1برادران عزيز، شما خود میدانيد كه آمدن ما نزد شما چقدر مفيد و پرثمر بود.2آگاهيد كه پيش از آنكه نزد شما بياييم، در شهر«فيليپی» به سبب اعلام پيغام انجيل، چقدر با ما بدرفتاری كردند و چقدر زحمت ديديم. با اين حال، با وجود دشمنانی كه از هر طرف ما را احاطه كرده بودند، خدا به ما جرأت داد تا با دليری، همان پيغام را به شما نيز برسانيم.3پس ملاحظه میكنيد كه پيغام انجيل را نه با انگيزههای نادرست و مقاصد ناپاک بلكه با سادگی و خلوص نيت به شما رسانديم.4در واقع، خدا به ما اعتماد كرده تا به عنوان رسولان او، حقايق انجيل را اعلام نماييم. از این رو، ذرهای نيز پيغام خدا را تغيير نمیدهيم، حتی اگر به مذاق مردم سازگار نباشد؛ زيرا ما خدمتگزار خدايی هستيم كه از تمام نیتهای دلمان باخبر است.5خودتان آگاهيد كه ما هرگز سعی نكرديم با چربزبانی، توجه شما را به خود جلب كنيم؛ از روابطمان با شما نيز برای كسب منافع مادی استفاده نكرديم، خدا خودش شاهد است.6در ضمن، نه از شما و نه از هيچكس ديگر، انتظار احترام و تكريم نداشتيم، گرچه به عنوان رسولان مسيح، اين حق را به گردن شما داشتيم.7اما نه فقط از اين حق خود استفاده نكرديم، بلكه مانند يک مادر مهربان از شما مراقبت نموديم.8محبت و علاقهٔ ما نسبت به شما آنقدر زياد بود كه نه تنها پيغام خدا را، بلكه جانهای خود را نيز در اختيار شما گذاشتيم.9برادران عزيز، حتماً به ياد داريد كه با چه زحمتی، شب و روز كار میكرديم و برای امرار معاش عرق میريختيم، تا وقتی پيغام انجيل خدا را به شما میرسانيم، سربار كسی نباشيم.10شما خودتان شاهد هستيد، همچنين خدا نيز، كه رفتار ما با هر يک از شما، پاک و بیريا و بیعيب بوده است.11حتماً به خاطر داريد كه چگونه مانند يک پدر شما را نصيحت میكرديم،12و از شما میخواستيم كه زندگی و رفتارتان باعث خشنودی خدا گردد، خدايی كه شما را دعوت كرده تا در ملكوت و جلال او سهيم باشيد.13همچنين دائماً خدا را شكر میكنيم كه وقتی پيغام خدا را به شما اعلام نموديم، آن را سخنان انسانی نپنداشتيد، بلكه گفتههای ما را به عنوان كلام خدا پذيرفتيد، كه البته همينطور نيز هست. اين پيغام، وقتی به آن ايمان آورديد، زندگی شما را دگرگون كرد؛14و پس از آن، همان رنجها و مشكلاتی كه بر مسيحيان ساكن يهوديه وارد آمد، شما را نيز در برگرفت، زيرا شما از هموطنان خود همان جور و ستمی را ديديد كه ايشان از هموطنان يهودی خود ديدند.15ايشان انبيای پيشين و حتی عيسای خداوند را كشتند؛ اكنون نيز بیرحمانه ما را آزار میدهند. آنان هم با خدا مخالفند، هم با انسان؛16و میكوشند ما را از رساندن پيغام خدا به غيريهوديان منع كنند، زيرا میترسند ايشان نيز به نجات دست يابند. به اين ترتيب گناهان اين قوم روزبهروز سنگينتر میشود و سرانجام غضب خدا بر ايشان فرود خواهد آمد.
خبرهای دلگرم كننده تيموتائوس
17برادران عزيز، پس از آنكه مدتی از شما دور شديم گرچه دلمان هرگز از شما دور نشد بسيار كوشيديم كه بار ديگر شما را ببينيم.18به همين منظور بسيار مايل بوديم نزد شما بياييم، و من، پولس، بارها سعی كردم بيايم، اما شيطان مانع شد.19زيرا اميد و شادی و افتخار ما در زندگی، فقط شما هستيد. بلی، اين شما هستيد كه به هنگام بازگشت مسيح، در حضور او باعث خوشحالی ما خواهيد شد.20شما نشان پيروزی و شادی ما میباشيد.
1Братья, вы знаете, что наш приход к вам не был напрасным.2Нам, как вы знаете, пришлось пережить много страданий и унижений в Филиппах, но с помощью нашего Бога мы смело возвещали вам Его Радостную Весть, невзирая на сильное сопротивление.3В нашем призыве нет никакой лжи и никаких нечистых побуждений, и мы не пытаемся вас обмануть.4Наоборот, мы говорим, как люди, которых Бог испытал и которым доверил возвещать Радостную Весть. Мы стремимся угодить не людям, а Богу, испытывающему наши сердца.5Вы знаете, что мы никогда не льстили и не притворялись из корыстных побуждений, Бог этому свидетель.6Мы не искали славы от людей, ни от вас, ни от кого-либо другого.7Будучи апостолами Христа, мы, может быть, и имеем право претендовать на вашу помощь, но мы вас не обременяли, а наоборот, были нежны с вами, подобно тому, как кормящая мать заботится о своих младенцах.8Мы полюбили вас так сильно[1], что готовы были поделиться с вами не только Радостной Вестью Божьей, но и самой нашей жизнью – так стали вы нам дороги.9Вы помните, братья, когда мы возвещали среди вас Радостную Весть, как мы трудились до изнурения день и ночь, чтобы никого из вас не обременять.10Вы и Бог – свидетели тому, что мы, находясь среди вас, верующих, во всем поступали свято, справедливо и безукоризненно.11Вы знаете, что мы обращались с каждым из вас так, как отец обращается со своими детьми:12ободряли вас, уговаривали и умоляли вас жить достойной жизнью перед Богом, призывающим вас в Свое Царство и в Свою славу.
Пример твердости веры при гонениях
13Мы всегда благодарим Бога и за то, что, когда вы приняли слово Божье, услышанное от нас, вы приняли его не как человеческую выдумку, а таким, каково оно и есть, – как слово Божье, мощно действующее в вас, верящих.14Вы, братья, последовали примеру церквей Божьих в Иудее, живущих в Иисусе Христе. Вы испытали от жителей вашей страны те же гонения, что и эти церкви от иудеев,15которые убили и Господа Иисуса, и пророков, а нас выгнали. Они не угождают Богу и становятся враждебны всем прочим людям,16мешая нам говорить язычникам, чтобы те могли быть спасены. Тем самым они лишь дополняют меру своих грехов, но гнев Бога наконец настиг их.
Желание Павла вновь посетить церковь
17Братья, мы были разлучены с вами на некоторое время, разлучены телом, но не душой, и предпринимали все возможное, чтобы вас увидеть.18Мы очень хотели прийти к вам, и я, Павел, не раз собирался сделать это, но сатана препятствовал нам.19Ведь кто, как не вы, наша надежда, наша радость, наш венец хвалы перед Господом нашим Иисусом, когда Он вернется?!20Потому что вы – слава наша и радость!