اول سموئيل 1

کتاب مقدس، ترجمۀ معاصر

از Biblica
1 مردی بود به نام القانه از قبيلهٔ افرايم كه در رامه تايم صوفيم واقع در كوهستان افرايم زندگی میكرد. نام پدر او يروحام بود. (يروحام پسر اليهو، اليهو پسر توحو، و توحو پسر صوف بود.)2 القانه دو زن داشت به نامهای حنا و فَنِنه. فننه صاحب اولاد بود، اما حنا فرزندی نداشت.3 القانه هر سال با خانوادهٔ خود به خيمهٔ عبادت واقع در شيلوه میرفت تا خداوند قادر متعال را عبادت نموده، به او قربانی تقديم كند. (كاهنانی كه در آن موقع انجام وظيفه مینمودند، حُفنی و فينحاس، پسران عيلی بودند.)4 القانه روزی كه قربانی میكرد به زنش فننه و به فرزندان او هر كدام، يک سهم از گوشت قربانی میداد؛5 اما به حنا دو سهم میداد، چون هر چند خداوند رحم او را بسته بود و او بچهای نداشت، ولی القانه او را خيلی دوست میداشت.6 فَنِنه پيوسته به حنا طعنه میزد و او را سخت میرنجاند، برای اينكه حنا نازا بود.7 هر سال كه به شيلوه میرفتند، فننه حنا را میرنجاند، به حدی كه حنا از غصه میگريست و چيزی نمیخورد.8 شوهرش القانه از او میپرسيد: «حنا چه شده؟ چرا گريه میكنی؟ چرا چيزی نمیخوری؟ چرا اينقدر غمگين هستی؟ آيا من برای تو از ده پسر بهتر نيستم؟»9-10 وقتی آنها در شيلوه بودند، روزی پس از صرف غذا، حنا برخاست و به خيمهٔ عبادت رفت و با غمی جانكاه به حضور خداوند دعا كرد و به تلخی گريست. (در اين موقع، عيلی كاهن كنار در ورودی خيمهٔ عبادت در جای هميشگی خود نشسته بود.)11 حنا نذر كرده، گفت: «ای خداوند قادر متعال، به حال زار من توجه نما. كنيز خود را فراموش نكن و دعای او را اجابت فرما. اگر پسری به من عطا كنی، او را به تو تقديم میكنم تا در تمام عمر خود وقف تو باشد و موی سرش هرگز تراشيده نشود[1] (اعداد 6:5)12-13 حنا مدت طولانی به دعا ادامه داد. او در دل خود دعا میكرد و صدايش را كسی نمیشنيد. وقتی عيلی ديد حنا لبهايش تكان میخورد ولی صدايش شنيده نمیشود، گمان برد مست است.14 پس به وی گفت: «چرا مست به اينجا آمدهای؟ اين عادت را ترک كن!»15-16 حنا در جواب گفت: «نه ای سرورم، من مست نيستم بلكه زنی دل شكستهام. من دعا میكردم و غم خود را با خداوند در ميان میگذاشتم. گمان نكن كه من زنی ميگسار هستم.»17 عيلی گفت: «خدای اسرائيل، آنچه را از او خواستی به تو بدهد! حال، به سلامتی برو!»18 حنا از عيلی تشكر نمود و با خوشحالی برگشت و غذا خورد و ديگر غمگين نبود.19 روز بعد، صبح زود تمام اعضای خانوادهٔ القانه برخاسته، برای پرستش خداوند به خيمهٔ عبادت رفتند و سپس به خانهٔ خود در رامه بازگشتند. وقتی القانه با حنا همبستر شد، خداوند خواستهٔ او را به ياد آورد.20 پس از چندی حنا حامله شده، پسری زاييد و او را سموئيل (يعنی«خواسته شده از خدا») ناميد و گفت: «من او را از خداوند درخواست نمودم.»21 سال بعد طبق معمول، القانه با خانوادهٔ خود به عبادتگاه رفت تا قربانی ساليانه را به خداوند تقديم كند و نذر خود را ادا نمايد.22 اما حنا همراه آنها نرفت. او به شوهرش گفت: «وقتی بچه از شير گرفته شد، آنگاه به عبادتگاه خداوند خواهم رفت و او را با خود خواهم برد تا هميشه در آنجا بماند.»23 القانه موافقت كرد و گفت: «آنچه مايل هستی بكن. در خانه بمان تا بچه از شير گرفته شود. هر چه خواست خداوند است، بشود.» پس حنا در خانه ماند تا بچه از شير گرفته شد.24 آنگاه با اينكه بچه كوچک بود، او را برداشته، همراه با يک گاو نر سه ساله برای قربانی و ده كيلوگرم آرد و يک مشک شراب به خيمهٔ عبادت در شيلوه برد.25 بعد از تقديم قربانی، بچه را پيش عيلی كاهن بردند.26 حنا از عيلی پرسيد: «ای سرورم، آيا مرا به خاطر داری؟ من همان زنی هستم كه در اينجا ايستاده، به حضور خداوند دعا كردم27 و از خدا درخواست نمودم كه به من فرزندی بدهد. او دعايم را مستجاب نمود و اين پسر را به من بخشيد.28 حال، او را به خداوند تقديم میكنم كه تا زنده است خداوند را خدمت نمايد.» پس پسرش را در خيمهٔ عبادت گذاشت تا خدمتگزار خداوند باشد.

اول سموئيل 1

Новый Русский Перевод

از Biblica
1 Был некий человек из Раматаима, цуфит[1] из нагорий Ефрема, которого звали Элкана. Он был сыном Иерохама, сына Элигу, сына Тоху, сына Цуфа, ефремит.2 У Элканы было две жены. Одну звали Анна, а другую – Фенанна. У Фенанны были дети, у Анны же их не было.3 Из года в год этот человек ходил из своего города в Шило, чтобы поклоняться и приносить жертву Господу Сил[2]. Хофни и Пинехас, два сына Илия, были там священниками Господа.4 Всякий раз, когда Элкана приносил жертву, он давал часть мяса своей жене Фенанне и всем ее сыновьям и дочерям.5 Но Анне он давал двойную часть[3], потому что любил ее, хотя Господь закрыл ее чрево[4].6 Оттого что Господь закрыл чрево Анны, ее соперница жестоко изводила и унижала ее.7 Так продолжалось из года в год. Всякий раз, когда Анна ходила в дом Господа, соперница изводила ее, и та плакала и не ела.8 Элкана говорил ей: – Анна, почему ты плачешь? Почему не ешь? Почему скорбит твое сердце? Разве я не значу для тебя больше, чем десять сыновей?9 Однажды, когда они поели и попили в Шило, Анна встала. Священник Илий сидел у дверей храма[5] Господа.10 Скорбя душой, Анна горько плакала и молилась Господу.11 Она дала обет, говоря: – О Господь Сил, если Ты только посмотришь на горе Своей служанки и вспомнишь меня, если не забудешь Свою служанку, но дашь ей сына, то я отдам его Господу на всю жизнь, и бритва никогда не коснется его головы[6]. (اعداد 6:1)12 Пока она молилась Господу, Илий следил за ее губами.13 Анна молилась в сердце, ее губы двигались, но голоса слышно не было. Илий подумал, что она пьяна,14 и сказал ей: – Долго ли ты еще будешь пьяной? Протрезвись от вина!15 – Нет, мой господин, – ответила Анна, – я глубоко скорблю. Я не пила ни вина, ни пива. Я изливала душу перед Господом.16 Не думай, что твоя служанка – нечестивая женщина; я молилась здесь из-за великой боли и печали.17 Илий ответил: – Иди с миром, и пусть Бог Израиля даст тебе то, о чем ты Его просила.18 Она сказала: – Пусть твоя служанка найдет расположение в твоих глазах. Затем она пошла своей дорогой, поела, и лицо ее уже больше не было печально.19 На следующее утро они встали рано, поклонились Господу и пустились в обратный путь к себе домой, в Раму. Элкана лег со своей женой Анной, и Господь вспомнил про нее.20 Через некоторое время Анна зачала и родила сына. Она назвала его Самуил[7], говоря: «Я назвала его так, потому что я просила его у Господа».21 В следующий раз, когда Элкана вместе со всей своей семьей отправился принести жертву Господу и исполнить обет,22 Анна не пошла. Она сказала мужу: – После того как ребенок будет отнят от груди, я отведу его в Шило, чтобы он предстал перед Господом. Он останется там жить навсегда.23 – Поступай, как тебе угодно, – сказал ей муж. – Оставайся здесь, пока не отнимешь его от груди. И пусть Господь утвердит Свое[8] слово. Она оставалась дома и кормила своего сына до тех пор, пока не отняла его от груди.24 После того как он был отнят от груди, она повела мальчика в Шило. Анна взяла с собой трехлетнего быка[9], ефу[10] муки и мех вина.25 Заколов быка и взяв его, Анна с мальчиком пришли к Илию,26 и она сказала ему: – Верно, как и то, что ты жив, мой господин, я – та самая женщина, которая стояла здесь, рядом с тобой, молясь Господу.27 Я молилась об этом ребенке, и Господь дал мне то, о чем я Его просила.28 Теперь я отдаю его Господу. Пусть он принадлежит Господу всю его жизнь. И он поклонился[11] там Господу.