1Ne mutlu o insana ki, kötülerin öğüdüyle yürümez, Günahkârların yolunda durmaz, Alaycıların arasında oturmaz.2Ancak zevkini RAB'bin Yasası'ndan alır Ve gece gündüz onun üzerinde derin derin düşünür.3Böylesi akarsu kıyılarına dikilmiş ağaca benzer, Meyvesini mevsiminde verir, Yaprağı hiç solmaz. Yaptığı her işi başarır.4Kötüler böyle değil, Rüzgarın savurduğu saman çöpüne benzerler.5Bu yüzden yargılanınca aklanamaz, Doğrular topluluğunda yer bulamaz günahkârlar.6Çünkü RAB doğruların yolunu gözetir, Kötülerin yolu ise ölüme götürür.
1Glücklich der Mann, der nicht folgt dem[1] Rat der Gottlosen, den Weg der Sünder nicht betritt und nicht im Kreis der Spötter sitzt, (Mez 26:4; Özd 1:15; Özd 4:14; Ef 5:7)2sondern seine Lust hat am Gesetz des HERRN und über sein Gesetz sinnt Tag und Nacht! (Yşu 1:8; Mez 112:1; Mez 119:15; Mez 119:35; Rom 7:22)3Er ist wie ein Baum, gepflanzt an Wasserbächen, der seine Frucht bringt zu seiner Zeit, und dessen Laub nicht verwelkt; alles, was er tut, gelingt. (Yar 39:3; Mez 92:14; Mez 128:2; Yşa 58:11; Yer 17:8)4Nicht so die Gottlosen; sondern ⟨sie sind⟩ wie Spreu, die der Wind verweht. (Eyü 21:18; Mez 35:5; Mez 37:36; Hoş 13:3)5Darum bestehen Gottlose nicht im Gericht, noch Sünder in der Gemeinde der Gerechten. (2 Pe 2:9)6Denn der HERR kennt den Weg der Gerechten; aber der Gottlosen Weg vergeht. (1 Sa 2:9; Mez 37:18; Mez 142:4)