Josua 14

Schlachter 2000

von Genfer Bibelgesellschaft
1 Das ist es aber, was die Söhne Israels im Land Kanaan als Erbe erhielten, was Eleasar, der Priester, und Josua, der Sohn Nuns, und die Familienhäupter aus den Stämmen der Söhne Israels unter sie ausgeteilt haben, (4Mo 32,28; 4Mo 34,17; Jos 11,23; Ps 16,6; Ps 136,21)2 als sie es durch das Los unter sie teilten, wie es der HERR durch Mose geboten hatte in Bezug auf die neun Stämme und den halben Stamm. (4Mo 26,55; 4Mo 33,54; 4Mo 34,13)3 Denn den zwei Stämmen und dem halben Stamm hatte Mose ihr Erbteil jenseits des Jordan gegeben; den Leviten aber hatte er kein Erbteil in ihrer Mitte gegeben. (4Mo 34,14; Jos 13,8; Jos 13,14; Jos 13,33)4 Denn die Söhne Josephs bildeten zwei Stämme, Manasse und Ephraim. Den Leviten aber gab man keinen Teil am Landbesitz, sondern nur Städte, in denen sie wohnen konnten, und deren Weideplätze für ihr Vieh, das sie besaßen. (1Mo 48,5; 4Mo 35,2; Jos 21,2; 1Chr 5,1; 1Chr 5,2)5 Wie es der HERR dem Mose geboten hatte, so machten es die Söhne Israels und verteilten das Land. (4Mo 34,13)6 Da traten die Söhne Judas vor Josua in Gilgal, und Kaleb, der Sohn Jephunnes, der Kenisiter, sprach zu ihm: Du weißt, was der HERR zu Mose, dem Mann Gottes, meinet- und deinetwegen in Kadesch-Barnea gesagt hat. (4Mo 13,6; 4Mo 13,26; 4Mo 14,24; 4Mo 32,12; 5Mo 1,36; 5Mo 33,1; 1Chr 23,14; Ps 90,1)7 Ich war 40 Jahre alt, als mich Mose, der Knecht des HERRN, von Kadesch-Barnea aussandte, das Land auszukundschaften, und ich brachte ihm Bericht, so wie es mir ums Herz war. (4Mo 13,30; 4Mo 14,6)8 Aber meine Brüder, die mit mir hinaufgezogen waren, machten dem Volk das Herz verzagt; ich aber folgte dem HERRN, meinem Gott, ganz nach. (2Mo 23,2; 4Mo 13,31; 4Mo 14,1; 4Mo 14,24; 5Mo 1,36; Ps 1,1; Mt 7,13)9 Da schwor mir Mose an jenem Tag und sprach: »Das Land, auf das du mit deinem Fuß getreten bist, soll dein Erbteil sein und das deiner Kinder auf ewig, denn du bist dem HERRN, meinem Gott, ganz nachgefolgt!« (Jos 1,3; Ps 37,9)10 Und nun, siehe, der HERR hat mich leben lassen, wie er es mir zugesagt hatte. Und es sind nunmehr 45 Jahre, seit der HERR dies zu Mose sagte, als Israel in der Wüste wanderte. Und nun siehe, ich bin heute 85 Jahre alt, (4Mo 14,30; 4Mo 14,33; Jos 11,18; Jos 24,29)11 und ich bin noch heute so stark, wie ich war an dem Tag, als mich Mose aussandte; wie meine Kraft damals war, so ist sie auch jetzt, zu kämpfen und aus- und einzuziehen. (2Mo 17,9; 5Mo 31,7; 5Mo 33,25; Ps 103,5; Jes 40,31)12 Und nun, so gib mir dieses Bergland, von dem der HERR geredet hat an jenem Tag; denn du hast an jenem Tag gehört, dass die Enakiter darauf wohnen und dass es große und feste Städte hat; vielleicht wird der HERR mit mir sein, dass ich sie vertreibe, so wie der HERR geredet hat! (4Mo 13,28; 4Mo 13,33; 5Mo 9,1; Jos 1,5; Jos 1,9; 1Sam 14,6; 2Chr 14,10; Ps 44,4; Röm 8,31)13 Da segnete ihn Josua und gab Kaleb, dem Sohn des Jephunne, Hebron als Erbteil. (Jos 15,13; Jos 22,6; Ri 1,20)14 Daher wurde Hebron das Erbteil Kalebs, des Sohnes Jephunnes, des Kenisiters, bis zu diesem Tag, weil er dem HERRN, dem Gott Israels, gänzlich nachgefolgt war. (Jos 14,9; 1Kor 15,58)15 Aber Hebron hieß vor Zeiten »Stadt Arbas«. Der war der größte Mann unter den Enakitern. — Und das Land ruhte aus vom Krieg. (1Mo 23,2; Jos 11,23; Jos 15,13)

Josua 14

Библия, ревизирано издание

von Bulgarian Bible Society
1 А ето наследството, което израилтяните взеха в ханаанската земя, което им разделиха свещеникът Елеазар и Исус, Навиновият син, и началниците на бащините домове от племената на израилтяните. (4Mo 34,17; 4Mo 34,18)2 С жребий бе разделено наследството на тези девет и половина племена, както ГОСПОД беше заповядал чрез Моисей. (4Mo 26,55; 4Mo 33,54; 4Mo 34,13)3 Защото Моисей беше дал наследството на двете и половина племена отвъд Йордан; но на левитите не даде наследство заедно с тях. (Jos 13,8; Jos 13,32; Jos 13,33)4 Защото Йосифовите потомци бяха две племена: Манасиевото и Ефремовото; но на левитите не дадоха дял в тази земя, а само градове за живеене с пасбища за добитъка им и за стоката им. (1Mo 48,5; 1Chr 5,1; 1Chr 5,2)5 Както ГОСПОД беше заповядал на Моисей, така направиха израилтяните, като разделиха земята. (4Mo 35,2; Jos 21,2)6 В това време Юдовите синове дойдоха при Исус в Галгал и Халев, син на Ефония, Кенезеца, му каза: Ти знаеш какво е говорил ГОСПОД на Божия човек Моисей за мен и за тебе в Кадис-варни. (4Mo 13,26; 4Mo 14,24; 4Mo 14,30; 4Mo 32,12; 5Mo 1,36; 5Mo 1,38; Jos 15,17)7 Аз бях на четиридесет години, когато ГОСПОДНИЯТ слуга Моисей ме прати от Кадис-варни, за да разгледам земята; и му донесох известие според това, което бях видял. (4Mo 13,6; 4Mo 14,6)8 Братята ми обаче, които бяха дошли с мен, обезсърчиха народа; но аз последвах напълно ГОСПОДА, моя Бог. (4Mo 13,31; 4Mo 13,32; 4Mo 14,24; 5Mo 1,28)9 Затова в същия ден Моисей се закле с думите: Земята, на която стъпиха краката ти, ще бъде наследство на теб и на потомците ти завинаги, защото ти напълно последва ГОСПОДА, моя Бог. (4Mo 13,32; 4Mo 14,23; 4Mo 14,24; 5Mo 1,36; Jos 1,3)10 И така, ГОСПОД ме е опазил жив, както каза, през тези четиридесет и пет години, откакто ГОСПОД говори това на Моисей, когато Израил се луташе из пустинята; и сега аз съм на осемдесет и пет години. (4Mo 14,30)11 Днес аз съм толкова силен, колкото в деня, когато Моисей ме изпрати. Каквато беше силата ми тогава, такава е и сега – да воювам, да излизам и да влизам. (5Mo 31,2; 5Mo 34,7)12 И така, дай ми сега тази хълмиста земя, за която ГОСПОД каза тогава; защото ти чу в онзи ден, че там имало енакими и големи укрепени градове. Дано ГОСПОД бъде с мен и аз ще ги изгоня, както ГОСПОД каза. (4Mo 13,28; 4Mo 13,33; Jos 15,14; Ri 1,20; Ps 18,31; Ps 18,34; Ps 60,12; Röm 8,31)13 Тогава Исус благослови Халев, Ефониевия син, и му даде Хеврон за наследство. (Jos 10,37; Jos 15,13; Jos 21,11; Jos 21,12; Jos 22,6; Ri 1,20; 1Chr 6,55; 1Chr 6,56)14 Хеврон стана притежание на Халев, син на Ефония, Кенезеца, както е и до днес, защото той последва напълно ГОСПОДА, Израилевия Бог. (Jos 14,8; Jos 14,9; Jos 21,12)15 Преди това името на Хеврон беше Кириат-Арва; а Арва беше голям човек между енакимите. И земята утихна от война. (1Mo 23,2; Jos 11,23; Jos 15,13)