اول سموئيل 3

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

از Biblica
1 در آن روزهايی كه سموئيلِ كوچک زير نظر عيلی، خداوند را خدمت میكرد، از جانب خداوند به ندرت پيغامی میرسيد.2-3 عيلی، چشمانش به سبب پيری تار شده بود. يک شب وقتی او در جای خود و سموئيل هم در خيمهٔ عبادت كه صندوق عهد خدا در آن قرار داشت، خوابيده بودند، نزديک سحر،4-5 خداوند سموئيل را خواند و سموئيل در جواب گفت: «بلی، آقا!» و از جا برخاسته، نزد عيلی شتافت و گفت: «چه فرمايشی داريد؟ در خدمتگزاری حاضرم.» عيلی گفت: «من تو را نخواندم؛ برو بخواب!» او رفت و خوابيد.6 بار ديگر خداوند سموئيل را خواند. اين دفعه نيز او برخاست و نزد عيلی شتافت و بازگفت: «چه فرمايشی داريد؟ در خدمتگزاری حاضرم.» عيلی گفت: «پسرم، من تو را نخواندم؛ برو بخواب!»7 سموئيل نمیدانست كه اين خداوند است كه او را میخواند چون تا آن موقع، خداوند با او سخن نگفته بود.8 خداوند برای سومين بار سموئيل را خواند و او چون دفعات پيش برخاسته، نزد عيلی رفت و بازگفت: «چه فرمايشی داريد؟ در خدمتگزاری حاضرم.» آنگاه عيلی دريافت كه اين خداوند است كه سموئيل را میخواند.9 پس به او گفت: «برو بخواب! اگر اين بار تو را بخواند بگو: خداوندا بفرما، خدمتگزارت گوش به فرمان تو است.» پس سموئيل رفت و خوابيد.10 باز خداوند سموئيل را مانند دفعات پيش خواند: «سموئيل! سموئيل!» و سموئيل گفت: «بفرما، خدمتگزارت گوش به فرمان توست.»11 خداوند به او فرمود: «من در اسرائيل كاری انجام خواهم داد كه مردم از شنيدنش به خود بلرزند.12 آن بلاهايی را كه دربارهٔ خاندان عيلی گفتم بر او نازل خواهم كرد.13 به او گفتهام كه تا ابد خانوادهٔ او را مجازات میكنم، چونكه پسرانش نسبت به من گناه میورزند و او با اينكه از گناه ايشان آگاه است آنها را از اين كار باز نمیدارد.14 پس به تأكيد اعلام داشتم كه حتی قربانی و هديه نمیتواند گناه خاندان عيلی را كفاره كند.»15 سموئيل تا صبح خوابيد. بعد برخاسته، طبق معمول درهای خانهٔ خداوند را باز كرد. او میترسيد آنچه را كه خداوند به وی گفته بود، برای عيلی بازگو نمايد.16-17 اما عيلی او را خوانده، گفت: «پسرم، خداوند به تو چه گفت؟ همه چيز را برای من تعريف كن. اگر چيزی از من پنهان كنی خدا تو را تنبيه نمايد!»18 پس سموئيل تمام آنچه را كه خداوند به او گفته بود، برای عيلی بيان كرد. عيلی گفت: «اين خواست خداوند است. بگذار آنچه در نظر وی پسند آيد انجام دهد.»19 سموئيل بزرگ میشد و خداوند با او بود و تمام سخنان او را به انجام میرساند.20 همهٔ مردم اسرائيل از دان تا بئرشبع میدانستند كه سموئيل از جانب خداوند برگزيده شده است تا نبی او باشد.21 خداوند در خيمهٔ عبادت واقع در شيلوه به سموئيل پيغام میداد و او نيز آن را برای قوم اسرائيل بازگو میكرد.

اول سموئيل 3

Новый Русский Перевод

از Biblica
1 Мальчик Самуил служил перед Господом под руководством Илия. В те дни слово Господа было редким; не часты были и видения.2 Как-то ночью Илий, чьи глаза ослабели настолько, что он едва мог видеть, лежал на своем обычном месте.3 Светильник Бога еще не догорел, и Самуил лежал в храме Господа, где находился ковчег Бога.4 Господь позвал Самуила, и Самуил ответил: – Вот я.5 Он подбежал к Илию, сказав: – Вот я. Ты звал меня? Но Илий сказал: – Я не звал тебя, возвращайся и ложись. Он пошел и лег.6 Господь позвал его вновь: – Самуил! Самуил поднялся, пришел к Илию и сказал: – Вот я. Ты звал меня? – Мой сын, – сказал Илий, – я не звал тебя, возвращайся и ложись спать.7 Самуил не знал еще Господа: слово Господа еще не открывалось ему.8 Господь позвал Самуила в третий раз, и Самуил поднялся, пришел к Илию и сказал: – Вот я. Ты звал меня? Тогда Илий понял, что мальчика зовет Господь.9 Илий сказал Самуилу: – Иди и ложись, и если Он позовет тебя, скажи: «Говори, Господи, Твой слуга слушает Тебя». Самуил пошел и лег на свое место.10 Господь пришел и встал там, призывая, как в первый и во второй раз: – Самуил! Самуил! Тогда Самуил сказал: – Говори, Твой слуга слушает Тебя.11 И Господь сказал Самуилу: – Я собираюсь совершить в Израиле такое, от чего у каждого, кто услышит об этом, зазвенит в ушах.12 Тогда Я исполню над Илием все, что говорил о его семье, – от начала до конца.13 Ведь Я говорил ему, что накажу его семью навеки из-за греха, о котором он знал; его сыновья сделались презренными[1], а он не обуздывал их.14 Поэтому Я клянусь дому Илия: вина дома Илия никогда не будет заглажена жертвой или приношением.15 Самуил лежал до утра, а затем открыл двери дома Господа. Он боялся передать Илию видение,16 но Илий позвал его и сказал: – Самуил, мой сын. Самуил ответил: – Вот я.17 – Что Он сказал тебе? – спросил Илий. – Не скрывай от меня. Бог сурово накажет тебя[2], если ты скроешь от меня что-либо из того, что Он сказал тебе.18 Самуил рассказал ему все, ничего не скрывая. Тогда Илий сказал: – Он – Господь; пусть поступает, как Ему угодно.19 Господь был с Самуилом, когда тот вырос, и не оставил несбывшимся ни одного из его слов.20 Весь Израиль от Дана до Вирсавии признал, что Самуил – истинный пророк Господа.21 Господь продолжал являться в Шило, и там Он открылся Самуилу через Свое слово.