Psalm 49,1 | Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)

Pieśń o niemocy mocnych

1 Dla prowadzącego chór. Dla synów Koracha. Psalm.^[1] 2 Posłuchajcie tego, wszystkie ludy! Skłońcie uszy, wszyscy mieszkańcy świata! 3 Wy, synowie prostych, i wy, synowie zamożnych,^[2] Bogaty, jak również ubogi! 4 Moje usta dadzą wyraz mądrości; A rozważanie mego serca – rozsądkowi. 5 Nakłonię swoje ucho do przypowieści, Przy cytrze wyjawię swą zagadkę: (1 Sm 10,5; 2 Krl 3,15; Ps 78,2; Mt 13,35)

1 Sm 10,52 Krl 3,15Ps 78,2Mt 13,35

6 Dlaczego mam się bać w dniach nieszczęścia, Gdy otacza mnie niegodziwość moich zdrajców, 7 Ufających swojej mocy I chlubiących się ogromem swoich bogactw? 8 [Przecież] człowiek niczym nie wykupi swego brata, Nie da Bogu za niego^[3] łapówki,^[4] (Mi 6,6) 9 Bo okup za ich duszę zbyt wysoki I nigdy go nie wystarczy, (Mt 16,26) 10 Aby [taki] mógł żyć nadal, na zawsze, [I]^[5] nie oglądał grobu.^[6] 11 Owszem, [każdy] widzi, że i mądrzy umierają, Czy to głupiec, czy prostak, giną w ten sam sposób I obcym zostawiają swe bogactwo. (Kazn 2,16) 12 Mogli myśleć,^[7] że ich domy są wieczne, Ich mieszkania z pokolenia w pokolenie – Swoimi imionami nazwali nawet kraje. (1 Krl 3,28; Ps 62,5; Ps 94,19; Przyp 26,24; Jer 4,14; Jer 9,7)

1 Krl 3,28Ps 62,5Ps 94,19Przyp 26,24Jer 4,14Jer 9,7

13 Ale, mimo przepychu, człowiek się nie ostoi, Przypomina bydlęta, które giną.^[8] (Kazn 3,19; Kazn 12,7) 14 Taka to jest droga tych, którzy są pewni siebie, A po nich tych, co lubują się w ich przechwałkach.^[9] Sela. 15 Są jak owce przeznaczone^[10] do Szeolu, Śmierć jest ich pasterzem – Lecz prawi zapanują nad nimi o poranku^[11] – Ich postać – na zniszczenie w Szeolu, Z [dala od] jego pałaców. (Ps 30,6; Ps 46,6; Ps 59,17; Ps 90,14; Ps 143,8; Iz 17,14)

Ps 30,6Ps 46,6Ps 59,17Ps 90,14Ps 143,8Iz 17,14

16 Lecz mą duszę Bóg wykupi z ręki Szeolu, Ponieważ mnie [do siebie] przyjmie.^[12] Sela. (Ps 16,10; Iz 26,19; Dn 12,2) 17 Nie bój się, kiedy ktoś się bogaci, Kiedy rośnie chwała jego domu, (Job 21,7) 18 Bo w [godzinie] swej śmierci niczego nie zabierze, Nie zejdzie za nim jego chwała. (Job 1,21; Job 27,19; Kazn 5,14; Jer 17,11; Łk 12,16; Łk 16,19; 1 Tm 6,7)

Job 1,21Job 27,19Kazn 5,14Jer 17,11Łk 12,16Łk 16,191 Tm 6,7

19 Choćby swej duszy za swego życia błogosławił – A chwalą cię, gdy sobie dogadzasz^[13] – (Łk 12,16; Łk 16,19) 20 Dołączy do pokolenia swoich ojców, Którzy nigdy nie zobaczą już światła. 21 Człowiek [żyjący] w przepychu tego nie zrozumie, Przypomina bydlęta, które giną.^[14]