1Mając zatem takie obietnice, ukochani, oczyśćmy się od wszelkiego splamienia ciała i ducha, w bojaźni Boga doskonaląc poświęcenie.[1]
Wezwanie do otwartości
2Zróbcie nam miejsce; nikogo nie skrzywdziliśmy, nikogo nie zrujnowaliśmy,[2] nikogo nie oszukaliśmy. (Ac 20:33; 2Co 6:11; 2Co 6:13; 2Co 12:17)3Nie mówię dla potępienia; bo wcześniej powiedziałem, że w naszych sercach jesteście na wspólną śmierć i na wspólne życie. (2Co 3:2; 2Co 6:11; Php 1:7)4Wielka jest moja śmiałość[3] względem was, wielka jest moja chluba z was; zostałem wypełniony pociechą, jestem obficie wypełniony radością przy każdym naszym ucisku. (2Co 1:4; 2Co 1:12; 2Co 1:14; 2Co 3:12; 2Co 4:8; 2Co 7:6; 2Co 7:13; 2Co 8:24; 2Co 9:2; Col 1:24; 1Th 3:7; 2Th 1:4)5Bo i gdy przyszliśmy do Macedonii, nasze ciało nie doznało żadnego wytchnienia, lecz zewsząd byliśmy dręczeni – na zewnątrz walki, wewnątrz obawy. (Ac 20:1; 2Co 2:13; 2Ti 4:7)6Lecz Ten, który pociesza uniżonych, Bóg, pocieszył nas przybyciem Tytusa; (Ps 138:6; Isa 49:13; 2Co 1:3; 2Co 7:4; 2Co 7:13)7jednak nie tylko jego przybyciem, ale także pociechą, którą został pocieszony u was, gdy nam opowiadał o waszej tęsknocie, o waszym płaczu i o waszej żarliwości względem mnie, tak że byłem jeszcze bardziej uradowany. (Ro 15:14)8Bo jeśli nawet zasmuciłem was listem, nie żałuję; a jeśli żałowałem – widzę bowiem, że tamten list przynajmniej na chwilę was zasmucił – (2Co 2:2; 2Co 2:4)9to teraz cieszę się, nie dlatego, że zostaliście zasmuceni, ale że zostaliście zasmuceni dla opamiętania; byliście bowiem zasmuceni po Bożemu, tak że niczego z naszego powodu nie straciliście. (Ps 38:18)10Gdyż smutek, który jest według Boga, wywołuje opamiętanie, którego się nie żałuje, a które prowadzi do zbawienia; natomiast smutek światowy sprawia śmierć.[4] (Mt 26:75; Mt 27:3; Lu 15:17; Heb 12:17)11Oto bowiem samo to zasmucenie według Boga – jaką sprawiło w was, owszem, tęsknotę, owszem, żarliwość,[5] owszem, [chęć] wymierzenia kary! We wszystkim w tej sprawie okazaliście się czyści. (2Co 10:6)12A zatem jeśli i napisałem do was, to nie ze względu na tego, który wyrządził krzywdę, ani ze względu na pokrzywdzonego, ale po to, aby uwidoczniła się wasza sumienność o nas z waszej strony przed obliczem Bożym. (2Co 2:4)13Dlatego doznaliśmy zachęty. W tej naszej zachęcie jeszcze obficiej ucieszyliśmy się z powodu radości Tytusa, że jego duch doznał odświeżenia ze strony was wszystkich; (1Co 16:18)14bo jeśli się przed nim nieco wami chlubiłem, nie zostałem zawstydzony, lecz jak wszystko w prawdzie[6] wam powiedziałem, tak i nasza chluba przed Tytusem okazała się prawdą. (2Th 1:4)15A jego głębokie uczucia względem was są jeszcze obfitsze, gdy sobie przypomina posłuszeństwo was wszystkich, jak to przyjęliście go z lękiem i z drżeniem. (1Co 2:3; 2Co 2:9; Php 2:12)16Cieszę się, że we wszystkim mogę na was polegać.