1Wyrok o morskim pustkowiu.[1] Jak wichry dmące w Negebie[2] nadciąga to[3] z pustyni, z ziemi budzącej grozę.2Objawiono mi srogie widzenie: Zdrajca zdradza, a niszczyciel niszczy. Wyrusz, Elamie! Oblegaj, Medio! Zakończę wszelkie wzdychanie!3Dlatego ból wypełnił moje biodra, chwyciły mnie skurcze jak rodzącą kobietę. Przeraża mnie to, o czym słyszę, niepokoi mnie to, co widzę.4Kołacze się me serce, opadają mnie dreszcze, upragniony mój zmierzch niesie strach.5Nakryjcie stół! Rozłóżcie dywan![4] Jedzcie! Pijcie! Wstańcie, książęta! Nasmarujcie tarczę!6Bo tak powiedział mi Pan: Idź! Wystaw strażnika! Niech mówi, co widzi!7Czy zobaczy rydwan, parę koni,[5] jeźdźców[6] na ośle albo na wielbłądzie — niech patrzy z uwagą, z wielką uwagą!8Wtem strażnik[7] zawołał: Panie, stoję na wieży ciągle — co dnia. Na mej wartowni trwam wiernie co noc.9I właśnie nadchodzi! Oddział jeźdźców! Para koni! I odezwał się tymi słowy: Upadł! Upadł Babilon! Wszystkie posągi jego bóstw leżą roztrzaskane na ziemi!10O, jakże cię wymłócono! O, ty ofiaro mojego młócenia! Ogłaszam wam to, co usłyszałem od PANA Zastępów, Boga Izraela!
Wyrok o Edomie
11Wyrok o Dumie.[8] Woła ktoś do mnie z Seiru: Strażniku! Która to w nocy? Strażniku! Która to w nocy?12Nadszedł poranek — odpowiedział strażnik — ale też noc! Jeśli musicie pytać, to znowu przyjdźcie!
Wyrok o Arabii
13Wyrok o Arabii.[9] W lesie, w Arabii będziecie nocować, karawany Dedanitów![10]14Wyjdźcie z wodą spotkać spragnionego, mieszkańcy ziemi Tema! Z chlebem wyjdźcie na spotkanie zbiega!15Bo zbiegli przed mieczami! Przed orężem dobytym! Przed łukiem napiętym i przed trudem walki!16Gdyż tak powiedział do mnie Pan:[11] Za rok,[12] wyliczony jak rok najemnika, skończy się wszelka chwała Kedaru.17A reszta łuczników, bohaterskich synów Kedaru, będzie nieliczna, gdyż PAN, Bóg Izraela, tak postanowił.
Izajasza 21
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Wyrok o morskim pustkowiu:[1] Jak wichry dmące w Negebie[2] nadciąga [on][3] z pustyni, z ziemi budzącej grozę. (Jer 51,42)2Srogie widzenie objawiono mi: zdrajca zdradza, a niszczyciel niszczy. Wyrusz, Elamie! Oblegaj, Medio! Zakończę wszelkie wzdychanie!3Dlatego wypełnił ból moje biodra, chwyciły mnie skurcze jak skurcze rodzącej. Skręca mnie od słuchania, przeraża to, co widzę.4Kołacze się we mnie serce, opadają mnie dreszcze, zmierzch mój upragniony zamienia się w strach.[4]5Nakryć stół! Rozłożyć dywan![5] Jeść! Pić! Wstańcie, książęta! Nasmarujcie tarczę!6Bo tak powiedział do mnie Pan: Idź! Wystaw strażnika! Niech mówi, co widzi!7Czy zobaczy rydwan, parę koni,[6] jeźdźca[7] na ośle, jeźdźca na wielbłądzie – niech zważa z uwagą, z wielką uwagą!8I zawołał lew:[8] Na wieży, Panie, stoję ja, ciągle – co dnia. I na mej wartowni trwam ja całymi nocami.9I oto nadchodzi! Oddział jeźdźców! Para koni! I odezwał się, i powiedział: Upadł! Upadł Babilon! I wszystkie posągi jego bóstw roztrzaskane na ziemi! (Ap 14,8; Ap 18,2)10O, mój wymłócony! O, synu z mego klepiska![9] Co usłyszałem od JHWH Zastępów, Boga Izraela, to wam doniosłem!
Wyrok o Edomie
11Wyrok o Dumie.[10] Woła do mnie z Seiru: Strażniku! Która to w nocy?[11] Strażniku! Która to w nocy?12Strażnik powiedział: Przyszedł poranek, ale też noc! Jeśli musicie pytać, znowu przyjdźcie!
Wyrok o Arabii
13Wyrok o Arabii.[12] W lesie, w Arabii będziecie nocować, karawany Dedanitów![13] (Ez 27,15; Ez 27,20)14By spotkać spragnionego, wyjdźcie z wodą, mieszkańcy ziemi Tema! Chlebem spotkajcie zbiega!15Bo przed mieczami zbiegli! Przed mieczem dobytym i przed łukiem napiętym, i przed znojem walki!16Gdyż tak powiedział do mnie Pan: Za rok, jak rok najemnika, skończy się wszelka chwała Kedaru. (Iz 42,11; Iz 60,7; Jer 49,28; Ez 27,21)17A reszta z liczby łuczników, bohaterskich synów Kedaru, zmaleje, gdyż JHWH, Bóg Izraela, [tak] postanowił.