Hakimler 19 | Kutsal Kitap Yeni Çeviri

Kutsal Kitap Yeni Çeviri

Levili ile Cariyesi

1 İsrail'in kralsız olduğu o dönemde Efrayim'in dağlık bölgesinin ücra yerinde yaşayan bir Levili vardı. Adam Yahuda'nın Beytlehem Kenti'nden kendisine bir cariye almıştı. 2-3 Ama kadın onu başka erkeklerle aldattı. Sonra adamı bırakıp Yahuda'ya, babasının Beytlehem'deki evine döndü. Kadın dört ay orada kaldıktan sonra kocası kalkıp onun yanına gitti. Gönlünü hoş edip onu geri getirmek istiyordu. Yanında uşağı ve iki de eşek vardı. Kadın onu babasının evine götürdü. Kayınbaba damadını görünce onu sevinçle karşıladı. 4 Yanında alıkoydu. Adam onların evinde üç gün kaldı, onlarla birlikte yedi, içti ve orada geceledi. 5 Dördüncü günün sabahı erkenden kalktılar. Kızın babası gitmeye hazırlanan damadına, ‹‹Rahatına bak, bir lokma ekmek ye, sonra gidersiniz›› dedi. 6 İkisi oturup birlikte yiyip içtiler. Kayınbaba, ‹‹Lütfen bu gece de kal, keyfine bak›› dedi. 7 Damat gitmek üzere ayağa kalkınca kayınbabası ısrarla kalmasını istedi; damat da geceyi orada geçirdi. 8 Beşinci gün gitmek üzere erkenden kalktı. Kayınbaba, ‹‹Rahatına bak, bir şeyler ye; öğleden sonra gidersiniz›› dedi. İkisi birlikte yemek yediler. 9 Damat, cariyesi ve uşağıyla birlikte gitmek için ayağa kalkınca, kayınbaba, ‹‹Bak, akşam oluyor, lütfen geceyi burada geçirin›› dedi, ‹‹Gün batmak üzere. Geceyi burada geçirin, keyfinize bakın. Yarın erkenden kalkıp yola çıkar, evine gidersin.›› 10 Ama adam orada gecelemek istemedi. Cariyesini alıp palan vurulmuş iki eşekle yola çıktı. Yevus'un -Yeruşalim'in- karşısında bir yere geldiler. 11 Yevus'a yaklaştıklarında gün batmak üzereydi. Uşak efendisine, ‹‹Yevuslular'ın bu kentine girip geceyi orada geçirelim›› dedi. 12 Efendisi, ‹‹İsrailliler'e ait olmayan yabancı bir kente girmeyeceğiz›› dedi, ‹‹Giva'ya gideceğiz.›› 13 Sonra ekledi: ‹‹Haydi Giva'ya ya da Rama'ya ulaşmaya çalışalım. Bunlardan birinde geceleriz.›› 14 Böylece yollarına devam ettiler. Benyaminliler'in Giva Kenti'ne yaklaştıklarında güneş batmıştı. 15 Geceyi geçirmek için Giva'ya giden yola saptılar. Varıp kentin meydanında konakladılar. Çünkü hiç kimse onları evine almadı. 16 Akşam saatlerinde yaşlı bir adam tarladaki işinden dönüyordu. Efrayim'in dağlık bölgesindendi. Giva'da oturuyordu. Kent halkı ise Benyaminli'ydi. 17 Yaşlı adam kent meydanındaki yolcuları görünce Levili'ye, ‹‹Nereden geliyor, nereye gidiyorsunuz?›› diye sordu. 18 Levili, ‹‹Yahuda'nın Beytlehem Kenti'nden geliyor, Efrayim'in dağlık bölgesinde uzak bir yere gidiyoruz›› dedi, ‹‹Ben oralıyım. Beytlehem'e gitmiştim. Şimdi RAB'bin evine dönüyorum. Ama kimse bizi evine almadı. 19 Eşeklerimiz için yem ve saman, kendim, cariyem ve uşağım için ekmek ve şarap var. Hepimiz sana hizmet etmeye hazırız. Hiçbir eksiğimiz yok.›› 20 Yaşlı adam, ‹‹Gönlün rahat olsun›› dedi, ‹‹Her ihtiyacını ben karşılayacağım. Geceyi meydanda geçirmeyin.›› 21 Onları evine götürdü, eşeklerine yem verdi. Konuklar ayaklarını yıkadıktan sonra yiyip içtiler. 22 Onlar dinlenirken kentin serserileri evi kuşattı. Kapıya var güçleriyle vurarak yaşlı ev sahibine, ‹‹Evine gelen o adamı dışarı çıkar, onunla yatalım›› diye bağırdılar. 23 Ev sahibi dışarıya çıkıp onların yanına gitti. ‹‹Hayır, kardeşlerim, rica ediyorum böyle bir kötülük yapmayın›› dedi, ‹‹Madem adam evime gelip konuğum oldu, böyle bir alçaklık yapmayın. 24 Bakın, daha erkek eli değmemiş kızımla adamın cariyesi içerde. Onları dışarı çıkarayım, onlarla yatın, onlara dilediğinizi yapın. Ama adama bu kötülüğü yapmayın.›› 25 Ne var ki, adamlar onu dinlemediler. Bunun üzerine Levili cariyesini zorla dışarı çıkarıp onlara teslim etti. Adamlar bütün gece, sabaha dek kadınla yattılar, onun ırzına geçtiler. Şafak sökerken onu salıverdiler. 26 Kadın gün ağarırken efendisinin kaldığı evin kapısına geldi, düşüp yere yığıldı. Ortalık aydınlanıncaya dek öylece kaldı. 27 Sabahleyin kalkan adam, yoluna devam etmek üzere kapıyı açtı. Elleri eşiğin üzerinde, yerde boylu boyunca yatan cariyesini görünce, 28 kadına, ‹‹Kalk, gidelim›› dedi. Kadın yanıt vermedi. Bunun üzerine adam onu eşeğe bindirip evine doğru yola çıktı. 29 Eve varınca eline bir bıçak aldı, cariyesinin cesedini on iki parçaya bölüp İsrail'in on iki oymağına dağıttı. 30 Bunu her gören, ‹‹İsrailliler Mısır'dan çıktığından beri böyle bir şey olmamış, görülmemiştir›› dedi, ‹‹Düşünün taşının, ne yapmamız gerek, söyleyin.››

IBS-fordítás (Új Károli)

1 Ugyanebben az idõben, a mikor nem volt király Izráelben, mint jövevény 2 Paráználkodék pedig nála az õ ágyasa és elméne tõle atyjának házához, 3 Ekkor felkelvén az õ férje, utána ment, hogy lelkére beszéljen, [és] 4 És ott tartóztatá õt ipa, a leánynak atyja, és õ ott maradt nála három 5 És mikor a negyedik napon reggel korán felkeltek, és õ felkészült, hogy 6 És leültek, és mindketten együtt ettek és ittak, és monda a leány atyja 7 Mikor pedig felkelt az a férfiú, hogy elmenjen, addig marasztá õt az 8 És felkelt azután az ötödik napon jókor reggel, hogy elmenjen, és monda 9 Ekkor felkele az a férfiú, hogy elmenjen ágyasával és szolgájával; de 10 De a férfiú nem akart [ott] meghálni, és felkelt és elment, és egész 11 Mikor pedig Jebus mellett voltak, a nap már igen alászállott, és monda a 12 És monda néki az õ ura: Ne térjünk be az idegenek városába, a hol senki 13 És monda az õ szolgájának: Siess, és menjünk e két hely valamelyikébe, 14 És tovább vonultak, és elmenének, és a nap Gibea mellett ment le 15 És oda tértek, hogy bemenjenek és megháljanak Gibeában. Mikor pedig oda 16 És ímé egy öreg ember jöve a munkából a mezõrõl [késõ] estve. Ez a 17 És mikor felemelte szemeit, és meglátta azt az utas embert a város 18 Ez pedig monda néki: Megyünk Júda Bethlehemébõl az Efraim hegység 19 Pedig szalmánk és abrakunk is van szamaraink számára, és kenyerem és 20 Ekkor monda a vén ember: Békesség néked! Mindarra, a mi nélkül csak 21 És elvezette õt az õ házához és abrakot adott az õ szamarainak. Azután 22 És mikor vígan laknának, ímé a város férfiai, a Béliál fiainak emberei, 23 És kiment hozzájuk az a férfiú, a háznak ura és monda nékik: Ne, 24 Ímé itt van hajadon leányom és az õ ágyasa, ezeket hozom ki néktek, és 25 A férfiak azonban nem akartak reá se hallgatni. Ekkor [kézen] fogta az a 26 És elment az asszony virradat elõtt és reggel ott rogyott össze annak a 27 Mikor pedig felkelt az õ ura reggel, és kinyitotta a ház ajtaját, és 28 És monda néki: Kelj fel és menjünk el. De az nem felelt néki. Ekkor 29 És mikor hazaért, kést vett elõ, és megfogta ágyasát, és tagról-tagra 30 Lõn pedig, hogy mindenki, a ki ezt látta, azt mondotta: Nem történt és