1در آن روزهايی كه سموئيلِ كوچک زير نظر عيلی، خداوند را خدمت میكرد، از جانب خداوند به ندرت پيغامی میرسيد.2-3عيلی، چشمانش به سبب پيری تار شده بود. يک شب وقتی او در جای خود و سموئيل هم در خيمهٔ عبادت كه صندوق عهد خدا در آن قرار داشت، خوابيده بودند، نزديک سحر،4-5خداوند سموئيل را خواند و سموئيل در جواب گفت: «بلی، آقا!» و از جا برخاسته، نزد عيلی شتافت و گفت: «چه فرمايشی داريد؟ در خدمتگزاری حاضرم.» عيلی گفت: «من تو را نخواندم؛ برو بخواب!» او رفت و خوابيد.6بار ديگر خداوند سموئيل را خواند. اين دفعه نيز او برخاست و نزد عيلی شتافت و بازگفت: «چه فرمايشی داريد؟ در خدمتگزاری حاضرم.» عيلی گفت: «پسرم، من تو را نخواندم؛ برو بخواب!»7سموئيل نمیدانست كه اين خداوند است كه او را میخواند چون تا آن موقع، خداوند با او سخن نگفته بود.8خداوند برای سومين بار سموئيل را خواند و او چون دفعات پيش برخاسته، نزد عيلی رفت و بازگفت: «چه فرمايشی داريد؟ در خدمتگزاری حاضرم.» آنگاه عيلی دريافت كه اين خداوند است كه سموئيل را میخواند.9پس به او گفت: «برو بخواب! اگر اين بار تو را بخواند بگو: خداوندا بفرما، خدمتگزارت گوش به فرمان تو است.» پس سموئيل رفت و خوابيد.10باز خداوند سموئيل را مانند دفعات پيش خواند: «سموئيل! سموئيل!» و سموئيل گفت: «بفرما، خدمتگزارت گوش به فرمان توست.»11خداوند به او فرمود: «من در اسرائيل كاری انجام خواهم داد كه مردم از شنيدنش به خود بلرزند.12آن بلاهايی را كه دربارهٔ خاندان عيلی گفتم بر او نازل خواهم كرد.13به او گفتهام كه تا ابد خانوادهٔ او را مجازات میكنم، چونكه پسرانش نسبت به من گناه میورزند و او با اينكه از گناه ايشان آگاه است آنها را از اين كار باز نمیدارد.14پس به تأكيد اعلام داشتم كه حتی قربانی و هديه نمیتواند گناه خاندان عيلی را كفاره كند.»15سموئيل تا صبح خوابيد. بعد برخاسته، طبق معمول درهای خانهٔ خداوند را باز كرد. او میترسيد آنچه را كه خداوند به وی گفته بود، برای عيلی بازگو نمايد.16-17اما عيلی او را خوانده، گفت: «پسرم، خداوند به تو چه گفت؟ همه چيز را برای من تعريف كن. اگر چيزی از من پنهان كنی خدا تو را تنبيه نمايد!»18پس سموئيل تمام آنچه را كه خداوند به او گفته بود، برای عيلی بيان كرد. عيلی گفت: «اين خواست خداوند است. بگذار آنچه در نظر وی پسند آيد انجام دهد.»19سموئيل بزرگ میشد و خداوند با او بود و تمام سخنان او را به انجام میرساند.20همهٔ مردم اسرائيل از دان تا بئرشبع میدانستند كه سموئيل از جانب خداوند برگزيده شده است تا نبی او باشد.21خداوند در خيمهٔ عبادت واقع در شيلوه به سموئيل پيغام میداد و او نيز آن را برای قوم اسرائيل بازگو میكرد.
1Мальчик Самуил служил перед Господом под руководством Илия. В те дни слово Господа было редким; не часты были и видения.2Как-то ночью Илий, чьи глаза ослабели настолько, что он едва мог видеть, лежал на своем обычном месте.3Светильник Бога еще не догорел, и Самуил лежал в храме Господа, где находился ковчег Бога.4Господь позвал Самуила, и Самуил ответил: – Вот я.5Он подбежал к Илию, сказав: – Вот я. Ты звал меня? Но Илий сказал: – Я не звал тебя, возвращайся и ложись. Он пошел и лег.6Господь позвал его вновь: – Самуил! Самуил поднялся, пришел к Илию и сказал: – Вот я. Ты звал меня? – Мой сын, – сказал Илий, – я не звал тебя, возвращайся и ложись спать.7Самуил не знал еще Господа: слово Господа еще не открывалось ему.8Господь позвал Самуила в третий раз, и Самуил поднялся, пришел к Илию и сказал: – Вот я. Ты звал меня? Тогда Илий понял, что мальчика зовет Господь.9Илий сказал Самуилу: – Иди и ложись, и если Он позовет тебя, скажи: «Говори, Господи, Твой слуга слушает Тебя». Самуил пошел и лег на свое место.10Господь пришел и встал там, призывая, как в первый и во второй раз: – Самуил! Самуил! Тогда Самуил сказал: – Говори, Твой слуга слушает Тебя.11И Господь сказал Самуилу: – Я собираюсь совершить в Израиле такое, от чего у каждого, кто услышит об этом, зазвенит в ушах.12Тогда Я исполню над Илием все, что говорил о его семье, – от начала до конца.13Ведь Я говорил ему, что накажу его семью навеки из-за греха, о котором он знал; его сыновья сделались презренными[1], а он не обуздывал их.14Поэтому Я клянусь дому Илия: вина дома Илия никогда не будет заглажена жертвой или приношением.15Самуил лежал до утра, а затем открыл двери дома Господа. Он боялся передать Илию видение,16но Илий позвал его и сказал: – Самуил, мой сын. Самуил ответил: – Вот я.17– Что Он сказал тебе? – спросил Илий. – Не скрывай от меня. Бог сурово накажет тебя[2], если ты скроешь от меня что-либо из того, что Он сказал тебе.18Самуил рассказал ему все, ничего не скрывая. Тогда Илий сказал: – Он – Господь; пусть поступает, как Ему угодно.19Господь был с Самуилом, когда тот вырос, и не оставил несбывшимся ни одного из его слов.20Весь Израиль от Дана до Вирсавии признал, что Самуил – истинный пророк Господа.21Господь продолжал являться в Шило, и там Он открылся Самуилу через Свое слово.