1گرچه خيلی زننده است كه اينطور از خود تعريف نمايم، اما بگذاريد چنين كنم. بگذاريد از رؤياهايی كه ديدهام و مكاشفههايی كه خداوند به من عطا فرموده است، تعريف كنم.2-3چهارده سال پيش به آسمان برده شدم. از من نپرسيد كه جسمم به آنجا رفت يا روحم؛ خود نيز نمیدانم؛ فقط خدا میداند. به هر حال خود را در بهشت ديدم.4در آنجا چيزهايی حيرتانگيز و غيرقابل وصف شنيدم كه اجازه ندارم دربارهٔ آنها به كسی چيزی بگويم.5من میتوانم به اين رويداد با ارزش ببالم، اما چنين نخواهم كرد. تنها چيزی كه به آن فخر میكنم، ضعفهايم است؛ و نيز به بزرگی خدا میبالم كه از چنين ضعفی، برای جلال خود استفاده میكند.6اگر از خود تعريف كنم، كاری احمقانه نكردهام، زيرا هر چه بگويم حقيقت خواهد داشت. اما نمیخواهم كسی بيش از آنچه در زندگی و گفتار من میبيند، برايم ارزش قائل شود.7اما برای آنكه از اين مكاشفات خارقالعاده و مشاهدات روحانی، احساس غرور به من دست ندهد، خدا اجازه داد كه عارضهای همچون خار در بدنم بوجود آيد. او اجازه داد فرستادهٔ شيطان مرا رنج دهد و بدين وسيله مانع غرور من گردد.8سه بار به خداوند التماس كردم كه مرا از آن رهايی دهد.9اما او هر بار خواهش مرا رد كرد و فرمود: «من با تو هستم و همين تو را كافی است، زيرا قدرت من در ضعف تو بهتر نمايان میشود!» پس حال با شادی به ضعفهای خود میبالم. شادم از اينكه زندگیام قدرت مسيح را نمايان میسازد، و نه توانايیها و استعدادهای خودم را.10پس، از داشتن آن«خار» خوشحالم؛ از اهانتها، سختیها، جفاها و مشكلات نيز شادم؛ چون میدانم كه همهٔ اينها باعث جلال مسيح میشود. زيرا وقتی ضعيفم، آنگاه توانا هستم؛ هر چه كمتر داشته باشم، بيشتر به خدا متكی خواهم بود.
توجه و علاقهٔ پولس به قرنتيان
11شما مرا مجبور كرديد كه مانند يک نادان، اينچنين از خود تعريف كنم، در حالی که شما خود میبايست مرا میستوديد. زيرا گرچه هيچ هستم، اما از اين«فرستادگان برگزيده و عالی مقام خدا!» هيچ كم ندارم.12زمانی كه با شما بودم و با صبر و شكيبايی، خدا را خدمت میكردم، او توسط من معجزات و كارهای شگفتآور بسياری در ميان شما انجام داد. همين معجزات، دليل و گواه هستند بر اينكه من رسول و فرستادهٔ خدا میباشم.13تنها كاری كه در كليساهای ديگر انجام دادهام، ولی برای شما نكردهام، اين است كه سربار شما نشدهام و از شما كمک مالی نخواستهام، خواهش میكنم اين كوتاهی مرا ببخشيد!14حال برای سومين بار قصد دارم نزد شما بيايم؛ اين بار نيز سربار شما نخواهم بود، زيرا نه مالتان را بلكه خودتان را میخواهم! فراموش نكنيد كه شما فرزندان من هستيد؛ وظيفهٔ فرزندان نيست كه زندگی والدين خود را تأمين كنند، بلكه والدين هستند كه بايد نيازهای فرزندان خود را برآورده سازند.15من نيز با كمال ميل حاضرم هر چه دارم و حتی خود را فدای شما كنم تا از لحاظ روحانی تقويت شويد؛ گرچه هر قدر بيشتر به شما محبت میكنم، محبت شما به من كمتر میشود!16برخی از شما میگويند: «درست است كه پولس سربار من نشد، اما او شخص زيركی است و بیشک با فريب دادن و استفاده از وجود ما، سودی عايدش شده است!»17اما چگونه؟ آيا كسانی كه نزد شما فرستادم، از شما استفادهای بردند؟18وقتی از تيطوس خواهش كردم كه به نزد شما بيايد و برادر ديگرمان را به همراه او فرستادم، آيا ايشان از شما سودی بردند؟ نه، البته كه نه! زيرا هدف و روش كار همهٔ ما، يكی است.19شايد تصور میكنيد كه تمام اين سخنان برای آنست كه بار ديگر نظر لطف شما را نسبت به خود جلب نمايم. اما اصلاً چنين نيست! خدا شاهد است كه منظورم از اين گفتهها، كمک به شما دوستان عزيز است، چون خواهان بنا و تقويت روحانی شما هستم.20زيرا میترسم وقتی نزد شما بيايم، از ديدن وضعتان خشنود نشوم؛ آنگاه شما نيز از نحوهٔ برخورد من با وضع خود، شاد نخواهيد شد. میترسم كه بيايم و ببينم كه در ميان شما مشاجره، حسادت، تندخويی، خودخواهی، تهمت، بدگويی، غرور و تفرقه وجود دارد.21بلی میترسم وقتی اين بار نيز نزد شما بيايم، باز خدا مرا به سبب شما شرمنده سازد. بيم دارم كه باز ماتم بگيرم، چون بسياری از شما كه زندگی گناهآلودی داشتيد، هنوز هم در گناه زندگی میكنيد و مرتكب ناپاكی و اعمال قبيح و فساد و زنا میشويد.
1Я вынужден продолжать хвалиться, хоть мне это ничего не дает. Перейду к видениям и откровениям от Господа.2Я знаю человека[1], христианина, который четырнадцать лет тому назад был поднят на третье небо[2]; не знаю, был ли он в теле или же вне тела, это знает лишь Бог. (مزامير 67:34; 2قرنتس 12:7)3Я знаю, что этот человек – опять же я не знаю, в теле или вне тела, это знает Бог –4был взят в рай и слышал неизреченные слова, которые человеку нельзя пересказывать.5Таким человеком я буду хвалиться, но собой хвалиться не буду, разве что своими слабостями.6Даже если бы я и хотел хвалиться, это было бы разумно, потому что я бы говорил правду. Но я не буду этого делать, чтобы никто не подумал, что я хочу казаться значительнее, чем представляюсь людям, когда они меня видят или слышат.7И чтобы я не зазнавался тем, что получил такие великие откровения, дано мне жало в тело[3], ангел сатаны, чтобы мучить меня. (اعداد 33:55; حزقيال نبی 28:24)8Я три раза умолял Господа избавить меня от этого,9но Он отвечал мне: «Достаточно для тебя Моей благодати, ведь сила Моя лучше всего проявляется в слабости». Поэтому я и хвалюсь с такой радостью своей слабостью, чтобы во мне была сила Христа.10Поэтому я доволен и слабостями, и оскорблениями, и нуждами, и преследованиями, и трудностями, переносимыми мною ради Христа, потому что, когда я слаб, тогда я силен.
Переживание Павла о коринфской церкви
11Итак, я дошел до глупости, но вы сами меня к этому принудили. Вам следовало бы самим похвалить меня, ведь я ничем не хуже«сверхапостолов», хотя на самом-то деле я ничто.12Вам были показаны отличительные признаки истинного апостола: предельное терпение, знамения, чудеса и силы.13Так чего же вы были лишены в сравнении с другими церквами, не считая того, что я сам не был вам в тягость? Простите меня за эту обиду!14Я собираюсь навестить вас в третий раз и надеюсь не быть вам в тягость. Я хочу не того, что у вас есть, а вас самих. Не дети должны копить деньги для своих родителей, а родители – для детей.15Поэтому я готов охотно потратить на вас все и даже истощить самого себя ради вас. Неужели же вы любите меня меньше оттого, что я люблю вас больше?16Как бы то ни было, я не был вам в тягость, но, может, вы скажете, что я своей хитростью все равно вас в чем-то обманул?17Может, я выманивал у вас деньги через людей, которых я к вам посылал?18Я посылал к вам Тита и с ним еще одного брата. Может, Тит воспользовался чем-то вашим? Разве не совершали мы с ним наше служение в одном и том же духе и не ходили одним путем?19Сейчас вы, наверное, думаете о том, что мы защищаем себя перед вами. Мы – христиане и говорим вам перед Богом: возлюбленные, все, что мы делаем, мы делаем для вашего укрепления.20Я боюсь, что, когда буду у вас, вы окажетесь не такими, как я бы хотел, и мне придется поступать с вами не так, как хотелось бы вам. Боюсь, что в вашей среде я застану споры, зависть, гнев, раздоры, клевету, сплетни, надменность и беспорядок.21Боюсь, что когда я снова буду у вас, Бог унизит меня перед вами, и мне придется оплакивать многих, кто согрешил прежде, но так и не раскаялся в своей нечистоте, разврате и распутстве, в которых были повинны.