı.
1Мальчик Самуил служил перед Господом под руководством Илия. В те дни слово Господа было редким; не часты были и видения.2Как-то ночью Илий, чьи глаза ослабели настолько, что он едва мог видеть, лежал на своем обычном месте.3Светильник Бога еще не догорел, и Самуил лежал в храме Господа, где находился ковчег Бога.4Господь позвал Самуила, и Самуил ответил: – Вот я.5Он подбежал к Илию, сказав: – Вот я. Ты звал меня? Но Илий сказал: – Я не звал тебя, возвращайся и ложись. Он пошел и лег.6Господь позвал его вновь: – Самуил! Самуил поднялся, пришел к Илию и сказал: – Вот я. Ты звал меня? – Мой сын, – сказал Илий, – я не звал тебя, возвращайся и ложись спать.7Самуил не знал еще Господа: слово Господа еще не открывалось ему.8Господь позвал Самуила в третий раз, и Самуил поднялся, пришел к Илию и сказал: – Вот я. Ты звал меня? Тогда Илий понял, что мальчика зовет Господь.9Илий сказал Самуилу: – Иди и ложись, и если Он позовет тебя, скажи: «Говори, Господи, Твой слуга слушает Тебя». Самуил пошел и лег на свое место.10Господь пришел и встал там, призывая, как в первый и во второй раз: – Самуил! Самуил! Тогда Самуил сказал: – Говори, Твой слуга слушает Тебя.11И Господь сказал Самуилу: – Я собираюсь совершить в Израиле такое, от чего у каждого, кто услышит об этом, зазвенит в ушах.12Тогда Я исполню над Илием все, что говорил о его семье, – от начала до конца.13Ведь Я говорил ему, что накажу его семью навеки из-за греха, о котором он знал; его сыновья сделались презренными[1], а он не обуздывал их.14Поэтому Я клянусь дому Илия: вина дома Илия никогда не будет заглажена жертвой или приношением.15Самуил лежал до утра, а затем открыл двери дома Господа. Он боялся передать Илию видение,16но Илий позвал его и сказал: – Самуил, мой сын. Самуил ответил: – Вот я.17– Что Он сказал тебе? – спросил Илий. – Не скрывай от меня. Бог сурово накажет тебя[2], если ты скроешь от меня что-либо из того, что Он сказал тебе.18Самуил рассказал ему все, ничего не скрывая. Тогда Илий сказал: – Он – Господь; пусть поступает, как Ему угодно.19Господь был с Самуилом, когда тот вырос, и не оставил несбывшимся ни одного из его слов.20Весь Израиль от Дана до Вирсавии признал, что Самуил – истинный пророк Господа.21Господь продолжал являться в Шило, и там Он открылся Самуилу через Свое слово.