1Słowo, które otrzymał Izajasz, syn Amosa, na temat Judy i Jerozolimy:2Gdy nadejdą dni ostateczne, góra ze świątynią PANA będzie posadowiona na szczycie gór, będzie wzniesiona ponad pagórki i popłyną do niej wszystkie narody.3Liczne ludy wyruszą, mówiąc: Chodźmy, wstąpmy na górę PANA, idźmy do domu Boga Jakuba, niech nas naucza swoich dróg, byśmy chodzili Jego ścieżkami; z Syjonu bowiem wyjdzie Prawo, a Słowo PANA z Jerozolimy.4Będzie On rozsądzał między narodami, rozstrzygał sprawy rozlicznych ludów — i przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Nie podniesie już naród miecza na inny naród i nie będą się już uczyć sztuk wojennych.5Domu Jakuba! Dalej! Chodźmy w świetle PANA!
Zapowiedź dnia PANA
6Tak, porzuciłeś swój lud, dom Jakuba, gdyż wypełnili go ludzie ze Wschodu i czarownicy, niczym Filistyni, i bratają się w najlepsze z synami cudzoziemców.7Pełna jest jego ziemia srebra i złota i nie ma końca jego skarbom. Pełna jest jego ziemia koni i nie ma końca rydwanom.8Pełna jest też jego ziemia bożków, kłaniają się dziełu własnych rąk, temu, co uczyniły ich palce.9I tak poniżył się człowiek, spodlał rodzaj ludzki — nie przebacz im.[1]10Wejdź między skały i ukryj się w prochu ze strachu przed PANEM, przed blaskiem Jego majestatu, gdy powstanie, by roztrzaskać ziemię!11Opadnie wyniosły ludzki wzrok, zniży się ludzka pycha i tylko PAN będzie wywyższony w tym dniu.12Gdyż będzie to dzień PANA Zastępów nad wszystkim, co pyszne i wyniosłe, nad wszystkim, co nadęte — to się zniży!13I nad wszystkimi cedrami Libanu — wysokimi, wyniosłymi — i nad wszystkimi dębami Baszanu.14Nad wszystkimi strzelistymi górami, nad wszystkimi wzniosłymi wzgórzami.15Nad każdą wysoką wieżą, nad każdym niezdobytym murem.16Nad wszystkimi okrętami Tarsziszu, nad łodziami lśniącymi od zbytku —17i opadnie wyniosłość człowieka, zniży się ludzka pycha, i tylko PAN będzie wywyższony w tym dniu.18Bożki zaś całkowicie przeminą!19Wtedy ludzie wejdą do jaskiń skalnych i do jam wykopanych w ziemi ze strachu przed PANEM i przed blaskiem Jego majestatu, gdy powstanie, aby wstrząsnąć ziemią!20W tym dniu człowiek porzuci na pastwę kretom i nietoperzom swoje bożki srebrne i złote, które zrobił, by się im kłaniać.21Sam bowiem będzie krył się w dziurach skalnych, w rozpadlinach między urwiskami, ze strachu przed PANEM i przed blaskiem Jego majestatu, gdy powstanie, aby wstrząsnąć ziemią!22Dajcie sobie spokój z człowiekiem, wartym tyle, co tchnienie w jego nozdrzach! Bo za cóż więcej można go uznać?
Izajasza 2
Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza (dosłowny)
1Słowo, które zobaczył Izajasz, syn Amosa, co do Judy i Jerozolimy:2I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią JHWH będzie posadowiona na szczycie gór i wyniesiona ponad pagórki, i będą płynąć do niej[1] wszystkie narody. (Lb 24,14; Pwt 4,30; Ps 87,4; Ps 87,5; Dn 2,28; Mi 4,1; Łk 24,46; Jan 2,19; Jan 12,32; Dz 2,17; 1 Kor 3,16; Ef 2,20; 2 Tm 3,1; Hbr 1,2; Jk 5,3; 1 P 1,20; 2 P 3,3; 1 J 2,18)3I wyruszą liczne ludy, mówiąc: Pójdźmy i wstąpmy na górę JHWH i do domu Boga Jakuba, niech nas naucza swoich dróg, abyśmy chodzili Jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie Prawo, a Słowo JHWH z Jerozolimy.4I będzie rozsądzał między narodami i rozstrzygał dla licznych ludów, i przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy.[2] Nie podniesie [już] miecza naród na naród i nie będą się już uczyć wojny. (Jon 3,10; Mi 4,1; Ap 20,1)5Domu Jakuba! Dalej! Chodźmy w świetle JHWH!
Zapowiedź dnia PANA
6Tak, porzuciłeś swój lud, dom Jakuba, gdyż wypełnili [go ludzie] ze Wschodu i czarownicy jak Filistyni, i z synami cudzoziemców [wspólnie] klaszczą.[3] (Kpł 19,26; Pwt 18,9)7I pełna jest jego ziemia srebra i złota, i nie ma końca jego skarbom. I pełna jest jego ziemia koni, i nie ma końca jego rydwanom.8I pełna jest jego ziemia bożków, kłaniają się dziełu jego rąk, temu, co uczyniły jego palce.9I poniżył się człowiek, i spodlał rodzaj ludzki – i nie przebacz im.[4]10Wejdź w skałę i ukryj się w prochu ze strachu przed JHWH i przed blaskiem Jego majestatu,[5] gdy powstanie, by roztrzaskać ziemię.[6] (2 Tes 1,9; Ap 6,15)11Oczy ludzkiej wyniosłości opadną i zniży się ludzka pycha,[7] i tylko JHWH będzie wywyższony w tym dniu. (Mt 20,25; Łk 1,48; 1 Kor 1,31)12Gdyż dzień to JHWH Zastępów nad wszystkim pysznym i wyniosłym, i nad wszystkim podniesionym – to się zniży!13I nad wszystkimi cedrami Libanu, wysokimi i wyniosłymi, i nad wszystkimi dębami Baszanu.14Nad wszystkimi wysokimi górami i nad wszystkimi wzniosłymi wzgórzami.15I nad każdą wysoką wieżą, i nad każdym niedostępnym murem.16I nad wszystkimi okrętami Tarszisz, i nad wszystkimi przedmiotami[8] zbytku.17I opadnie wyniosłość człowieka, i zniży się ludzka pycha, i tylko JHWH będzie wywyższony w tym dniu.18Bożki zaś całkowicie przeminą!19I wejdą do jaskiń skalnych i do jam ziemnych ze strachu przed JHWH i przed blaskiem Jego majestatu, gdy powstanie, aby wstrząsnąć ziemią!20W tym dniu rzuci człowiek swoje bożki srebrne i swoje bożki złote, które zrobił sobie, by się kłaniać, kretom[9] oraz nietoperzom,21by wejść do dziur skalnych i do rozpadlin w urwiskach ze strachu przed JHWH i przed blaskiem Jego majestatu, gdy powstanie, aby wstrząsnąć ziemią!22Zaniechajcie sobie człowieka, który jest tchnieniem w swych nozdrzach! Bo za co można go uznać? (Ps 118,8; Ps 146,3; Jer 17,5)