1ای خداوند، مرا در شدت خشم خود توبيخ و تنبيه نكن.2ای خداوند، به من رحم كن زيرا پژمرده شدهام. خداوندا، مرا شفا ده، زيرا دردْ وجودم را فرا گرفته3و بسيار پريشانم. تا به كی ای خداوند، تا به كی؟4ای خداوند، بيا و مرا برهان؛ به رحمت خود، مرا نجات ده؛5زيرا اگر بميرم نخواهم توانست تو را به ياد آورم و ستايشت كنم.6از ناليدن خسته شدهام. هر شب بسترم را غرق اشک میسازم.7از آزار دشمنانم آنقدر گريه كردهام كه چشمانم تار شدهاند.8ای همهٔ بدكاران، از من دور شويد؛ زيرا خداوند صدای گريهٔ مرا شنيده است.9او به فرياد من خواهد رسيد و دعايم را اجابت خواهد كرد.10آنگاه همهٔ دشمنانم ناگهان عاجز و درمانده شده، با سرافكندگی دور خواهند شد.
1Ein Psalm Davids, vorzusingen, beim Saitenspiel auf acht Saiten.2Ach, HERR, strafe mich nicht in deinem Zorn und züchtige mich nicht in deinem Grimm! (اِرميا 10:24)3HERR, sei mir gnädig, denn ich bin schwach; heile mich, HERR, denn meine Gebeine sind erschrocken4und meine Seele ist sehr erschrocken. Ach du, HERR, wie lange!5Wende dich, HERR, und errette meine Seele, hilf mir um deiner Güte willen!6Denn im Tode gedenkt man deiner nicht; wer wird dir bei den Toten danken? (مزامير 30:10; مزامير 88:11; مزامير 115:17; اشعيا 38:18)7Ich bin so müde vom Seufzen; / ich schwemme mein Bett die ganze Nacht und netze mit meinen Tränen mein Lager.8Mein Auge ist trüb geworden vor Gram und matt, weil meiner Bedränger so viele sind.9Weichet von mir, alle Übeltäter; denn der HERR hört mein Weinen.10Der HERR hört mein Flehen; mein Gebet nimmt der HERR an.11Es müssen alle meine Feinde zuschanden werden und sehr erschrecken; sie müssen weichen und zuschanden werden plötzlich.