1Böylece bu üç kişi Eyüp'e yanıt vermekten vaz geçti, çünkü Eyüp kendi doğruluğundan emindi.2Ram ailesinden Bûzlu Barakel oğlu Elihu Eyüp'e çok öfkelendi. Çünkü Eyüp kendini Tanrı'dan haklı görüyordu.3Elihu Eyüp'ün üç arkadaşına da öfkelendi, çünkü Eyüp'ü[1] suçlamalarına karşın sağlam bir yanıt bulamamışlardı.4Elihu Eyüp'le konuşmak için sırasını beklemişti, çünkü ötekiler yaşça kendisinden büyüktü.5Bu üç kişinin başka bir şey söyleyemeyeceğini görünce öfkesi alevlendi.6Bûzlu Barakel oğlu Elihu şöyle konuştu: ‹‹Ben yaşça küçüğüm, sizse yaşlısınız. Bu yüzden çekindim, bildiğimi söylemekten korktum.7‹Çok gün görenler konuşsun› dedim, ‹Çok yıl yaşayanlar bilgeliği öğretsin.›8Oysa insana ruh, Her Şeye Gücü Yeten'in soluğu akıl verir.9Akıl yaşta değil baştadır. Adaleti anlamak yaşa bakmaz.10‹‹Bu yüzden, ‹Beni dinleyin› diyorum, Ben de bildiğimi söyleyeyim.11Siz konuşurken ben bekledim, Siz ne diyeceğinizi araştırırken Düşüncelerinizi dinledim.12Bütün dikkatimi size çevirdim. Ama hiçbiriniz Eyüp'ün haksızlığını kanıtlayamadı, Onun söylediklerine karşılık veremedi.13‹Biz bilgeliğe eriştik, Bırakın Tanrı onu haksız çıkarsın, insan değil› demeyin.14Ama Eyüp'ün sözlerinin hedefi ben değildim, Bu yüzden onu sizin sözlerinizle yanıtlamayacağım.15‹‹Onlar yıldı, yanıt veremiyorlar artık, Söyleyecek şeyleri kalmadı.16Onlar konuşmuyor diye ben beklemeli miyim, Duruyor, yanıt vermiyorlar diye?17Benim de söyleyecek sözüm var, Ben de bildiğimi söyleyeceğim.18Çünkü içim dolu, İçimdeki ruh beni zorluyor.19İçim açılmamış şarap gibi, Yeni şarap tulumları gibi patlamak üzere.20Konuşup rahatlamalıyım, Ağzımı açıp yanıtlamalıyım.21Kimseye ayrıcalık göstermeyecek, Kimseye yaltaklanmayacağım.22Çünkü yaltaklanmayı bilsem, Yaratıcım beni hemen yok ederdi.
1Da hörten die drei Männer auf, Hiob zu antworten, weil er sich für gerecht hielt.2Aber Elihu, der Sohn Barachels des Busiters, aus dem Geschlecht Ram, ward zornig. Er ward zornig über Hiob, weil er sich selber für gerechter hielt als Gott. (Yar 22:21; Eyü 13:18; Eyü 19:6; Eyü 27:5)3Auch ward er zornig über seine drei Freunde, weil sie keine Antwort fanden und doch Hiob verdammten. (Eyü 15:4; Eyü 18:21; Eyü 20:29; Eyü 22:5)4Elihu aber hatte gewartet, bis sie mit Hiob geredet hatten, weil sie älter waren als er.5Als Elihu nun sah, dass die drei Männer keine Antwort mehr hatten, ward er zornig.6Und Elihu, der Sohn Barachels des Busiters, hob an und sprach: Ich bin jung an Jahren, ihr aber seid alt; darum hab ich mich gescheut und gefürchtet, mein Wissen euch kundzutun.7Ich dachte: Lass das Alter reden, und die Menge der Jahre lass Weisheit beweisen. (Eyü 12:12)8Wahrlich, es ist der Geist im Menschen und der Odem des Allmächtigen, der sie verständig macht.9Die Betagten sind nicht die Weisesten, und die Alten verstehen nicht, was das Rechte ist.10Darum sage ich: Höre mir zu; auch ich will mein Wissen kundtun.11Siehe, ich habe gewartet, bis ihr geredet hattet; ich habe aufgemerkt auf eure Einsicht, bis ihr die rechten Worte treffen würdet,12und habe achtgehabt auf euch; aber siehe, da war keiner unter euch, der Hiob zurechtwies oder seiner Rede antwortete.13Sagt nur nicht: »Wir haben Weisheit gefunden; Gott muss ihn schlagen und nicht ein Mensch.«14Mich haben seine Worte nicht getroffen, und mit euren Reden will ich ihm nicht antworten.15Ach, betroffen stehen sie da und können nicht mehr antworten; sie wissen nichts mehr zu sagen.16Und da soll ich warten, weil sie nicht mehr reden, weil sie dastehen und nicht mehr antworten?17Auch ich will mein Teil antworten und will mein Wissen kundtun!18Denn ich bin voll von Worten, weil mich der Geist in meinem Inneren bedrängt.19Siehe, mein Inneres ist wie der Most, der zugestopft ist, der die neuen Schläuche zerreißt.20Ich muss reden, dass ich mir Luft mache, ich muss meine Lippen auftun und antworten.21Vor mir soll kein Ansehen der Person gelten, und ich will keinem Menschen schmeicheln.22Denn ich weiß nicht zu schmeicheln; sonst würde mich mein Schöpfer bald dahinraffen.