(اين مزمور را داوود هنگامی نوشت كه با لشکر سوری در جنگ بود و هنوز معلوم نبود كدام طرف برنده خواهد شد. اين همان جنگی است كه يوآب، سردار لشکر داوود، دوازده هزار ادومی را در«درهٔ نمک» از پای درآورد.)
1ای خدا، تو ما را طرد كردهای، ما را پراكنده ساخته و بر ما خشمگين بودهای؛ اما اينک به سوی ما بازگرد.2زمين را لرزان ساخته و آن را شكافتهای؛ شكافهايش را به هم آور، زيرا نزديک است متلاشی شود.3به قوم برگزيدهات سختیهای فراوان دادهای؛ ما را همچون افراد مست گيج و سرگردان نمودهای.4تو برای كسانی كه تو را گرامی میدارند پرچمی به اهتزاز درآوردهای تا آنان را در مقابل تيرهای دشمن در امان داری.5ای خدايی كه ما را دوست داری، با قدرت خويش ما را نجات ده و دعای ما را اجابت فرما.6خدا در خانهٔ مقدس خويش سخن گفته و فرموده است: «با پيروزی شهر شكيم و درهٔ سوكوت را بين قوم خود تقسيم خواهم كرد.7جلعاد و منسی از آن من است؛ افرايم كلاهخود من و يهودا عصای سلطنت من است.8اما قوم موآب را مانند لگن برای شستشو به کار خواهم برد، بر قوم ادوم كفشم را خواهم انداخت و بر فلسطين فرياد برخواهم آورد.»9-10كيست كه مرا برای گرفتن شهرهای حصاردار ادوم رهبری كند؟ ای خدا، تو ما را رهبری كن؛ بلی، تو كه اينک از ما روگردان شدهای، ما را رهبری كن!11تو ما را در جنگ با دشمن كمک كن، زيرا كمک انسان بیفايده است.12با كمک تو ای خدا، پيروز خواهيم شد، زيرا تو دشمنان ما را شكست خواهی داد!
1Ein güldenes Kleinod Davids, vorzusingen, nach der Weise »Lilie des Zeugnisses«, zur Belehrung,2als er mit den Aramäern von Mesopotamien und mit den Aramäern von Zoba Krieg führte; als Joab umkehrte und die Edomiter im Salztal schlug, zwölftausend Mann. (2سموئيل 8:3; 2سموئيل 8:13; 2سموئيل 10:13; 2سموئيل 10:18)3Gott, der du uns verstoßen und zerstreut hast und zornig warst, tröste uns wieder;4der du die Erde erschüttert und zerrissen hast, heile ihre Risse; denn sie wankt.5Du ließest deinem Volk Hartes widerfahren, du gabst uns einen Wein zu trinken, dass wir taumelten. (مزامير 75:9)6Du hast doch ein Zeichen gegeben denen, die dich fürchten, damit sie fliehen können vor dem Bogen. Sela. (خروج 17:15)7Dass deine Freunde errettet werden, dazu hilf mit deiner Rechten und erhöre uns! (مزامير 108:7)8Gott hat in seinem Heiligtum geredet: Ich will frohlocken; ich will Sichem verteilen und ausmessen das Tal Sukkot;9Gilead ist mein, mein ist Manasse, / Ephraim ist der Schutz meines Hauptes, Juda ist mein Zepter. (پيدايش 49:10)10Moab ist mein Waschbecken, / meinen Schuh werfe ich auf Edom, Philisterland, jauchze mir zu!11Wer wird mich führen in die feste Stadt? Wer geleitet mich nach Edom?12Wirst du es nicht tun, Gott, der du uns verstoßen hast, und ziehst nicht aus, Gott, mit unserm Heer?13Schaff uns Beistand in der Not; denn Menschenhilfe ist nichts nütze.14Mit Gott wollen wir Taten tun. Er wird unsre Feinde zertreten.