خروج‌ 33

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

از Biblica
1 خداوند به موسی فرمود: «اين قوم را كه از مصر بيرون آوردی به سوی سرزمينی كه وعدهٔ آن را به ابراهيم، اسحاق و يعقوب دادهام، هدايت كن، چون به آنها قول دادهام كه آن را به فرزندان ايشان ببخشم.2-3 من فرشتهٔ خود را پيشاپيش تو خواهم فرستاد تا كنعانیها، اموریها، حيتیها، فرزیها، حویها و يبوسیها را از آن سرزمين كه شير و عسل در آن جاری است، بيرون برانم. اما من در اين سفر همراه شما نخواهم آمد، چون مردمی سركش هستيد و ممكن است شما را در بين راه هلاک كنم.»4 وقتی قوم اين سخنان را شنيدند ماتم گرفتند و هيچكس با زيورآلات، خود را نياراست؛5 چون خداوند به موسی فرموده بود به قوم اسرائيل بگويد: «شما مردمی سركش هستيد. اگر لحظهای در ميان شما باشم، شما را هلاک میكنم. پس تا زمانی كه تكليف شما را روشن نكردهام، هر نوع آلات زينتی و جواهرات را از خود دور كنيد.»6 بنابراين بنیاسرائيل از آن پس زيورآلات خود را كنار گذاشتند.7 از آن پس، موسی خيمهٔ مقدس را كه«خيمهٔ عبادت» نامگذاری كرده بود، هميشه بيرون از اردوگاه بنیاسرائيل بر پا میكرد و كسانی كه میخواستند با خداوند راز و نياز كنند، به آنجا میرفتند.8 هر وقت موسی به طرف خيمهٔ عبادت میرفت، تمام قوم دم در خيمههای خود جمع میشدند و او را تماشا میكردند.9 زمانی كه موسی وارد خيمهٔ عبادت میشد، ستون ابر نازل شده بر در خيمه میايستاد و در اين ضمن خدا با موسی صحبت میكرد.10 قوم اسرائيل وقتی ستون ابر را میديدند، در برابر در خيمههای خود به خاک افتاده خدا را پرستش میكردند.11 در داخل خيمهٔ عبادت، خداوند مانند كسی كه با دوست خود گفتگو كند، با موسی رودررو گفتگو میكرد. سپس موسی به اردوگاه باز میگشت، ولی دستيار جوان او يوشع (پسر نون) در آنجا میماند.12 موسی به خداوند عرض كرد: «تو به من میگويی اين قوم را به سرزمين موعود ببرم، ولی نمیگويی چه كسی را با من خواهی فرستاد. گفتهای: تو را به نام میشناسم و مورد لطف من قرار گرفتهای.13 پس اگر حقيقت اينطور است مرا به راهی كه بايد بروم راهنمايی كن تا تو را آن طور كه بايد بشناسم و به شايستگی در حضورت زندگی كنم. اين مردم نيز قوم تو هستند، پس لطف خود را از ايشان دريغ مدار.»14 خداوند در جواب موسی فرمود: «من خود همراه شما خواهم آمد و به شما توفيق خواهم بخشيد.»15 خداوند از اين جهت اين را فرمود، زيرا موسی گفته بود: «اگر با ما نمیآيی ما را نيز نگذار كه از اينجا جلوتر رويم.16 اگر تو همراه ما نيايی از كجا معلوم خواهد شد كه من و قوم من مورد لطف تو قرار گرفتهايم و با ساير قومهای جهان فرق داريم؟»17 خداوند فرمود: «در اين مورد هم دعای تو را اجابت میكنم، چون تو مورد لطف من قرار گرفتهای و تو را به نام میشناسم.»18 موسی عرض كرد: «استدعا دارم جلال خود را به من نشان دهی.»19 خداوند فرمود: «من شكوه خود را از برابر تو عبور میدهم و نام مقدس خود را در حضور تو ندا میكنم. من خداوند هستم و بر هر كس كه بخواهم رحم و شفقت میكنم.20 من نخواهم گذاشت چهرهٔ مرا ببينی، چون انسان نمیتواند مرا ببيند و زنده بماند.21 حال برخيز و روی اين صخره، كنار من بايست.22 وقتی جلال من میگذرد، تو را در شكاف اين صخره میگذارم و با دستم تو را میپوشانم تا از اينجا عبور كنم؛23 سپس دست خود را برمیدارم تا مرا از پشت ببينی، اما چهرهٔ مرا نخواهی ديد.»

خروج‌ 33

Новый Русский Перевод

از Biblica
1 Господь сказал Моисею: – Покинь это место, ты и народ, который ты вывел из Египта, и иди в землю, которую Я клялся дать Аврааму, Исааку и Иакову, сказав: «Я дам ее твоему потомству».2 Я пошлю перед тобой Ангела и прогоню хананеев, аморреев, хеттов, ферезеев, хиввеев и иевусеев.3 Идите в землю, где течет молоко и мед. Но Я не пойду с вами, чтобы не погубить вас в дороге, потому что вы – упрямый народ.4 Услышав эти грозные слова, народ зарыдал и никто не надевал украшений.5 Ведь Господь сказал Моисею: – Скажи израильтянам: «Вы – упрямый народ. Даже если бы Я прошел с вами хоть немного, Я погубил бы вас. Снимите же украшения, а Я решу, что делать с вами».6 И у горы Хорив израильтяне сняли свои украшения.7 Моисей поставил шатер за лагерем, поодаль, и называл его«шатер собрания». Всякий, кто хотел спросить Господа, шел к шатру собрания за лагерь.8 Всякий раз, когда Моисей шел к скинии, народ поднимался и, стоя у входа в свои шатры, смотрел на Моисея, пока тот не входил в скинию.9 Когда Моисей входил в скинию, облачный столб опускался и стоял у входа, пока Господь говорил с Моисеем.10 Когда народ видел у входа в скинию облачный столб, они вставали и кланялись у входа в свои шатры.11 Господь говорил с Моисеем лицом к лицу, как человек говорит со своим другом. Потом Моисей возвращался в лагерь, но его молодой помощник Иисус, сын Навин, не покидал шатра.12 Моисей сказал Господу: – Ты велел мне: «Веди этот народ», но не дал знать, кого пошлешь со мной. Ты сказал: «Я знаю тебя по имени. Ты нашел у Меня милость».13 Если так, то научи меня Твоим путям, чтобы мне познавать Тебя и находить у Тебя милость впредь. Вспомни: эти люди – Твой народ.14 Господь ответил: – Я Сам пойду[1] с тобой и дам тебе покой.15 Тогда Моисей сказал: – Если Ты не пойдешь[2] с нами, то и не выводи нас отсюда.16 Откуда станет известно, что Ты благосклонен ко мне и Своему народу, если Ты не пойдешь с нами? Что еще отличит меня и Твой народ от прочих народов на земле?17 Господь сказал Моисею: – Я сделаю то, о чем ты просишь, потому что благосклонен к тебе и знаю тебя по имени.18 Тогда Моисей сказал: – Прошу, покажи мне Свою славу.19 Господь сказал: – Я покажу все Свое великолепие и возвещу Свое имя Господа. Я помилую того, кого помилую, и пожалею того, кого пожалею.20 Но лица Моего ты не увидишь, потому что никто не может увидеть Меня и остаться в живых.21 Господь сказал: – Вот место рядом со Мной – встань тут на скале.22 Когда будет проходить Моя слава, Я поставлю тебя в расселину скалы и покрою тебя рукой, пока не пройду.23 Тогда Я уберу руку, и ты увидишь Меня сзади, но Моего лица не будет видно.